Maeklong (taj.: แม่กลอง) – eskortowiec marynarki wojennej Tajlandii z okresu II wojny światowej i powojennego, zbudowany w Japonii, jeden z dwóch okrętów typu Tachin. Klasyfikowany w literaturze jako slup, a po wojnie fregata, pełnił w czasie pokoju rolę okrętu szkolnego. Wszedł do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Syjamu (Tajlandii) w 1937 roku, a wycofany został z niej po ponad 57 latach, w 1995 roku, po czym zachowany jako okręt-muzeum.

Budowa

Dwa okręty typu Tachin zostały zamówione w ramach dużego programu rozbudowy Królewskiej Marynarki Wojennej Tajlandii, wówczas noszącej nazwę Syjamu, z 1935 roku. Miały to być uniwersalne okręty, pełniące w czasie pokoju rolę okrętów szkolnych i funkcję prezentacji bandery za granicą, a w czasie wojny rolę kanonierek lub eskortowców. Za literaturą anglojęzyczną najczęściej określane są jako slupy, także jako eskortowce, a po wojnie jako fregaty.

Oba okręty typu Tachin zbudowała stocznia w Yokosuce. „Maeklong” był drugim okrętem typu i oficjalnie stępkę pod jego budowę położono 24 lipca 1936 roku – w dniu wodowania pierwszego „Tachina”. Otrzymał nazwę od rzeki Maeklong (taj.: แม่กลอง). Spotykana jest też w literaturze transkrypcja nazwy: „Meklong”; . Okręt wodowano już 27 listopada 1936 roku, a wszedł do służby 10 czerwca 1937 roku.

Opis

Opis ogólny thumb|„Maeklong” jako okręt-muzeum Okręty miały architekturę podobną do niszczycieli, dzięki cechom takim jak podwyższony pokład dziobowy tylko na ok. 40% długości kadłuba, rozmieszczenie czterech dział artylerii głównej w superpozycji oraz niezabudowany pokład górny na śródokręciu między kominem a nadbudówką rufową, gdzie umieszczono wyrzutnie torpedoweNa podstawie rysunku i fotografii w . Załoga liczyła maksymalnie 155 osób (wraz z kadetami, w roli okrętu szkolnego).

Długość całkowita okrętów wynosiła 82 m, szerokość 10,36 m, a zanurzenie 3,14 m; . Wyporność standardowa była określona na 1400 ts (ton angielskich), a wyporność pełna na 2000 ts.

Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 2500 hp, poruszające dwa wały śrubTak m.in. i . W oczywisty błąd co do mocy (25000ihp). Parę dostarczały dwa kotły wodnorurkowe. Prędkość maksymalna wynosiła 17 węzłów. Okręt zabierał 487 ton paliwa; . Zasięg wynosił 8000 mil morskich przy prędkości 12 węzłów.

Uzbrojenie Główne uzbrojenie artyleryjskie składało się z czterech pojedynczych japońskich armat kalibru 120 mm Typ 3 o długości lufy 45 kalibrów (L/45). Działa wyposażone były w głębokie maski ochronne japońskiego wzoru i umieszczone były po dwa na dziobie i rufie w superpozycji. Uzbrojenie przeciwlotnicze było słabsze i stanowiły je tylko dwa pojedyncze włoskie działka automatyczne kalibru 20 mm Breda model 1939 L/65, uzupełniane przez dwa karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm.

Okręt miał ponadto uzbrojenie torpedowe w postaci czterech wyrzutni torpedowych kalibru 450 mm, w dwóch podwójnych aparatach ustawionych na pokładzie górnym za kominem na każdej z burt. Był przystosowany także do stawiania min. Mógł być również wyposażony w trały do trałowania min.

Wkrótce po II wojnie światowej (przed 1953 rokiem) „Maeklong” został dozbrojony w dwa automatyczne działa przeciwlotnicze kalibru 40 mm Bofors L/60. Do początku lat 70. wyrzutnie torped zostały usunięte, natomiast okręt miał już wówczas trzy działa przeciwlotnicze kalibru 40 mm i trzy kalibru 20 mm. W 1974 roku działa kalibru 120 mm artylerii głównej zostały natomiast zamienione na cztery amerykańskie armaty uniwersalne kalibru 76 mm (3 cale) L/50.

Okręt pierwotnie mógł przenosić wodnosamolot typu Watanabe WS-103, opuszczany na wodę za pomocą dźwigu, z którego jednak następnie zrezygnowano.

Służba thumb|Oba okręty typu Tachin „Maeklong” wszedł do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Tajlandii (do 1939 roku: Syjamu) 10 czerwca 1937 roku. Nie brał udziału w starciach wojny francusko-tajlandzkiej na przełomie 1940/41 roku.

„Maeklong” przetrwał II wojnę światową, podczas której Tajlandia pod naciskiem japońskim wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii i USA, lecz jej marynarka nie była aktywnie używana w walkach z tymi państwami – aczkolwiek bliźniaczy okręt „Tachin” został zniszczony przez lotnictwo brytyjskie.

Po wojnie okręt kontynuował służbę, klasyfikowany jako fregata, lecz używany jedynie jako okręt szkolny. Na początku lat 70. nosił numer burtowy: 3. W 1974 roku został przezbrojony w amerykańskie armaty uniwersalne mniejszego kalibru 76 mm. Między 1994 a 1996 rokiem numer burtowy zmieniono na 414. Został wycofany ze służby 20 marca 1995 roku, po czym został przekształcony w 1996 roku w okręt-muzeum, w prowincji Samut Prakan.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty-muzea Kategoria:Tajlandzkie okręty