Płaskoporka lśniąca, Porokolczak lśniący (Junghuhnia nitida (Pers.) Ryvarden) – gatunek grzybów należący do rodziny ząbkowcowatych (Steccherinaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Junghuhnia, Steccherinaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1800 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Poria nitida. Potem zaliczany był do różnych innych rodzajów. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał w 1972 r. Leif Ryvarden przenosząc go do rodzaju Steccherinum. Ma 23 synonimy. Niektóre z nich: Chaetoporus nitidus (Pers.) Donk 1967 Irpex nitidus (Pers.) Saaren. & Kotir. 2002 Steccherinum nitidum (Pers.) Vesterh. 1996. Nazwy polskie: żagiew mieniąca się (Franciszek Błoński 1889), huba lśniąca (F. Kwieciński 1896), włosak ozdobny (Stanisław Domański 1965), porokolczak lśniący (Władysław Wojewoda 2003). Wszystkie te nazwy są niespójne z nazwą naukową. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym zarekomendowała nazwę płaskoporka lśniąca.
Występowanie i siedlisko Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą, a także na niektórych wyspach. W Polsce podano liczne jego stanowiska. Znajduje się jednak na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w różnego typu lasach na martwym drewnie, głównie drzew liściastych, rzadko iglastych. W Polsce notowano jego występowanie na olszach, grabach, topoli osika, dębach, rzadziej na jodle i świerku.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski
Kategoria:Ząbkowcowate