I K – seria wąskotorowych lokomotyw parowych wyprodukowanych dla kolei saksońskich w latach 1881–1891 w zakładach . Oznaczone następnie serią Kolei Niemieckich 99750–752. Stanowiły tendrzaki na parę nasyconą o układzie osi C n2. Zbudowano 44 oryginalne parowozy oraz jedną replikę w 2009 roku.
Historia powstania Parowóz serii I K został skonstruowany w zakładach (dawniej Richard Hartmann) w Chemnitz w odpowiedzi na zapotrzebowanie na lokomotywy dla powstającej w Królestwie Saksonii w latach 80. XIX wieku sieci kolei wąskotorowych o rozstawie 750 mm. W latach 1881–1892 zbudowano łącznie 44 lokomotywy, w kilku różniących się nieco grupach. Od lokomotywy nr 6 wydłużono budkę maszynisty, przez co długość wzrosła z 5480 do 5630 mm. Początkowo oznaczone było jako seria H V TK, od 1896 roku: K I, a od 1900 roku otrzymały ostateczne oznaczenie kolei saskich: I K (jeden K).
Użycie Parowozy serii I K weszły przede wszystkim do służby na Królewskich Państwowych Kolejach Saksonii, nosząc tam numery: 1-4, 6-17, 20-34, 37-42, 47-48. Cztery parowozy dostarczone w 1889 roku i ostatni piąty w 1891 roku zostały ponadto zakupione dla prywatnej kolei Zittau-Oybin-Jonsdorf (ZOJE), nosząc numery taborowe od 1 do 5 i nazwy: Alexander Thiemer (pierwotnie Mandau), Lausche, Töpfer, Hochwald i Zittau. Po przejęciu tej kolei przez państwo w 1906 roku otrzymały numery od 49 do 53 thumb|left|Replika I K nr 54 w historycznych barwach Po I wojnie światowej pozostało w Niemczech 28 lokomotyw, które zostały przejęte przez Koleje Rzeszy (Deutsche Reichsbahn). Otrzymały oznaczenie serii 99750–752 i numery od 99 7501 do 7528. Do 1928 roku zostały wycofane ze służby na kolejach państwowych. Były używane dalej w przemyśle do 1963 roku, a ostatnia nr 12 została skasowana w 1964 roku.
Podczas I wojny światowej w 1914 roku pięć parowozów Niemcy sprowadzili na tereny Polski, na koleje cukrowni Dobre i Brześć Kujawski, dla zastąpienia taboru wywiezionego podczas odwrotu rosyjskiego. W 1919 roku zostały one przejęte przez Polskie Koleje Państwowe w ramach podziału majątku Niemiec (numery: 9, 38, 39, 41 i 52). Około 1923 roku zostały one oznaczone jako seria C11, z numerami 701 do 705. Pracowały na Kujawskich Kolejach Dojazdowych, a po 1928 roku dwie trafiły na koleje cukrownicze. W 1928 roku podczas naprawy głównej w WSABP otrzymały nowe inne kotły. W 1940 roku, podczas II wojny światowej Koleje Rzeszy przejęły dwie lokomotywy zdobyte w Polsce, które otrzymały numery 99 2504 i 2505. Po wojnie powróciły na PKP, zaliczone do zbiorczej serii Ty2 (wąskotorowej) z numerami 1121 i 1123 (ten drugi od 1955 roku jako Ty3), jeżdżąc na kolei sochaczewskiej, następnie do lat 60. na kolejach cukrowniczych. Być może jeszcze jedna lokomotywa nr 702 otrzymała niemiecki numer 2506, a po wojnie 1128.
W lipcu 2009 roku ukończono budowę repliki lokomotywy serii I K, przeznaczoną do obsługi ruchu turystycznego w lokomotywowni Radebeul, która otrzymała numer 54.
Seria II K (nowa) W 1913 roku zrekonstruowano cztery najstarsze lokomotywy z krótszymi budkami o numerach od 1 do 4, łącząc je budkami i tworząc dwa parowozy dwuczłonowe, oznaczone jako seria II K (nowa) – . Otrzymały one numery 61A/B i 62A/B. Pierwszy z nich służył do 1919 roku na kolei Zittau-Oybin-Jonsdorf.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Parowozy kolei saskich Kategoria:Parowozy wąskotorowe