mały|Siedziba Instytutu (2014)

Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowionych – jednostka badawczo-rozwojowa Ministerstwa Klimatu i Środowiska, powołana w celu inicjowania, prowadzenia, koordynowania badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w zakresie ochrony środowiska – w odniesieniu do terenów silnie zurbanizowanych, uprzemysłowionych oraz prowadzenia działalności edukacyjnych, w szczególności w zakresie ekologii.

Powstanie Instytutu Instytut powstał w 1972 r. jako katowicki oddział Instytutu Ochrony Środowiska. W 1992 r. na mocy zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie podziału Instytutu Ochrony Środowiska wyłoniono dwie jednostki badawczo-rozwojowe: Instytut Ochrony Środowiska oraz Instytut Ekologii Terenów UprzemysłowionychZarządzenie nr 54 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 października 1992 r. w sprawie podziału Instytutu Ochrony Środowiska.Zarządzenie nr 20 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 16 lutego 1992 r. zmieniające zarządzenie w sprawie podziału Instytutu Ochrony Środowiska..

Obecnie Instytut działa na podstawie ustawy z 2020 r. o instytutach badawczych, ustawy z 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz statutuObwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o instytutach badawczych. Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Statut Instytutu Ekologii Terenów Uprzemysłowionych z 2021 r..

Zakres działania Instytutu Na podstawie statutu Instytutu Ekologii Terenów Uprzemysłowionych zatwierdzonego w 2021 r, przez ministra właściwego do spraw klimatu i środowiska, Instytut działa w obszarze ochrony środowiska, zdrowia środowiskowego i zrównoważonego rozwoju.

Działalność w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych Instytutu obejmuje w szczególności zagadnienia: zrównoważonego rozwoju; ochrony środowiska i zarządzania jego zasobami; narzędzi wsparcia ekoinnowacji, w tym weryfikacji technologii środowiskowych; metodyki badań w zakresie ochrony i inżynierii środowiska; jakości i stanu środowiska, w szczególności w odniesieniu do terenów silnie zurbanizowanych uprzemysłowionych oraz obszarów zagrożeń ekologicznych, w tym: monitoringu zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, oceny stanu i jakości powietrza, gleby, wody i roślin w aspekcie oddziaływania na zdrowie ludzi, monitoringu ekosystemów leśnych i łąkowych z uwzględnieniem zmian bioróżnorodności, minimalizacji zagrożeń i przeciwdziałania degradacji środowiska powodowanej zmianami klimatu i czynnikami antropogenicznymi, ochrony środowiska przed substancjami niebezpiecznymi, rewitalizacji obszarów zdegradowanych, gospodarki zasobami i odpadami, metabolizmu miejskiego i instrumentów zarządzania zrównoważonym rozwojem obszarów miejskich z uwzględnieniem zmian klimatu, ochrony ekosystemów; nowoczesnych metod zarządzania jakością środowiska, efektywnego pozyskiwania i gospodarowania energią odnawialną, rozwoju i wdrażania biotechnologii środowiskowych, metod zlewowego gospodarowania wodami, kształtowania zrównoważonych wzorców produkcji i konsumpcji, opracowywania raportów i prognoz oddziaływania na środowisko, analizy ryzyka zdrowotnego i środowiskowego, adaptacji standardów europejskich w zakresie ocen oddziaływania produktów, procesów i usług na środowisko, wdrażania kartograficznych metod odwzorowania stanu i przemian jakości środowiska w czasie i przestrzeni z zastosowaniem Systemów Informacji o Przestrzeni, opracowywania i prowadzenia baz danych o jakości środowiska.

Organy Instytutu Organami Instytutu są: Marta Pogrzeba – dyrektor Piotr Cofałka – zastępca dyrektora Ewa Małota – zastępca dyrektora Rada Naukowa

Dyrektor Instytutu Dyrektor zarządza Instytutem przy pomocy zastępców. Dyrektor kieruje współpracą Instytutu z zagranicą i podejmuje decyzje o wyjazdach pracowników Instytutu, związanych z tą współpracą. Dyrektor może powoływać kolegia lub inne organy opiniodawczo—doradcze w liczbie nie większej niż sześć, określając skład osobowy oraz regulamin dotyczący zakresu ich działania i trybu pracy.

Dyrektor może ustanawiać pełnomocników lub prokurentów.

Rada Naukowa Rada Naukowa liczy osiemnastu członków.

W skład Rady Naukowej wchodzą pracownicy naukowi i badawczo-techniczni Instytutu w liczbie dziewięciu, z tego: nie więcej niż cztery osoby posiadające stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy, nie mniej niż trzy osoby posiadające stopień naukowy doktora, dwie osoby nieposiadające stopnia naukowego doktora, doktora habilitowanego lub tytułu naukowego; osoby spoza Instytutu w liczbie dziewięciu osób.

Osoby z tytułem naukowym lub ze stopniem naukowym doktora habilitowanego, zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w Instytucie, wchodzą automatycznie w skład Rady, jeżeli ich liczba jest mniejsza lub równa liczbie cztery.

Przypisy

Linki zewnętrzne Strona oficjalna

Kategoria:Polskie instytuty naukowe Kategoria:Przedsiębiorstwa w Katowicach Kategoria:Osiedle Witosa (Katowice)