240px|right|thumb|Obelisk na grobie Aleksandra Sinicyna Aleksandr Pawłowicz Sinicyn (ur. 21 czerwca 1922 w Nieznanowie, zm. 21 lipca 1944 w Woli Buchowskiej) – młodszy porucznik gwardii Armii Czerwonej, uczestnik II wojny światowej, Bohater Związku Radzieckiego.
Życiorys Po ukończeniu 7-letniej szkoły pracował jako operator frezarki. We wrześniu 1941 roku został powołany do Armii Czerwonej, a 5 lipca 1942 roku wyruszył na front wojenny. Uczestnik bitwy pod Stalingradem. Do marca 1944 roku był starszym sierżantem w kompanii rozpoznawczej 20. Brygady Zmechanizowanej Gwardii (8 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii, 1 Armii Pancernej 1 Frontu Ukraińskiego).
Podczas swojego udziału w działaniach wojennych wielokrotnie przewodził grupom mającym na celu zdobycie informacji na tyłach wroga i dostarczał dowództwu cenne informacje na temat rozmieszczenia punktów ostrzału wroga i żołnierzy. Wyróżnił się podczas wyzwolenia obwodu tarnopolskiego Ukraińskiej SRR. 22 marca 1944 roku na czele pięcioosobowej grupy zwiadowczej wdarł się do wsi Suchostaw w obwodzie tarnopolskim i zniszczył konwój niemiecki, zabijając 29 żołnierzy i oficerów oraz wziął do niewoli 6 jeńców. 23 marca w bitwie na drodze prowadzącej do Zaleszczyk sam zniszczył 3 pojazdy, zabił 11 żołnierzy i oficerów, a 3 wziął do niewoli. 24 marca 1944 roku wkraczając do Zaleszczyk, wraz ze swoją grupą zwiadowczą zniszczył 3 kolejne pojazdy oraz zabił 15 żołnierzy i oficerów niemieckich. Tego samego dnia jego grupa jako jedna z pierwszych przekroczyła Dniestr pod ostrzałem wroga, zniszczyła punkt z karabinem maszynowym i pokonała kolejny konwój, zdobywając 27 wozów i 1 pojazd. Osobiście zabił ośmiu rumuńskich żołnierzy, dwóch kolejnych poddało się. Po zdobyciu ważnej wysokości grupa z powodzeniem utrzymała ją do przybycia głównych sił.
26 marca 1944 roku dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR, za „odwagę, waleczność i bohaterstwo wykazane w walce z niemieckim najeźdźcą”, otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
Następnie mianowano go na stanowisko dowódcy plutonu. Brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej. W lipcu 1944 roku w Woli Buchowskiej po zdobyciu koszar niemieckich zabił 5 i wziął do niewoli 15 żołnierzy oraz zniszczył transporter opancerzony. Został ranny, ale nie opuścił pola bitwy, zmarł 21 lipca 1944 roku.
Został pochowany na polach w Woli Buchowskiej przy drodze krajowej nr 77. W 1965 roku na miejscu jego pochówku zbudowano kamienny obelisk.
Obelisk został zniszczony. Strona polska tłumaczyła to zjawiskami naturalnymi co skomentowała rzecznik MSZ Rosji Maria Zacharowa podczas briefingu prasowego 31 marca 2016 roku: „Zdumiewa pomysłowość polskich władz, które próbują nadać masowemu wandalizmowi wobec rosyjskich i radzieckich obiektów pamięci pozory legalności. (...) Słuchając polskich urzędników, można odnieść wrażenie, że w Polsce panują jakieś szczególne zjawiska pogodowe, które niszczą wyłącznie radzieckie pomniki, nie naruszając niczego w ich bezpośrednim sąsiedztwie”.
Odznaczenia Bohater Związku Radzieckiego Order Lenina Order Wojny Ojczyźnianej II stopnia Order Czerwonej Gwiazdy
Przypisy
Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1944