Zenon Wilun (ur. 1908 w Wielkich Łukach, zm. 10 października 1989 w Wesołej) – polski geolog i geotechnik, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Syn Justyna Wiłuna, kolejarza. Ukończył gimnazjum humanistyczne w Święcianach, w 1928 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. W 1935 przerwał studia i odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie, skąd zwolniono go przedterminowo w 1936 ze względu na problemy zdrowotne. W 1937 ukończył studia uzyskując stopień inżyniera dróg i mostów i rozpoczął pracę na wydziale drogowym Towarzystwa Przemysłu Metalowego Konstanty Rudzki i S-ka. Dzięki wstawiennictwu prof. Melchiora Nestorowicza i prof. Wacława Żenczykowskiego odbył staż w Drogowym Instytucie Badawczym. Wybuch wojny zastał Zenona Wiłuna u rodziców na Wileńszczyźnie, po zajęciu tych terenów przez Niemców został zatrudniony w Zarządzie Dróg Litewskich w Wilnie, a następnie w Kownie. Następnie został przymusowo skierowany do pracy w Magdeburgwerde, a później w Poczdamie. Urlopowany zbiegł i ukrył się pod Grójcem w gospodarstwie teściów, gdzie pracował na roli. Po zakończeniu wojny w czerwcu 1945 zamieszkał w Warszawie i zaangażował się w organizację Instytutu Badań Budowlanych, W 1947 ukazała się jego książka Gruntoznawstwo drogowe, która była pierwszym w języku polskim podręcznikiem laboratorium w zakresie mechaniki gruntów. Od 1950 Zenon Wiłun wykładał mechanikę gruntów na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej, został również cenionym ekspertem w zakresie geotechniki. Wydał ponad tysiąc ekspertyz naukowych dotyczących gruntów pod fundamentami budowanego Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, zapór wodnych w Dębem i Koronowie. Badał przyczyny i metodologię zabezpieczania zsuwów podczas budowy warszawskiej Trasy W-Z i skarp w Sandomierzu, a także zmian obciążenia gruntu pod mostem kolejowym przy Cytadeli. Część ekspertyz dotyczyła przygotowań pod budowę obiektów przemysłowych w Czechosłowacji, Grecji, Indonezji, Iraku, Iranie, Maroku, Turcji, na Węgrzech i w ZSRR. W 1962 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 profesorem nadzwyczajnymInżynierowie polscy w XIX i XX wieku, Tom VIII, Polskie Towarzystwo Historii Techniki Warszawa 2005 s. 175-178 ISBN 83- 87992-43-7. W 1975 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki WrocławskiejTytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską.
Zmarł w 1989, został pochowany na Cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Warszawie-WesołejAndrzej Liczbiński „Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988-2000”.
Upamiętnienie 15 listopada 2010 roku na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej została odsłonięta tablica poświęcona profesorowi.
Odznaczenia Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Złoty Krzyż Zasługi (1954) Srebrny Krzyż Zasługi (1949)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Wesołej Kategoria:Polscy geolodzy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Zmarli w 1989