Niszczyciele typu Kit – rosyjskie niszczyciele z przełomu XIX i XX wieku. W latach 1898–1900 w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu zbudowano cztery okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego w 1900 roku i po przebazowaniu na Daleki Wschód wzięły udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podczas niej trzy okręty zostały internowane w chińskim porcie Tsingtao, a jeden został samozatopiony w styczniu 1905 roku w Port Artur. Internowane niszczyciele zostały zwrócone Rosji i w czasie I wojny światowej służyły na Dalekim Wschodzie, a od 1917 roku dwa zostały przeniesione do Arktyki. Jednostki zostały złomowane w latach 1923–1924.

Projekt i budowa Niszczyciele typu Kit zostały zamówione i zbudowane w Niemczech. Do 1907 roku jednostki te w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego klasyfikowano jako torpedowce. Wszystkie cztery okręty powstały w stoczni Schichau w Elblągu. Stępki jednostek położono w latach 1898–1899, a zwodowane zostały w latach 1899–1900.

Okręt Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Los „Kit” („Bditielnyj”) Schichau marzec 1899 30 listopada 1899 czerwiec 1900 samozatopiony 2 stycznia 1905 „Skat” („Biesposzczadnyj”) 25 października 1899 lipiec 1900 internowany w 1904, złomowany w 1923 „Dielfin” („Biesstrasznyj”) 12 sierpnia 1899 wrzesień 1900 internowany w 1904, złomowany w 1924 „Kasatka” („Biesszumnyj”) 1898 17 marca 1900 lipiec 1900

Dane taktyczno-techniczne Okręty były niewielkimi, dwukominowymi niszczycielami z dwoma masztami. Długość całkowita wynosiła 61,75 metra, szerokość 6,7 metra i zanurzenie 2,9 metra. Wyporność normalna wynosiła 346–350 ton, a pełna 445 ton. Okręty napędzane były przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 6000 KM, do której parę dostarczały cztery kotły Schichau. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 27 węzłów. Okręty mogły zabrać zapas węgla o maksymalnej masie 80 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1500 Mm przy prędkości 10 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie okrętów stanowiły: pojedyncze działo kalibru 75 mm Canet L/48 oraz pięć pojedynczych dział trzyfuntowych kalibru 47 mm Hotchkiss M1885 L/40. Jednostki wyposażone były w trzy pojedyncze obracalne nadwodne wyrzutnie torped kalibru 381 mm: dwie umieszczone na pokładzie między kominami i trzecią za drugim kominem, z łącznym zapasem sześciu torped.

Załoga pojedynczego okrętu liczyła 64 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba mały|lewo|alt=Biesposzczadnyj między 1900 a 1917 rokiem|„Biesposzczadnyj” między 1900 a 1917 rokiem Niszczyciele typu Kit zostały wcielone do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego w 1900 roku. Wszystkie jednostki weszły w skład Floty Bałtyckiej. W marcu 1902 roku zmieniono nazwy okrętów: „Kit” na „Bditielnyj”, „Skat” na „Biesposzczadnyj”, „Dielfin” na „Biesstrasznyj” i „Kasatka” na „Biesszumnyj”. Między 1902 a 1903 rokiem niszczyciele zostały przerzucone na Daleki Wschód.

W momencie wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej wszystkie jednostki wchodziły w skład 1. Flotylli Niszczycieli I Eskadry Oceanu Spokojnego, stacjonując w Port Artur. Podczas działań wojennych utracony został „Bditielnyj”, samozatopiony w styczniu 1905 roku w Port Artur. „Biesszumnyj”, „Biesstrasznyj” i „Biesposzczadnyj” zostały natomiast internowane 1904 roku w chińskim porcie Tsingtao. Po zakończeniu działań wojennych, w listopadzie 1905 roku okręty zostały zwrócone Rosji.

W 1912 roku na ocalałych okrętach dokonano modernizacji uzbrojenia: zdemontowano wyrzutnie torped kal. 381 mm i wszystkie działa kal. 47 mm, instalując w zamian trzy pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm oraz drugą armatę kalibru 75 mm i sześć pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm. Podczas I wojny światowej niszczyciele początkowo bazowały we Władywostoku, a w październiku 1917 roku „Biesstrasznyj” i „Biesszumnyj” zostały przerzucone do Arktyki. W trakcie wojny domowej wszystkie trzy okręty zostały w 1918 roku przejęte przez interwentów. Po zdobyciu przez Armię Czerwoną z powodu złego stanu technicznego nie zostały wcielone do służby i złomowano je w latach 1923–1924.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia