IRB Sevens World Series (2006/2007)

IRB Sevens World Series (2006/2007) – ósma edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z ośmiu turniejów rozegranych pomiędzy grudniem 2006 a czerwcem 2007 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Cztery zespoły zwyciężały poszczególne zawody – triumfatorzy cyklu, Nowozelandczycy, okazali się najlepsi w trzech z nich i jako jedyni byli w czołowej czwórce każdego z nich, kolejni w klasyfikacji generalnej Fidżyjczycy i Samoańczycy wygrali po dwa turnieje, w jednym najlepsi byli zaś reprezentanci RPA.

Informacje ogólne Z uwagi na fakt, iż poprzednie umowy z gospodarzami turniejów zostały podpisane w roku 2003 na trzy lata ponownie odbyło się przyznawanie praw do organizacji przez IRB. Pewne miejsce miały Hongkong, Wellington, Dubaj oraz Londyn, a spośród związków nie goszczących zawodów w poprzednim cyklu zainteresowanie wyraził Australian Rugby Union (gdzie poprzednia edycja odbyła się w 2003), a także po raz pierwszy Scottish Rugby Union z planami organizacji zawodów w kolebce tego sportu – Melrose. Ostatecznie takie prawo otrzymały Adelaide i Edynburg, zastępując tym samym turnieje w Singapurze i Paryżu, zawody w Stanach Zjednoczonych zostały natomiast przesunięte do San Diego.

Pod koniec września 2006 roku ogłoszono obsadę sędziowską zawodów, spośród dziewiętnastu wyznaczonych arbitrów we wszystkich turniejach sezonu sędziować miał jedynie Taizō Hirabayashi.

Podobnie jak w edycji 2003/2004 cztery rozpoczynające sezon turnieje miały czterech różnych triumfatorów. Najlepiej w sezon weszli reprezentanci RPA i Nowej Zelandii, którzy docierając wspólnie do finałów w Dubaju i George podzielili się w nich zwycięstwami, a dla podopiecznych Gordona Tietjensa był to pięćdziesiąty turniejowy triumf w światowym cyklu. Środkowa część sezonu była jednak popisem wyspiarzy z południowego Pacyfiku, reprezentacje Samoa i Fidżi rozegrały bowiem między sobą finały kolejnych czterech turniejów. W Wellington Samoańczycy odnieśli pierwszy w historii cyklu triumf w zawodach, Fidżyjczycy zrewanżowali się im tydzień później w San Diego. Następnie z uwagi na pierwsze zwycięstwo w wyżej punktowanym turnieju Hong Kong Sevens od roku 1993, samoański rząd ogłosił półdniowe święto narodowe, w Adelaide jednak ponownie lepsi byli reprezentanci Fidżi. Przed dwuturniejową europejską częścią sezonu szanse na końcowy triumf miały zatem jedynie trzy czołowe drużyny klasyfikacji generalnej. W Londynie triumfowali reprezentanci Nowej Zelandii w finale pokonując Fidżi i zmniejszając tym samym stratę do nich w klasyfikacji generalnej do dziesięciu punktów. Przed szkockim turniejem szansę na wyprzedzenie Fidżyjczyków w klasyfikacji generalnej cyklu mieli jeszcze Nowozelandczycy – jednak musieliby wygrać te zawody i liczyć, by ich rywale nie awansowali do półfinału – oraz Samoańczycy, których strata wynosiła czternaście punktów. W ćwierćfinale Walijczycy sensacyjnie pokonali Fidżyjczyków otwierając tym samym Nowozelandczykom drogę do triumfu w całym sezonie. Reprezentacja Fidżi zajęła ostatecznie piąte miejsce w zawodach zyskując osiem punktów, jednak reprezentanci Nowej Zelandii łatwo wygrali w finale z zespołem Samoa zdobywając dwadzieścia punktów i tym samym wyprzedzając o dwa punkty Fidżyjczyków w klasyfikacji generalnej. Z dużą stratą czwartą lokatę zajęli Południowoafrykańczycy, którzy po finałowych występach w pierwszych dwóch turniejach, w kolejnych sześciu tylko raz awansowali do półfinałów.

Najwięcej punktów w sezonie zdobył Fidżyjczyk William Ryder, zaś w klasyfikacji przyłożeń zwyciężył Samoańczyk Mikaele Pesamino. IRB opublikowała następnie podsumowanie statystyczno-analityczne tej edycji. Nominację do nagrody dla najlepszego zawodnika sezonu otrzymali DJ Forbes, Afeleke Pelenise (obaj Nowa Zelandia) i Mikaele Pesamino (Samoa), a wyróżnienie to na gali IRB Awards otrzymał Pelenise.

