Feliks (Fajwel) Dzik-Dzikowski (ur. 10 marca 1886 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski weterynarz, podporucznik rezerwy lekarz weterynarii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, syn Józefa i Eugenii z SolarzówLista Żydów - ofiar zbrodni katyńskiej, Wirtualny Sztetl. W 1914 ukończył Szkołę Handlową w Warszawie. Uczestniczył w I wojnie światowej. Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w 1921 przeszedł do rezerwy w stopniu podporucznikaKolekcja Art Personalnych i Odznaczeniowych, Wojskowe Biuro Historyczne, aby odbyć studia weterynaryjne. W 1929 ukończył kurs w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty wchodzącym w skład 30 Pułk Strzelców Kaniowskich w Tomaszowie Mazowieckim.
Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej. W październiku 1939 przebywał w obozie jenieckim w Orańsku, a następnie osadzono go w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 036/1 z 17 kwietnia 1940. Między 20 a 22 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w KatyniuWłodzimierz A. Gibasiewicz: Lekarze weterynarii ofiary II wojny światowej. Wyd. Bellona Warszawa 2011, s. 121. . W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak Feliks Dzik-Dzikowski nie został zidentyfikowany.
Życie prywatne Był żonaty, miał córkę Eugenię oraz syna Edwarda.
Odznaczenia Odznaka Pamiątkowa Frontu Litewsko-Białoruskiego Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Upamiętnienie 5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień porucznikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Frontu Litewsko-Białoruskiego Kategoria:Oficerowie 30 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy lekarze weterynarii Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1940