mały|Bioasekuracja wjazdu fermy, Brama bioasekuracyjna. Bioasekuracja, biologiczna ochrona fermyhttp://www.piwet.pulawy.pl/aktual/pliki/20161129-hpai-Bioasekuracja_w_fermie_drobiu.pdf – działania prowadzone na terenie gospodarstwa, jak i w jego najbliższym otoczeniu mające na celu ochronę biologiczną i zdrowotną gospodarstwa. Celem bioasekuracji jest ograniczenie rozprzestrzeniania się w obrębie gospodarstwa wirusów, bakterii, mykoplazm, pasożytów, wektorów biologicznych, poprzez stworzenie środowiska maksymalnie wolnego od drobnoustrojów chorobotwórczych.
Pojęcie bioasekuracja pierwotnie stosowane był w odniesieniu do zarządzania bronią biologiczną i bioterroryzmem. Natomiast w sektorze rolnym termin ten został po raz pierwszy użyty w sektorze rolnym w latach 80. jako „suma praktyk zarządzania ryzykiem w obronie przed zagrożeniami biologicznymi”.
Bioasekuracja w Polsce została zaostrzona ze względu na pojawienie się Afrykańskiego Pomoru Świń oraz Ptasiej grypy. Wcześniej stosowana w fermach wielkotowarowych, od 2017 roku obowiązkowa także dla małych gospodarstw. Główne wytyczne odnośnie do bioasekuracji przedstawia Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt, w Polsce Główny Inspektorat Weterynarii.
Efektywność biasekuracji Efektywność działań bioasekuracyjnych danego gospodarstwa można określić przy pomocy tzw. Wartość Działania Bioasekuracyjnego BIV (ang. Biosecurity Intervention Value) gdziehttp://www.ostrowmaz.piwet.net/asf/bioasekuracja.pdf: – wartość likwidacji choroby w skali roku na jedno zwierzę.
– redukcja ryzyka (w %) każdego podjętego działania.
– stopień trudności (skala 1-10, gdzie 1 oznacza bardzo łatwe).
– koszt działania na jedno zwierzę w skali roku.
Obszary stosowania bioasekuracji Bioasekurację dzieli się na wewnętrzną i zewnętrzną: Bioasekuracja wewnętrzna (ang. Bio-exclusion) ma na celu ograniczenie rozprzestrzenianie się patogenów lub ich wektorów w obszarze gospodarstwa. To szereg działań, które powinny być stosowane przez osoby mające bezpośredni kontakt ze zwierzętami: osoby wchodzące do budynków i przebywają w pomieszczeniach, w których utrzymywane są zwierzęta. Bioasekuracja zewnętrzna (ang. bio-containment) ma na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się patogenów lub ich wektorów w bliższym, lub dalszym otoczeniu gospodarstwa. Skupia się na działaniach dążących do prawidłowego zabezpieczenia budynków inwentarskich przed kontaktem ze środowiskiem zewnętrznym, głównie przed dotarciem w okolice budynków hodowli dzikich zwierząt, zwierząt wolno wychodzących. Bioasekuracja chorego stada (ang. bio-management) związana jest z zarządzaniem chorym stadem.
Zasady bioasekuracji Zasady bioasekuracji: postawienie szczelnego ogrodzenia obejmującego całe gospodarstwo. regularna dezynfekcja, dezynsekcja, deratyzacji budynków w których utrzymywane są zwierzęta. ograniczenie oraz kontrola dostępu osób postronnych do obszarów związanych z produkcją w danym gospodarstwie. skrupulatne przestrzeganie wymogów sanitarnych (prowadzenie właściwej dokumentacji oraz odpowiednie zarządzanie produkcją, eliminacja chorych sztuk) stosowanie oddzielnych ubrań ochronnych dla danego budynku produkcyjnego (chlewnia, owczarnia, obora, stajnia itd.) stosowanie mat dezynfekcyjnych lub bram bioasekuracyjnych (wynikające z dobrej praktyki rolniczej) na drodze dojazdowej do gospodarstwa lub przed wejściem do danego budynku inwentarskiego. stosownie kwarantanny. monitorowanie i zwalczanie gryzoni. właściwe zabezpieczenie płodów rolnych oraz pasz przechowywanych w obszarze gospodarstwa. należy prowadzić rejestr pojazdów transportujących zwierzęta oraz osób, które mają dostęp do pomieszczeń związanych z produkcją trzody chlewnej. zabezpieczenie pomieszczeń inwentarskich przed dostępem zwierząt domowych. trzody chlewnej nie można karmić odpadkami pochodzącymi z kuchni.
Zobacz też Bezpieczeństwo biologiczne Zagrożenie biologiczne (epidemiologia) Hodowla przemysłowa Brama bioasekuracyjna Dezynfekcja
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rolnictwo Kategoria:Weterynaria