Feliks Barbarowicz (ur. 10 grudnia 1929 w Janowie, zm. 12 lipca 1998) – polski działacz partyjny i państwowy, strażak w stopniu starszego brygadiera, I sekretarz Komitetu Powiatowego PZPR w Świdwinie, w latach 1975–1983 wicewojewoda słupski.
Życiorys Syn Józefa i Adeli. Urodził się we wsi Janowo na Wileńszczyźnie. W sierpniu 1946 roku w ramach akcji repatriacyjnej samotnie wyjechał do Polski, jego rodzinie uniemożliwiono taki przyjazd. Zamieszkał w Giżycku, gdzie podjął pracę jako robotnik drogowy. Na przełomie 1946 i 1947 roku krótko pracował jako piekarz w Człopie, a od 1947 roku zatrudniony był w Czaplicach jako robotnik rolny.
W 1961 ukończył wieczorową szkołę średnią, a w 1970 zaoczne studia prawnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Został zawodowym strażakiem, dosłużył się stopnia pułkownika (starszego brygadiera) pożarnictwa. Od 1960 związany zawodowo z Ochotniczą Strażą Pożarną, od 1964 do 1975 prezes powiatowy OSP w Złotowie i członek zarządu wojewódzkiego OSP w Koszalinie. Współautor okolicznościowej publikacji na temat pożarnictwa i redaktor prasy specjalistycznej.
Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej, wraz z nią w 1948 dołączył do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Związał się z Komitetem Powiatowym PZPR w Wałczu, gdzie od 1952 był instruktorem i kierownikiem Wydziału Propagandy. W 1953 został sekretarzem ds. propagandy w tej jednostce. Na początku lat 60. zasiadał w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Koszalinie i był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Świdwinie. Pomiędzy 1963 a 1975 przewodniczył Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Złotowie. Od 1975 do 1981 należał do egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Słupsku. Jednocześnie od czerwca 1975 do 1983 pełnił funkcję wicewojewody słupskiego, a od lat 70. kierował też słupskim zarządem wojewódzkim Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1983 zatrudniony w Wydziale Polityczno-Wychowawczym Komendy Głównej Straży Pożarnych. W 1988 został dyrektorem Centralnego Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach, stanowisko zajmował do śmierci. Wybrano go prezesem OSP w Mysłowicach, a w 1996 prezesem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w województwie katowickim. Od 1997 wiceprzewodniczący Komisji Historycznej Zarządu Głównego ZOSP RP.
Odznaczenia Był żonaty z Genowefą, w 1998 wraz z małżonką odznaczony Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. Poza tym został także odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Znakiem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej (1979).
Przypisy Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 1998 r. o nadaniu odznaczeń ()
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Koszalinie Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Słupsku Kategoria:Członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej Kategoria:Ludzie związani ze Świdwinem Kategoria:Ludzie związani ze Złotowem Kategoria:Ludzie związani z Wałczem Kategoria:Odznaczeni Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Złotym Znakiem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetów Powiatowych PZPR Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Przewodniczący Prezydiów Powiatowych Rad Narodowych Kategoria:Wicewojewodowie słupscy Kategoria:Wicewojewodowie PRL Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 1998