Jens Salumäe (ur. 15 marca 1981 w Tallinnie) – estoński narciarz klasyczny startujący w kombinacji norweskiej i skokach narciarskich, olimpijczyk, reprezentant klubów narciarskich Nõmme SK i Puijon Hiihtoseura.
Życiorys Do 2002 na międzynarodowej arenie startował przeważnie w zawodach kombinacji norweskiej. Przed sezonem 2002/2003 podjął decyzję o tym, że będzie występował wyłącznie w konkursach skoków narciarskich.
Trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata B w kombinacji norweskiej w sezonie 2001/2002.
Trzykrotny uczestnik zimowych igrzysk olimpijskich w latach 1998–2006. Jego najlepszym wynikiem olimpijskim było 11. miejsce w drużynowym konkursie kombinacji norweskiej w Nagano, a największym indywidualnym osiągnięciem na igrzyskach olimpijskich – 23. miejsce w konkursie skoków na dużym obiekcie w Turynie.
Pięciokrotny uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym w latach 1999–2007. Najwyższe miejsce na mistrzostwach świata zajął w kombinacji norweskiej w Lahti – był 11. w konkursie drużynowym i 17. indywidualnie w sprincie. W skokach jego najlepszym wynikiem było 37. miejsce na normalnej skoczni w Oberstdorfie. W latach 2004–2006 uczestniczył również w mistrzostwach świata w lotach narciarskich – najlepszy wynik uzyskał w Planicy, plasując się na 25. miejscu.
Pierwszy w historii reprezentant Estonii, który zdobył punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w skokach narciarskich (30 listopada 2002 w Ruce). Pozycje punktowane w PŚ w skokach zajmował sześciokrotnie w latach 2002–2006. Najwyższe w karierze, 21. miejsce, osiągnął w listopadzie 2003 w Ruce. Z kolei najlepszy rezultat w Pucharze Świata A w kombinacji norweskiej to 15. pozycja z Liberca ze stycznia 2002.
Rekordzista Estonii w długości skoku narciarskiego w latach 2004–2012 z rezultatem 195 metrów, osiągniętym na skoczni w Planicy.
Multimedalista letnich i zimowych mistrzostw Estonii w skokach narciarskich w latach 1998–2008 – w zimowych mistrzostwach zdobył łącznie siedem medali (trzy złote, trzy srebrne i jeden brązowy), a w letnich dziesięć (sześć złotych i cztery srebrne). Złoty i dwukrotny brązowy medalista mistrzostw Estonii w kombinacji norweskiej w latach 1999–2002. Dwukrotny brązowy medalista mistrzostw Finlandii w skokach narciarskich w konkursach drużynowych w latach 2006–2007.
W 2008 zakończył sportową karierę i założył działalność rzemieślniczą w Kuopio – firmę specjalizującą się w budowie drewnianych domów.
Życie prywatne Jens Salumäe jest w związku małżeńskim z Aiki Aigro (po ślubie Aiki Salumäe) – córką Kaleva Aigro, estońskiego dwuboisty klasycznego, wielokrotnego medalisty mistrzostw kraju. Ślub odbył się w lutym 2009 w Pühajärve. Para ma syna, który urodził się 18 maja 2011 roku w szpitalu uniwersyteckim w Kuopio – Henri Salumäe również uprawia skoki narciarskie i kombinację norweską.
Naukę jazdy na nartach rozpoczął w wieku sześciu lat, w 1987 w ośrodku treningowym w Tallinnie, w którym szkolili się m.in. Tiit Talvari, Tiit Tamme, Taivo Tigase i Allar Levandi. Jego pierwszym trenerem był Indrek Possul.
Ukończył gimnazjum sportowe w Otepää, a w 2003 szkołę zawodową w Tallinnie. Mieszkał w Saku, a później przeprowadził się do Finlandii, gdzie wspólnie z rodziną mieszka w Kuopio. Przez rok studiował leśnictwo, jednak studiów tych nie ukończył.
Poza ojczystym językiem estońskim zna języki angielski i fiński. Jest członkiem klubu Untamon Urheilu z Kuopio, z którym uczestniczy w zawodach joggingowych i łyżwiarskich.
W Kuopio wspólnie z Jarmo Miettinenem prowadzi zakład rzemieślniczy „Käsityöhirsi”, specjalizujący się w budowie drewnianych domów.
