Marcin Borecki (ur. 12 listopada 1911 w Budzanowie, obecnie na Ukrainie, zm. 5 października 1982) – polski inżynier górnictwa, działacz partyjny i państwowy, profesor zwyczajny doktor inżynier, dyrektor Głównego Instytutu Górnictwa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki (1964–1972).
Życiorys Uczęszczał do szkół średnich w Trembowli i Lwowie. W 1937 ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej, został wykładowcą tej uczelni. W międzyczasie w latach 1935–1936 odbył służbę wojskową w Podchorążówce Artylerii we Włodzimierzu. Od 1936 pracował w KWK Siemianowice i KWK Katowice w charakterze kierownika wentylacji, nadsztygara i kierownika rejonu. Brał udział w kampanii wrześniowej, następnie pracował w kopalniach węgla brunatnego w okolicy Lwowa. W 1941 aresztowany, skierowany do pracy w kopalniach rejonu złoczowskiego, kopalni gipsu koło Lwowa i budowy szybów naftowych koło Krosna. Po dotarciu na te tereny wojsk sowieckich w 1944 uczestniczył w uruchomieniu kopalń nafty, a w lutym 1945 przybył na Górny Śląsk jako członek Śląskiej Grupy Operacyjnej celem uruchomienia przemysłu.
Po wojnie był m.in. szefem KWK Rozbark i zajmował się budową przemysłu górnictwa naftowego. Od 1951 do 1964 pracował w Głównym Instytucie Górnictwa, zajmował stanowisko jego dyrektora. Został wykładowcą Politechniki Śląskiej, uzyskał stopnie doktora nauk technicznych i profesora zwyczajnego. Autor ponad 160 prac naukowych publikowanych w Polsce i za granicą, w pracy naukowej zajmował się tematyką geotechniki górniczej, mechaniki górotworu i budownictwa podziemnego. Od 1971 do śmierci był przewodniczącym Międzynarodowego Biura Mechaniki Górotworu. W latach 1952–1955 kierował Stowarzyszeniem Inżynierów i Techników Górnictwa.
Działacz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od grudnia 1964 do grudnia 1972 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki, odpowiedzialnego za rozwój badań i techniki. Pełnił funkcję szefa Międzyresortowy Zespół ds. Koordynacji Prac Naukowo-Badawczych, Rozwojowych i Wdrożeniowych w Górnictwie (1972). W kolejnych latach poświęcił się działalności naukowo-badawczej, zostając przewodniczącym rady naukowej Głównego Instytutu Górnictwa.
Nagrody i wyróżnienia
Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Górnik Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa stopnia II za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1977) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1980)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Członkowie polskich towarzystw naukowych Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Budzanowie Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Górnik PRL” Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy inżynierowie górniczy Kategoria:Polscy menedżerowie Kategoria:Pracownicy Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Żołnierze artylerii II Rzeczypospolitej