Cały sezon ponownie pobił wszelkie rekordy. Transmisje telewizyjne na żywo osiągnęły łącznie liczbę 911 godzin, co oznaczało wzrost z poprzednim sezonem o 72%, potencjalnie docierając do 213 milionów gospodarstw domowych (ponad 530 milionów widzów) w 137 terytoriach. Zaangażowane w to były trzydzieści dwie stacje nadające w jedenastu językach. Dodatkowo zwiększyła się również frekwencja na stadionach, a połowa z zawodów miała całkowicie wyprzedane bilety.

Kalendarz TurniejGospodarzStadionDataZwycięzca Dubai Sevens 2006 Dubaj Dubai Exiles Rugby Ground 1–2 grudnia 2006 South Africa Sevens 2006 George Outeniqua Park 8–9 grudnia 2006 New Zealand Sevens 2007 Wellington Westpac Stadium 2–3 lutego 2007 USA Sevens 2007 San Diego Petco Park 10–11 lutego 2007 Hong Kong Sevens 2007 Hong Kong Stadium 30 marca – 1 kwietnia 2007 Australia Sevens 2007 Adelaide Adelaide Oval 7–8 kwietnia 2007 London Sevens 2007 Londyn Twickenham Stadium 26–27 maja 2007 Scotland Sevens 2007 Edynburg Murrayfield Stadium 2–3 czerwca 2007

System rozgrywek W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny, a każda z nich mogła liczyć maksymalnie dwunastu graczy.

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie: wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych punktów; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecze finałowe składały się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut.

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane. W przypadku tej samej liczby punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn były ustalane kolejno na podstawie: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; drużyny są klasyfikowane ex aequo. 16 zespołów 24 zespołyPozycjaPktPktPozycja 1 (Cup)20301 (Cup) 2 (finał Cup)16242 (finał Cup) 3–4 (półfinały Cup)12183–4 (półfinały Cup) ––85–8 (ćwierćfinały Cup) 5 (Plate)849 (Plate) 6 (finał Plate)6310 (finał Plate) 7–8 (półfinały Plate)4211–12 (półfinały Plate) ––013–16 (ćwierćfinały Plate) 9 (Bowl)2117 (Bowl) 10–160018–24

Turnieje

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

Statystyki

Lp.ZawodnikPunkty1 William Ryder4162 Nigel Hunt2613 Lolo Lui2374 Mikaele Pesamino2315 Pedro Leal2186 Afeleke Pelenise2057 Stefan Basson1948 Tomasi Cama1769 Michael Adamson17110 Lepani Nabuliwaqa16911 Santiago Gomez Cora166

Lp.ZawodnikPrzyłożenia1 Mikaele Pesamino432 William Ryder423 Afeleke Pelenise414 Santiago Gomez Cora325 Lepani Nabuliwaqa316 Nigel Hunt277 Zar Lawrence248 Lolo Lui219 Pedro Leal2010 Innocent Simiyu19= Ofisa Treviranus19

Klasyfikacja generalna MiejsceReprezentacjaPunkty DUB GEO WEL SDG HKG ADE LON EDI Ogółem 1 16 20 12 12 18 12 20 20 130 2 12 12 16 20 24 20 16 8 128 3 8 4 20 16 30 16 12 16 122 4 20 16 12 8 18 6 8 4 92 5 12 12 8 4 8 4 2 2 52 6 0 8 – – 4 2 12 12 38 7 4 2 0 4 8 8 6 0 32 8 6 4 6 12 0 0 0 0 28 9 0 0 0 6 8 4 4 4 26 10 2 0 2 0 3 0 4 12 23 11 0 0 4 0 0 12 0 6 22 12 – – 0 2 8 0 – – 10 13 4 0 4 0 0 0 0 0 8 14 0 6 – – 0 – – – 6 15 – – 0 0 2 – – – 2 = 0 0 0 0 2 0 0 0 2 17 – – – – 1 – 0 0 1 18 – – – – 0 – – – 0 = – – 0 – – – – – 0 = 0 0 – – – – – – 0 = – – – – – – 0 0 0 = – – 0 – – – – – 0 = Indie Zachodnie – – – 0 – – – – 0 = – – – – 0 – – – 0 = – – – – 0 0 – – 0 = – 0 – – – – – – 0 = Zatoka Perska 0 – – – – – – – 0 = – – – – 0 – – – 0 = – – – – 0 0 – – 0 = – – – – 0 – – – 0 = – – – – 0 – 0 0 0 = – – – 0 – – – – 0

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Oficjalna strona