Abd Allah ibn Muhammad ibn Humajd (arab. عبد الله بن حميد, ur. 1908 w Rijadzie, zm. 1981) – saudyjski sędzia, eseista i imam Wielkiego Meczetu w Mekce.
Życiorys W dzieciństwie stracił wzrok. Gdy był młody, bardzo chętnie lubił się uczyć na pamięć Koranu. Wyróżniał się w wielu dziedzinach i uczył się u rijadzkich szejków. Jeden z nich, Muhammad ibn Ibrahim Al asz-Szajch, mianował go nauczycielem początkujących i jego asystentem.
W latach 1922–1942 pełnił funkcję sędziego. Zrezygnował z niej, by całkowicie poświęcić się duchowieństwu.
Poglądy religijne Otwarcie się deklarował jako zwolennik dżihadu, który definiował jako świętą wojnę w sprawie Allaha. Uważał, że Allah wysłał Mahometa do walki z politeistami, poganami i bałwochwalcami. Wierzył też, że Allah nakazał muzułmanom walczyć przeciwko żydom i chrześcijanom, jeśli nie przyjmą islamu i dopóki nie zapłacą dżizji. Według Humajda, dopóki poganie, żydzi i chrześcijanie sprzeciwiają się rządom muzułmańskim, pokój z nimi nie wchodzi w grę.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Ludzie urodzeni w Rijadzie Kategoria:Ludzie związani z Mekką Kategoria:Saudyjscy nauczyciele Kategoria:Eseiści XX wieku Kategoria:Saudyjscy sędziowie Kategoria:Saudyjscy ulemowie Kategoria:Niewidomi