Przebieg kariery Początki kariery (do 2001) thumb|Skocznie Olimpijskie w Hakubie – arena zmagań skoczków narciarskich i kombinatorów norweskich podczas igrzysk w Nagano w 1998 roku W latach 1995–2000 wielokrotnie stał na podium mistrzostw Estonii juniorów w kombinacji norweskiej i skokach narciarskich. W październiku 1995 w Tallinnie był drugi w kombinacji i trzeci w skokach w kategorii do 16 lat. W marcu 1996 powtórzył te osiągnięcia, a w październiku zwyciężył w skokach i kombinacji. We wrześniu wygrał również obie rywalizacje w kategorii do 18 lat w Otepää. W styczniu 1997 w Otepää był drugi w kombinacji i skokach do lat 18 oraz trzeci w skokach w kategorii do lat 16. W marcu tego roku zwyciężył w kombinacji do lat 16. W marcu 1998 zwyciężył w skokach i kombinacji do lat 18 w Otepää. Rok później zwyciężył w skokach do lat 18, a we wrześniu 1999 w kombinacji do lat 20. W styczniu 2000 roku został mistrzem kraju w skokach narciarskich do lat 20.
W marcu 1996 roku wystąpił w konkursie Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich w Rovaniemi. Po skoku na 56 metrów zajął 68. miejsce, ex aequo ze Stefanem Grannarsem, w gronie 76 zawodników. W styczniu 1999 w Braunlage zajął 17. miejsce w międzynarodowym konkursie skoków z cyklu Internationaler Harzpokalsprunglauf.
Na początku międzynarodowej kariery startował głównie w zawodach w kombinacji norweskiej. W lutym 1998 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Nagano i zajął 39. miejsce w konkursie indywidualnym oraz 11. w drużynowym, wspólnie z Ago Markvardtem, Tambetem Pikkorem i Magnarem Freimuthem. Niedługo później w Otepää zdobył pierwszy w karierze złoty medal seniorskich mistrzostw Estonii w skokach narciarskich, zwyciężając z przewagą ponad 16 punktów nad drugim w klasyfikacji, Magnarem Freimuthem.
W grudniu 1998 zajął trzynaste miejsce w konkursie Pucharu Świata B w kombinacji norweskiej w Vuokatti oraz 25. miejsce w zawodach tego cyklu w Otepää.
W styczniu 1999 w Otepää zajął trzecie miejsce w zawodach indywidualnych (bieg na 15 km i skoki na obiekcie K-70) w mistrzostwach Estonii w kombinacji norweskiej, przegrywając z Villu Tederem i Rauno Pikkorem. W lutym tego roku w Ramsau zadebiutował w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym, uczestnicząc w dwóch konkursach indywidualnych – w zawodach rozgrywanych metodą Gundersena zajął 41. miejsce, a w sprincie był 48.
W marcu tego roku w Klingenthal zajął 11. miejsce w sprincie rozgrywanym w ramach Pucharu Świata B. W klasyfikacji generalnej na koniec sezonu uplasował się na 54. miejscu z dorobkiem 29 punktów.
W marcu zajął też trzecie miejsce w sprincie w krajowych mistrzostwach, przegrywając z Tederem i Roometem Pikkorem, natomiast we wrześniu został letnim mistrzem kraju w skokach narciarskich. Zawody wygrał z przewagą ponad 23 punktów nad drugim zawodnikiem, Jaanem Jürisem.
W styczniu 2000 wziął udział w rywalizacji kombinatorów norweskich na mistrzostwach świata juniorów w Szczyrbskim Jeziorze. W konkursie indywidualnym rozgrywanym metodą Gundersena zajął 15. miejsce, a w sprincie uplasował się na 38. pozycji.
W sezonie 1999/2000 dwukrotnie zdobył punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata B – w lutym 2000 w Andelsbuch był trzynasty, a w Mislinji ósmy. Dało mu to łącznie 31 punktów i 51. miejsce w klasyfikacji.
Również w lutym tego roku został wicemistrzem kraju w skokach narciarskich, ustępując tylko Tambetowi Pikkorowi. W sierpniu i wrześniu 2000 wziął udział w Letnim Grand Prix w kombinacji norweskiej – w Klingenthal zajął 42. miejsce w biegu masowym, w Steinbach był 22. w konkursie indywidualnym rozgrywanym metodą Gundersena, a w Stams zajął 28. pozycję w sprincie. We wrześniu został ponadto podwójnym mistrzem kraju w skokach narciarskich – indywidualnie i w drużynie Nõmme SK I, w której wystąpił wraz z Vahurem Tasane i Priitem Estermaa.
W grudniu 2000 wystąpił w inaugurujących sezon 2000/2001 konkursach Pucharu Świata B w Salt Lake City. W sprincie zajął 31. miejsce, w konkursie indywidualnym był 28., a w biegu masowym uplasował się na 26. pozycji. W Calgary zdobył jedyne w sezonie punkty do klasyfikacji generalnej tego cyklu. W sprincie zajął dziesiąte miejsce, a w biegu indywidualnym rozgrywanym metodą Gundersena pozycję dziewiątą.
