thumb|Josef Meisinger (drugi z prawej w drugim rzędzie) podczas procesu przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Warszawie Josef Albert Meisinger (ur. 14 września 1899 w Monachium, zm. 7 marca 1947 w Warszawie) – niemiecki zbrodniarz nazistowski, dowódca Einsatzgruppe IV, szef SD i Policji Bezpieczeństwa (Sipo) w Warszawie oraz SS-Standartenführer.
Życiorys Podczas I wojny światowej walczył na froncie zachodnim (uzyskał Żelazny Krzyż II klasy). Po zakończeniu wojny wstąpił do Freikorps. Uczestniczył w puczu monachijskim za co został odznaczony Orderem Krwi. W 1933 stał się członkiem NSDAP i SS. Służył początkowo pod Reinhardem Heydrichem w bawarskiej policji politycznej (tzw. BayPoPo), a następnie w berlińskim Gestapo (był radcą kryminalnym, tzw. Kriminalrat). W latach 1938–1939 pracował w SD.
Po wybuchu II wojny światowej Meisinger został przydzielony do sztabu, a następnie został dowódcą Einsatzgruppe IV działającej w Polsce. Jej zadaniem była eksterminacja wszelkich „niepewnych politycznie” osób, takich jak polska inteligencja, duchowieństwo, ziemianie oraz Żydzi. Einsatzgruppe IV działała w rejonie Warszawy, a następnie przekształcono ją 26 października 1939 w Urząd Komendanta SD i Policji Bezpieczeństwa dystryktu warszawskiego. Szefem tego urzędu został Meisinger, który sprawował to stanowisko do marca 1941. W okresie tym zasłynął on licznymi zbrodniami popełnionymi na cywilnej ludności polskiej i żydowskiej, w tym przeprowadzeniem akcji AB oraz kierowaniem masowych egzekucji w Palmirach (liczbę ofiar tej akcji oblicza się na 1700). Meisinger ze względu na swoje okrucieństwo otrzymał nawet przydomek "Rzeźnika Warszawy".
1 stycznia 1940 awansował na stopień SS-Standartenführera. W marcu 1941 przeniesiono go do RSHA, a następnie wysłano do Japonii jako attaché policyjnego w Tokio. Na stanowisku tym pozostał aż do maja 1945, uczestnicząc w tworzeniu nierealnych planów dotyczących „rozwiązania kwestii żydowskiej”, w które zamieszane były rządy III Rzeszy i Japonii.
6 września 1945 władze amerykańskie aresztowały w Tokio Meisingera, a następnie wydały go Polsce celem osądzenia. Stanął on wraz z trzema innymi zbrodniarzami (m.in. gubernatorem dystryktu warszawskiego Ludwigiem Fischerem) przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Warszawie pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości. Proces rozpoczął się 17 grudnia 1946 w sali Związku Nauczycielstwa Polskiego przy ul. Smulikowskiego 6/8.
3 marca 1947 został uznany za winnego i skazany na karę śmierci. Został stracony przez powieszenie 7 marca 1947 w więzieniu mokotowskim.
Odznaczenia Order Krwi nr 374 (9 listopada 1933) Julleuchter SS (16 grudnia 1935) Krzyż Żelazny II klasy z Okuciem Ponownego Nadania Czarna Odznaka za Rany Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie Order Zasługi Wojskowej (Bawaria)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Einsatzgruppen Kategoria:Funkcjonariusze niemieckich władz okupacyjnych w Polsce 1939–1945 (dystrykt warszawski) Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Członkowie SS Kategoria:Członkowie SD Kategoria:Funkcjonariusze Gestapo Kategoria:Wykonawcy Außerordentliche Befriedungsaktion Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy straceni przez powieszenie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Krwi (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bawaria) Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Polsce Ludowej Kategoria:Więźniowie więzienia mokotowskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Wykonawcy zbrodni w Palmirach Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy osądzeni w Polsce Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Członkowie Freikorpsu Kategoria:Sprawcy Zagłady Żydów