Ośrodek Zapasowy Telegraficzny „Lublin” – oddział łączności Wojska Polskiego.

Historia ośrodka Ośrodek Zapasowy Telegraficzny „Lublin” nie istniał w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Był jednostką mobilizowaną zgodnie z uzupełnionym planem mobilizacyjnym „W”, w II rzucie mobilizacji powszechnej, w Lublinie. Jednostką mobilizującą była Kadra 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie. Komendant kadry był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji m.in. OZ Telegraficznego „Lublin”.

Ośrodek miał być formowany według organizacji wojennej L.3125/mob.org., ukompletowany zgodnie z zestawieniem specjalności L.3125/mob.AR oraz uzbrojony i wyposażony zgodnie z wojennymi należnościami materiałowymi L.3125/mob./mat.

Skład ośrodka zapasowego: dowództwo ośrodka zapasowego, kompania gospodarcza, park ośrodka zapasowego, cztery kompanie telefoniczne. Opisany wyżej skład należało traktować jako ramowy dla obliczenia zapotrzebowań mob. Szczegółową organizację miał ustalić dowódca ośrodka zapasowego zależnie od wysokości otrzymanych nadwyżek i warunków lokalnych.

Do OZ Telegraficznego „Lublin” miały przynależeć pod względem ewidencyjnym jednostki zmobilizowane przez: Kadrę 2 batalionu telegraficznego z Krasnegostawu, Kadrę 3 batalionu telegraficznego i kompanię łączności 29 DP z Grodna, Kadrę 4 batalionu telegraficznego oraz kompanie łączności 9 i 30 DP Brześcia, kompanie łączności 1 DP i Obszaru Warownego „Wilno” z Wilna, kompanię łączności 3 DP z Zamościa, kompanię łączności 13 DP z Równego, kompanię łączności 19 DP z Mołodeczna, kompanię łączności 20 DP z Baranowicz, kompanię łączności 27 DP z Kowla, z wyjątkiem jednostek radio, które przynależały do Ośrodka Zapasowego Radio w Warszawie. Ponadto pod względem ewidencji i uzupełnień do ośrodka przynależały w czasie wojny jednostki pozostające o etatach pokojowych: Składnica Łączności nr 2 w Lublinie, Składnica Łączności nr 3 w Grodnie, Składnica Łączności nr 9 w Brześciu.

30 sierpnia 1939 między godz. 10.00 a 11.00 została zarządzona mobilizacja powszechna. Jako jej pierwszy dzień wyznaczono 31 sierpnia. Zgodnie z planem ośrodek miał osiągnąć gotowość mobilizacyjną jedenastego dnia mobilizacji powszechnej (X+4, dzień „X” był siódmym dniem mob. powszechnej). 2 września 1939 Naczelny Wódz zarządził przyśpieszenie o dwa dni mobilizacji jednostek II rzutu. Dniem „X” stał się 4 września. Zgodnie z rozkazem L.dz. 23/mob.39 ośrodek powinien osiągnąć gotowość mob. 8 września.

Do OZ Telegraficznego „Lublin” nadwyżki personelu i materiału miały odesłać: Kadra 2 batalionu telegraficznego z Krasnegostawu, Kadra 3 batalionu telegraficznego z Grodna, Kadra 4 batalionu telegraficznego z Brześcia, kompania łączności Obszaru Warownego „Wilno” z Wilna, kompania łączności 1 Dywizji Piechoty z Wilna, kompania łączności 3 Dywizji Piechoty z Zamościa, kompania łączności 13 Dywizji Piechoty z Równego, kompania łączności 19 Dywizji Piechoty z Mołodeczna, kompania łączności 20 Dywizji Piechoty z Baranowicz, kompania łączności 27 Dywizji Piechoty z Kowla. Nadwyżki personelu i materiału kompanii łączności 3 DP maszerowały pieszo do Lublina, natomiast nadwyżki z pozostałych jednostek odsyłane były koleją.

Ośrodek był jednostką podległą dowódcy Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie.

Na stanowisko dowódcy ośrodka wyznaczony został mjr łącz. Kazimierz Jan Korasiewicz.

Ośrodek wykorzystany został częściowo do wystawienia oddziałów łączności Armii „Lublin”, częściowo został ewakuowany w kierunku wschodnim po zbombardowaniu Lublina. „Dalsze losy są niejasne, zdaje się, że błąkał się między Łuckiem i Krasnymstawem, gdzie dnia 26 września zakopał broń”.

Do Lublina z Jarosławia dotarła część kadry oficerskiej i podoficerskiej poznańskiego 7 batalionu telegraficznego jako obsada ośrodka zapasowego.

8 września wyjechały z Grodna, transportem kolejowym, nadwyżki Kadry 3 baonu telegraficznego, lecz nie mogły dojechać do Lublina, wyładowały się w Kamienicy Wołyńskiej i dalej maszerowały pieszo. W okolicach Stanisławowa do sowieckiej niewoli dostał się kpt. adm. (łącz.) Teofil Brzozowski.

W czasie pobytu Kwatery Głównej Naczelnego Wodza w Brześciu z nadwyżek Kadry 4 baonu telegraficznego wystawiono jedną kompanię marszową do dyspozycji naczelnego dowódcy łączności. 11 lub 12 września nadwyżki miały wyjechać koleją z Brześcia do Stanisławowa. Dalsze losy nie są znane.

Obsada personalna dowódca ośrodka – mjr łącz. Kazimierz Jan Korasiewicz dowódca plutonu telegraficznego – ppor. łącz. Kazimierz Paweł Klimek

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Łączność Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Kategoria:Ośrodki zapasowe Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Lublinie