Wrośniaczek skorupiasty (Diplomitoporus crustulinus (Bres.) Domański) – gatunek grzybów z rzędu żagwiowców (Polyporales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Diplomitoporus, Incertae sedis, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1925 r. Giacomo Bresàdola, nadając mu nazwę Poria crustulina. Obecną nazwę nadał mu Stanisław Domański w 1970 r. Synonimy: Antrodia crustulina (Bres.) Ryvarden 1973 Coriolellus crustulinus (Bres.) Domański 1964 Fabisporus crustulinus (Bres.) Zmitr. 2001 Poria crustulina Bres. 1925 Poria crustulina var. xerophytica D.V. Baxter 1947 Tyromyces crustulinus (Bres.) Parmasto 1959 W 1965 r. S. Domański nadał mu polską nazwę podskórnik skorupiasty, w 1999 r. Władysław Wojewoda zarekomendował nazwę wrośniaczek skorupiasty.
Morfologia Owocnik Zazwyczaj jednoroczny, ale czasami odradzający się, rozpostarty, o grubości do 4 mm, rozproszony, bez charakterystycznego zapachu lub smaku. Powierzchnia hymenialna u młodych okazów jasnokremowa lub jasnożółta, w stanie suchym żółtawa z różowawym odcieniem do brązowożółtego, połyskująca. Rurki w stanie suchym dość twarde, o długości do 5 mm, pory kanciaste, około 3–4 na mm, dissepiment cienki i strzępiasty. Brzeg wysychający, jasnokremowy, matowy, wąski. Kontekst jasnokremowy, miękko-gąbczasty, cienki; trama zwykle szybko twardnieje.
Cechy mikroskopowe System strzępkowy dimityczny, kontekst składa się głównie ze strzępek szkieletowych, o średnicy 3–5 µm, rzadko rozgałęzionych, przeważnie grubościennych, a nawet litych i nieseptowanych, z niektórymi strzępkami generatywnymi, które są cienkościenne, guzkowo-septowane, o średnicy 3–5 µm. Trama jest ciągła z kontekstem, zbudowana z podobnych strzępek, z wyjątkiem bardziej zwartego ułożenia. Hymenium o grubości 14–17 µm, na strzępkach kołki strzępkowe. Cystydiole wrzecionowate, o średnicy 3–5 µm. Podstawki maczugowate, 13–15 × 6–8 µm. Zarodniki szkliste, gładkie, nieamyloidalne, 5–7 × 2,5–3,5 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W Europie najwięcej jego stanowisk podano na Półwyspie Skandynawskim. W Polsce do 2003 r. podano jedno stanowisko, ale w późniejszych latach podano kilka następnych. Na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia.
Nadrzewny saprotrof występujący na martwym drewnie, głównie na świerkach i jodłach.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Żagwiowce