Jacques de Liège, Jacobus de Liège, Jacobus Leodiensis, Jacobus de Oudenaerde, Jacobus de Montibus, Magister Jacobus de Ispania – teoretyk muzyki żyjący i działający na przełomie XIII i XIV wieku.
Życiorys Na temat jego życia wiadomo niewiele. Podawane niekiedy orientacyjne daty jego życia ok. 1260–ok. 1330 są pozbawione podstawy źródłowej. Studiował na Uniwersytecie Paryskim. Znał dzieła Johannesa de Muris i Philippe’a de Vitry. Na podstawie nie do końca pewnych identyfikacji źródłowych przypuszcza się, że pochodził z Liège, gdzie pełnił funkcję kanonika.
Uważany jest za autora liczącego siedem ksiąg traktatu teoretycznego Speculum musicae, dawniej błędnie przypisywanego Johannesowi de Muris. Zachował się on do czasów współczesnych w trzech XV-wiecznych rękopisach włoskich, z których tylko jeden (Paryż, Bibliothèque Nationale, Lat. 7207) przetrwał w formie kompletnej. Pierwsze litery kolejnych ksiąg tego dzieła układają się w imię autora (I-A-C-O-B-U-S). Monumentalny traktat Jacques’a de Liège stanowi obszerne omówienie średniowiecznej teorii muzyki, począwszy od Boecjusza, skończywszy na osiągnięciach ars nova. Poszczególne księgi omawiają: zagadnienia metodologiczne, problematykę konsonansu, system heksachordalny, klasyfikację interwałów, podział monochordu, zagadnienie musica plana oraz poglądy własne autora na temat musica mensurabilis wraz z obroną ars antiqua i krytyką innowacji wprowadzonych przez ars nova.
Kompletna edycja Speculum musicae została opublikowana przez Rogera Bragarda w „Corpus Scriptorum de Musica” III, 1955–1973.
Przypisy
Kategoria:Teoretycy muzyki Kategoria:Muzyka średniowieczna