Primož Ramovš (ur. 20 marca 1921 w Lublanie, zm. 10 stycznia 1999 tamże) – słoweński kompozytor.
Życiorys Był synem dialektologa Frana Ramovša. W latach 1935–1941 uczył się w akademii muzycznej w Lublanie u Slavko Osterca. Następnie studiował w Sienie u Vito Frazziego (1941) oraz w Rzymie u Alfredo Caselli i Goffredo Petrassiego (1941–1943). W latach 1945–1952 pracował w bibliotece Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki, od 1952 do 1987 roku pełnił funkcję jej dyrektora. Od 1948 do 1952 i ponownie od 1955 do 1964 roku był wykładowcą konserwatorium w Lublanie. W 1962 roku przyznano mu nagrodę im. France Prešerena. Od 1977 roku był członkiem Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki. W 1986 roku otrzymał złoty medal American Biographical Institute.
Twórczość Był czołowym przedstawicielem powojennej słoweńskiej awangardy muzycznej. Początkowo tworzył w stylistyce neoklasycznej, z wykorzystaniem tradycyjnych wzorców formalnych, unikał jednak tonalności i akordów o budowie tercjowej na rzecz chromatyki i współbrzmień eksponujących interwały sekundy i kwarty. Pod koniec lat 50. XX wieku zradykalizował swój język dźwiękowy, wprowadzając politonalność, atonalność, dodekafonię i aleatoryzm. Sonorystyczne kształtowanie brzmienia, widoczne w eksponowaniu skrajnych rejestrów i grupy instrumentów perkusyjnych, wskazuje na wpływ polskiej szkoły kompozytorskiej. W liczącym ponad 400 pozycji bogatym dorobku kompozytorskim Ramovša dominuje muzyka instrumentalna, głównie kameralna, tworzona na zróżnicowane barwowo zestawy instrumentów.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Utwory orkiestrowe
Utwory kameralne
Utwory fortepianowe
Przypisy
Kategoria:Słoweńscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1999 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublanie