Kompania łączności 2 Dywizji Piechoty Legionów – pododdział łączności Wojska Polskiego.

Historia kompanii Wiosną 1932 została sformowana kompania telegraficzna 2 Dywizji Piechoty Legionów. Na stanowisko dowódcy kompanii wyznaczony został kapitan Franciszek II Chmura, a na stanowisko młodszego oficera kompanii porucznika Andrzej Tadeusz Potocki.

Kompania stacjonowała w garnizonie Kielce i była organiczną jednostką łączności 2 Dywizji Piechoty Legionów.

Kompania miała prowadzić szkolenie według obowiązującej wówczas „Instrukcji wyszkolenia wojsk łączności” sygn. MSWojsk. Szefostwo Łączności L. dz. 900/tjn. Wyszk. 30.

Kompania miała dwa plutony, lecz nie posiadała radia. Pluton radio był mobilizowany w pułku radio w Warszawie i po zakończeniu mobilizacji przydzielony do dywizji. Dywizja nie posiadała wówczas organu zaopatrzenia i naprawy sprzętu łączności, czyli organu służby łączności.

Na podstawie rozkazu Dowództwa Łączności MS Wojsk. L. 3000/tjn. I.Org. z 11 października 1937 kompania telegraficzna 2 DP Leg. została przeorganizowana i przemianowana na kompanię łączności 2 DP Leg. W składzie kompanii został utworzony pluton radio.

Organizacja pokojowa kompanii łączności: dowódca kompanii (kapitan), drużyna dowódcy kompanii, I pluton telefoniczny, II pluton telefoniczny, III pluton radio. Etat przewidywał 4 oficerów, 14-18 podoficerów (zależnie od typu kompanii), 130-133 szeregowców, 14 koni wierzchowych, 18-20 koni pociągowych, 2 samochody ciężarowe, 2 motocykle.

Organizacja pokojowa była dostosowana do zadań mobilizacyjnych i okazała się dobrą.

1 września 1938 uprawnienia dowódcze względem kompanii otrzymał szef łączności dywizji . Dowódcami (szefami) łączności dywizji byli: kpt. łącz. Franciszek II Chmura (III 1929 – III 1932), mjr łącz. Walenty Skrzypczak (od III 1932) i mjr łącz. Stefan Prokop.

Do zadań kompanii należało szkolenie rezerw podoficerów i szeregowców jedynie na potrzeby własne. Poborowi byli wcielani bezpośrednio do kompanii. Etaty były tak skalkulowane, że dla zaspokojenia zapotrzebowań wojennych musiano powołać pod broń osiem roczników rezerwistów. Kandydaci na podoficerów służby czynnej z kompanii szkolili się w szkołach podoficerskich batalionów telegraficznych i pułku radio.

Wiosną 1939 kompania została podporządkowana pod względem wyszkolenia fachowego dowódcy 2 Grupy Łączności. Ze względu na szybki wybuch wojny dowództwo grupy nie odegrało powierzonej mu roli.

Zgodnie z uzupełnionym planem mobilizacyjnym „W” kompania łączności 2 DP była jednostką mobilizującą. Pod względem mobilizacji materiałowej była przydzielona do 4 pułku piechoty Legionów.

Dowódca kompanii był odpowiedzialny za przygotowanie całości mobilizacji jednostek wpisanych na tabelę mob. z wyjątkiem mobilizacji materiałowej, za którą był współodpowiedzialny razem z dowódcą 4 pułku piechoty Legionów.

Dowódca kompanii był ponadto odpowiedzialny za przeprowadzenie mobilizacji: kompanii telefonicznej 2 DP, plutonu łączności Kwatery Głównej 2 DP, plutonu radio 2 DP, drużyny parkowej łączności 2 DP. Wszystkie jednostki były mobilizowane w Kielcach, w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym.

Po zakończeniu czynności mobilizacyjnych kompania przekazywała: nadwyżki personelu i materiału koleją do Ośrodka Zapasowego Telegraficznego „Jarosław”, natomiast nadwyżki koni i środków przewozowych do 4 pp Leg.

Jednostki zmobilizowane przynależały pod względem ewidencyjnym do OZ Telegraficznego „Jarosław” z wyjątkiem plutonu radio 2 DP, który przynależał do Ośrodka Zapasowego Radio w Warszawie.

27 sierpnia 1939 została zarządzona mobilizacja jednostek „żółtych” na terenie Okręgu Korpusu Nr X. Początek mobilizacji został wyznaczony na godzinę wieczorną (między 17.00 a 22.00) tego samego dnia.

Jednostki łączności 2 DP były formowane według organizacji wojennej L.3124/mob.org., ukompletowane zgodnie z zestawieniem specjalności L.3124/mob.AR oraz uzbrojone i wyposażone zgodnie z wojennymi należnościami materiałowymi L.3124/mob./mat.

Pluton łączności Kwatery Głównej 2 DP przeznaczony był do obsługi dowództwa dywizji, kompania telefoniczna przeznaczona do budowy i obsługi polowej sieci telefonicznej (z kabla polowego), a drużyna parkowa łączności odpowiadała za zaopatrzenie, naprawę i ewakuację sprzętu łączności.

Pluton radio 2 DP był formowany według organizacji wojennej L.3121/mob.org., ukompletowany zgodnie z zestawieniem specjalności L.3121/mob.AR oraz uzbrojony i wyposażony zgodnie z wojennymi należnościami materiałowymi L.3121/mob./mat.

W czasie kampanii wrześniowej jednostki łączności z plutonem radio walczyły w składzie macierzystej dywizji.

Kadra kompanii Dowódcy kompanii kpt. łącz. Franciszek II Chmura (III 1932 – IV 1933) por. / kpt. łącz. Stanisław Kostka Stefan Weychert (IV 1933 – IV 1935) por. / kpt. łącz. Michał Banasiak (IV 1935 – 1939) por. łącz. Walerian Sadowski (do IX 1939)

Obsada personalna kompanii łączności 2 DP w marcu 1939 dowódca kompanii – kpt. łącz. Michał Banasiak dowódca plutonu telefonicznego – por. łącz. Walerian Sadowski dowódca plutonu telefonicznego – por. łącz. Mieczysław Adam Jonko dowódca plutonu radio – por. łącz. Henryk Płuciennik

Obsada personalna jednostek łączności 2 DP i plutonu radio we wrześniu 1939 dowódca kompanii telefonicznej 2 DP – por. łącz. Walerian Sadowski dowódca plutonu łączności KG 2 DP – NN dowódca plutonu radio 2 DP – NN dowódca drużyny parkowej łączności 2 DP – NN

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Oddziały 2 Dywizji Piechoty Legionów Kategoria:Kompanie łączności II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Kielcach