Edward Tymoszak (ur. 25 września 1905 w Maniewiczach, zm. 13 marca 1979 w Warszawie) – podporucznik czasu wojny Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Syn Andrzeja i Rozalii z domu Wróblewskiej. W roku 1927 ukończył szkołę podoficerską przy 27 pułku artylerii lekkiej z Włodzimierza Wołyńskiego i uzyskał awans do stopnia plutonowego. Odbył kurs pirotechniczny w warszawskiej Centralnej Szkole Uzbrojenia (1932), a w roku 1936 został absolwentem gimnazjum we Włodzimierzu Wołyńskim. Od kwietnia 1937 pełnił służbę w Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 2 w Stawach pod Dęblinem, po czym został przeniesiony (październik 1937) do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Pod koniec kwietnia 1938 rozpoczął służbę w rembertowskiej Wytwórni Amunicji nr 2. W kampanii wrześniowej walczył w szeregach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”.
W konspiracji od 1940 – członek Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Jako pirotechnik opracował nowy typ granatu ręcznego ET-40 („Filipinka”). Szef konspiracyjnej wytwórni granatów, następnie w Szefostwie Produkcji Konspiracyjnej Oddziału IV (kwatermistrzowskiego) Komendy Głównej AK. Ukończył szkołę podchorążych przy batalionie dowodzonym przez kpt. Cypriana Odorkiewicza ps. „Krybar” (1943-1944), awansowany do stopnia plutonowego podchorążego (1 kwietnia 1944), a następnie sierżanta podchorążego. W powstaniu warszawskim wziął udział na stanowisku zastępcy oficera broni w sztabie II Obwodu „Żywiciel” (Żoliborz) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. Dwukrotnie ranny podczas walk. 1 października 1944 mianowany na stopień podporucznika czasu wojny, a dzień później odznaczony, na mocy rozkazu dowódcy AK, Orderem Virtuti Militari 5 klasy – za całokształt działalności konspiracyjnej. Po upadku powstania jeniec stalagu XI A Altengrabow.
Do Polski powrócił w 1945, zamieszkał w Zbąszynku i został funkcjonariuszem Straży Ochrony Kolei. Następnie jako osadnik wojskowy mieszkał w Małomicach, po czym represjonowany przeniósł się do Warszawy (1950). Tam zmarł i spoczął na cmentarzu w Rembertowie. W roku 1934 zawarł związek małżeński z Czesławą z domu Chmielnicką (zm. 2004), z którą miał córkę Bożenę.
Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Nr 13589 Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (powstanie warszawskie) Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Rembertowie