Na przełomie 2000 i 2001 zmagał się z problemami zdrowotnymi. W związku z przetrenowaniem miał problemy z sercem oraz niewłaściwy poziom hemoglobiny we krwi.
W styczniu 2001 zajął 31. miejsce w sprincie w Pucharze Świata B w Predazzo oraz piąte miejsce w drużynowym konkursie w Klingenthal, wspólnie z Tambetem Pikkorem i Villu Tederem.
Na początku lutego 2001 wziął udział we wszystkich trzech zawodach w kombinacji norweskiej na mistrzostwach świata juniorów w Karpaczu. W pierwszym konkursie indywidualnym, rozgrywanym metodą Gundersena, zajął 15. miejsce. Po skokach plasował się na trzeciej pozycji, jednak w biegu uzyskał 41. rezultat i spadł w klasyfikacji. Następnie uczestniczył w zawodach drużynowych. Estońska reprezentacja, w której wystąpili Vahur Tasane, Vaiko Leetoja, Jens Salumäe i Tiit Orlovski, zajęła jedenaste miejsce wśród piętnastu startujących zespołów. W sprincie Salumäe zajął piąte miejsce. Podobnie jak w pierwszych zawodach indywidualnych, po pierwszej części rywalizacji zajmował trzecią lokatę. W biegu uzyskał 23. czas i w efekcie wyprzedzili go czwarty po skoku Andrej Jezeršek i piąty Norihito Kobayashi.
Pod koniec lutego po raz drugi w karierze wziął udział w mistrzostwach świata. W Lahti wystartował we wszystkich trzech konkurencjach w kombinacji norweskiej – w konkursie indywidualnym rozgrywanym metodą Gundersena (skoki na skoczni normalnej i bieg na 15 km) zajął 40. miejsce, w sprincie (skoki na skoczni dużej i bieg na 7,5 km) uplasował się na 17. miejscu, a w konkursie drużynowym (skoki na skoczni normalnej i sztafeta 4×5 km) zajął ostatnie, 11. miejsce, startując w zespole z Vahurem Tasane, Villu Tederem i Tambetem Pikkorem. Osiągnięte przez Salumäe siedemnaste miejsce w sprincie było jego najlepszym osiągnięciem indywidualnym na zawodach rangi mistrzowskiej. W sprincie po pierwszej części rywalizacji (skokach) Salumäe plasował się na trzecim miejscu, za Jaakko Tallusem i Marco Baacke. Słabszy czas biegu (51. wynik) spowodował jednak jego spadek w klasyfikacji. W pierwszym konkursie indywidualnym sytuacja była dość podobna – po skokach Estończyk zajmował ósme miejsce, a w biegu uzyskał 53. rezultat i spadł na dalszą pozycję.
W marcu w Oslo po raz pierwszy w karierze wystąpił w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej. W pierwszych zmaganiach (na dystansie 15 km) nie ukończył rywalizacji i nie został sklasyfikowany, w drugich (na dystansie 7,5 km) zajął 47. miejsce, wyprzedzając Matthiasa Menza.
W końcowej klasyfikacji sezonu 2000/2001 w Pucharze Świata B w kombinacji norweskiej zajął 43. miejsce z dorobkiem 33 punktów. W klasyfikacji sprinterskiej zajął natomiast 51. miejsce z 16 punktami na koncie.
Krótko po zakończeniu sezonu na arenie międzynarodowej zajął trzecie miejsce w mistrzostwach Estonii w skokach, przegrywając z Jaanem Jürisem i Tambetem Pikkorem.
Sezon 2001/2002 thumb|Utah Olympic Park Jumps – arena zmagań skoczków narciarskich i kombinatorów norweskich podczas igrzysk w Salt Lake City w 2002 roku W sierpniu i wrześniu 2001 został podwójnym letnim wicemistrzem kraju w skokach – indywidualnie i drużynowo, wspólnie z Estermaa i Tasane.
We wrześniu wziął udział w Letnim Grand Prix w kombinacji norweskiej – w Ramsau zajął 30. miejsce, a w Bechtesgaden był 29.
Sezon zimowy 2001/2002 rozpoczął od występów w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej. W listopadzie 2001 w Kuopio zajął 27. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena (bieg na 15 km + duża skocznia) i 25. miejsce w sprincie. Zdobył tym samym pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji generalnej PŚ. W grudniu 2001 wystartował w trzech zawodach tej rangi – w Lillehammer był 39. w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena, w Zakopanem był 40. w biegu masowym, a w Szczyrbskim Jeziorze zajął 34. miejsce w sprincie. Ponadto dwukrotnie zajął dwunaste miejsce w konkursach Pucharu Świata B w Planicy – w zawodach rozgrywanych metodą Gundersena i w sprincie. Pod koniec grudnia został mistrzem kraju w kombinacji norweskiej, wygrywając sprint w Otepää.