Alexander Moyzes (ur. 4 września 1906 w Kláštorze pod Znievom, zm. 20 listopada 1984 w Bratysławie) – słowacki kompozytor.
Życiorys Syn Mikuláša Moyzesa. Początkowo uczył się muzyki w Bratysławie, następnie studiował w konserwatorium w Pradze, najpierw w latach 1925–1928 dyrygenturę u Otakara Ostrčila, kompozycję u Otakara Šína i Rudolfa Karela oraz grę na organach u Bedřicha Wiedermanna, zaś następnie (1929–1930) w klasie mistrzowskiej Vítězslava Nováka. W latach 1929–1941 wykładał kompozycję i teorię muzyki w Akademii Muzyki i Dramatu w Bratysławie. W latach 1937–1948 był kierownikiem sekcji muzycznej radia w Bratysławie. Od 1941 do 1971 roku był profesorem teorii i kontrapunktu w konserwatorium w Bratysławie, w latach 1965–1971 pełnił również funkcję jego rektora.
Otrzymał nagrodę państwową (1956) oraz tytuł artysty narodowego (1966).
Twórczość Wczesny okres twórczości Moyzesa przypada na czasy rozkwitu ekspresjonizmu. Jego ówczesne kompozycje cechują się agresywnością i witalizmem. Napisana w tym okresie I Symfonia (1929) jest pierwszą symfonią autorstwa słowackiego kompozytora. W latach 30. XX wieku kompozytor uległ fascynacji rodzimym folklorem, tworząc uproszczone w sferze materiałowej dzieła o charakterze programowym. W późniejszym okresie zwrócił się w kierunku estetyki neoklasycznej. W latach 50., w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego, zaczął łączyć zdobyte wcześniej doświadczenia z nowszymi technikami, przez co jego twórczość w ostatnim okresie nabrała charakteru eklektycznego.
Ważniejsze dzieła (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Słowaccy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Artyści Narodowi Czechosłowacji