GAZ-24 Wołga () – radziecki samochód osobowy klasy wyższej średniej produkowany w latach 1967–1985 w zakładach GAZ.
Historia thumb|Deska rozdzielcza Produkowany od roku 1956 poprzednik modelu 24, GAZ 21, mimo że w czasie swojego powstawania był konstrukcją nowoczesną, na początku lat 60. okazał się przestarzały, szczególnie w kwestii wyglądu zewnętrznego.
W roku 1962 zespół inżynierów pod kierownictwem Aleksandra Newzorowa podjął prace nad następcą Wołgi 21. Nowy samochód projektowano z myślą o wykorzystaniu wielu wersji silnikowych – zmodernizowanego czterocylindrowego silnika z GAZ-a 21 oraz nowych konstrukcji: sześciocylindrowego rzędowego i ośmiocylindrowego w układzie V. Wkrótce idea silnika sześciocylindrowego, jak również automatycznej skrzyni biegów została odrzucona, i GAZ-24 miał być produkowany z silnikami R4 2,5 l oraz V8 5,5 l. Ośmiocylindrowa jednostka co prawda trafiła do Wołgi, ale tylko w samochodach przeznaczonych dla służb. Ogromna masa silnika niezbyt dobrze wpływała na właściwości jezdne samochodu, dlatego tylną część pojazdu obciążono żeliwną płytą o masie ok. 200 kg.
W latach 1962–1965 zbudowano kilka prototypów istotnie różniących się wyglądem, aż w roku 1965 powstała konstrukcja zbliżona do późniejszej seryjnej. W 1966 powstały pierwsze jeżdżące prototypy, oznaczone M-24 (poprzedni model skonstruowany na bazie GAZ-a 21 miał oznaczenie M-23). Prototypy wyposażone były również w podwójne reflektory przednie, jednak ta wersja nie weszła do seryjnej produkcji.
W 1967 rozpoczęto produkcję przedseryjną samochodu GAZ-24, zaś po prezentacji na targach London Motor Show w 1970 roku, uruchomiono produkcję seryjną. Od 1975 roku przeprowadzono serię modernizacji wnętrza auta oraz nadwozia, które miały na celu podwyższenie poziomu bezpieczeństwa.
Produkcję Wołgi 24 zakończono w 1985 roku, zaś jej miejsce przejęły modele 3102 i 24-10.
Auto przez krótki czas produkowane było ponadto w zmodyfikowanej wersji na rynku belgijskim pod marką Scaldia.
Konstrukcja Nadwozie Nadwozie stalowe samonośne, zamknięte, czterodrzwiowe, trójbryłowe. Silnik umieszczony z przodu napędza koła tylne. Drzwi stalowe, otwierane w kierunku jazdy, z szybami opuszczanymi; przednie drzwi wyposażone w lufcik uchylny. W stosunku do poprzednika nadwozie było zdecydowanie niższe, przez co optycznie wydawało się szersze (szerokość zewnętrza była identyczna). Rozstaw osi został wydłużony o 100 mm. Także rozstaw kół przednich (1476 mm) jest większy niż w poprzednim modelu Wołgi. Masa własna uległa zmniejszeniu o ok. 150 kg w stosunku do pierwszych wersji Wołgi.
Wołga produkowana była w dwóch wersjach GAZ-24-01 (sedan) i GAZ 24-02 (kombi).
Zawieszenie i układ jezdny Przednie: połączone z nadwoziem poprzez ramę pomocniczą będącą jednocześnie przednim wspornikiem silnika; podwójne wahacze poprzeczne ze sprężynami śrubowymi i amortyzatorami teleskopowymi umieszczonymi centralnie w sprężynach; stabilizator. Tylne: sztywny most, resory piórowe półeliptyczne, amortyzatory teleskopowe umieszczone skośnie – górną częścią w kierunku osi symetrii nadwozia.
Koła stalowe, mocowane pięcioma nakrętkami do szpilek osadzonych w piaście, rozmiar 14", ogumienie dętkowe lub bezdętkowe szerokości 185 lub 195 mm o profilu 80. Rozstaw kół przednich – 1476 mm, – tylnych 1420 mm.
Układ hamulcowy roboczy: hydrauliczny, nożny, dwuobwodowy, ze wspomaganiem podciśnieniowym; hamulce bębnowe, na przedniej osi w układzie duplex, na tylnej w układzie simplex. Układ hamulcowy pomocniczy: mechaniczny, ręczny, działa na koła tylne.
Układ kierowniczy z przekładnią ślimakowo-rolkową, bez wspomagania.
Silnik i przeniesienie napędu thumb Silnik benzynowy: czterocylindrowy, rozrząd w układzie OHV z dwoma zaworami na cylinder napędzany kołami zębatymi, zawory ssące i wydechowe zgrupowane z prawej strony silnika; zasilanie gaźnikiem dwugardzielowym K-126Г z oszczędzaczem; blok silnika, tłoki i głowica odlane ze stopu aluminium, tuleje cylindrów żeliwne; chłodzenie cieczą z chłodnicą umieszczoną z przodu, za żaluzją sterowaną ręcznie, obieg chłodnicy włączany termostatem.
Sprzęgło suche jednotarczowe, sterowane hydraulicznie.
Skrzynia biegów czterobiegowa z biegiem wstecznym, zespolona ze sprzęgłem i silnikiem, synchronizowana, z dźwignią w podłodze; przeniesienie napędu wałem z przegubami Kardana, przekładnia główna hipoidalna o przełożeniu 4,1:1.
Silnik 24DPaliwo benzyna LO 85Ilość cylindrów 4 w układzie rzędowymŚrednica cylindrów 92 mmSkok tłoka 92 mmPojemność 2445 cm³Stopień sprężania 8,2:1Moc maksymalna 95 KMMaksymalny moment obrotowy 185 Nm Silnik 2401Paliwo benzyna LO 76Ilość cylindrów 4 w układzie rzędowymŚrednica cylindrów 92 mmSkok tłoka 92 mmPojemność 2445 cm³Stopień sprężania 6,7:1Moc maksymalna 85 KMMaksymalny moment obrotowy 172 Nm
Osiągi Silnik 24D pozwalał na osiągnięcie prędkości 145 km/h. 23 s potrzebowała Wołga na osiągnięcie 100 km/h.
Instalacja elektryczna 12-woltowa, z biegunem ujemnym na masie, akumulator 55 Ah, alternator o mocy 450 W, bezpieczniki bimetalowe umieszczone w kabinie.
W kulturze W latach 80. auto było bohaterem legendy, zgodnie z którą czarnymi egzemplarzami mieli jeździć porywacze dzieci.
Przypisy
Kategoria:Kombi 24 Wołga Kategoria:Samochody klasy średniej-wyższej Kategoria:Samochody tylnonapędowe Kategoria:Samochody z lat 60. Kategoria:Samochody z lat 70. Kategoria:Samochody z lat 80. Kategoria:Sedany