Trałowce typu Locotenent Remus Lepri (w kodzie NATO Musca) – seria czterech trałowców morskich marynarki wojennej Rumunii, zbudowanych w Rumunii w latach 80. XX wieku i pozostających w służbie na początku XXI wieku.

Historia Rządzący Rumuńską Republiką Ludową komunistyczny dyktator Nicolae Ceaușescu dążył do możliwie dużej samodzielności kraju w ramach bloku wschodniego, co przejawiało się w uruchomieniu w latach 70. XX wieku programu budowy okrętów własnych projektów zamiast kupowania ich od ZSRR. W braku doświadczenia powstające w ten sposób okręty były jednak mało nowoczesne. Wyposażane były przy tym w radzieckie przestarzałe systemy uzbrojenia i elektroniki, z braku możliwości opracowania ich samemu ani uzyskania z innych państw. Dopiero w latach 80. Rumunia przystąpiła jednak do zastąpienia posiadanych starych trałowców, pochodzących z lat 50. XX wieku, przez nowe okręty własnej konstrukcjiNa podstawie . Budowano je w stoczni 2 Maja (Şantierul 2 Mai) w MangaliiTak , natomiast wg , stocznia Cala de Adocare w Mangalii.. Powstały w ten sposób cztery okręty typu nazwanego później Locotenent Remus Lepri, znanego powszechnie za granicą pod nazwą kodową NATO jako typ Musca. Początkowo nosiły jedynie oznaczenia alfanumeryczne zaczynając od DM24, a w sierpniu 1991 roku, po obaleniu rządów komunistycznych, nadano im nazwy na cześć oficerów marynarki Rumunii. Prototypowy okręt DM24 otrzymał nazwę „Locotenent Remus Lepri”, dając nazwę typowi.

Okręty + Trałowce typu Locotenent Remus LepriNazwa okrętuNr burtowyPołożenie stępkiWodowanieWejście do służbyDM24 → Locotenent Remus Lepri24 bd. 30 maja 1986 1 lipca 1986Wejście do służby 1 lipca 1986 według i , natomiast według i , 23 kwietnia 1987.DM25 → Locotenent Lupu Dinescu25 bd. 1988 6 stycznia 1989Według , 3 czerwca 1989.DM29 → Locotenent Dimitrie Nicolescu29 bd. 27 grudnia 1988 3 czerwca 1989Według , 7 grudnia 1989.DM30 → Sublocotenent Alexandru Axente30 bd. 2 grudnia 1989 10 grudnia 1989Według , 7 grudnia 1989.

Dane taktyczno-techniczne thumb|„Sublocotenent Alexandru Axente” thumb|„Locotenent Dimitrie Nicolescu” od rufy, w 2011 Okręty mają stalowy kadłub. Podwyższony pokład dziobowy o niewielkim wzniosie na dziobie rozciąga się na ok. 2/3 długości kadłubaNa podstawie rysunku i fotografii na s. 184 i w . „Locotenent Lupu Dinescu” różni się wydłużonym pokładem dziobowym na ok. 4/5 długościPor. fotografia sprzed 2009 roku w . Według , DM25 „Locotenent Lupu Dinescu” był budowany jako poławiacz torped.. Dziobnica jest silnie wychylona, a rufa jest pawężowa. Na śródokręciu znajduje się dwukondygnacyjna nadbudówka z oszklonym zakrytym pomostem dowodzenia i pojedynczym masztem kratownicowym na dachu. Pojedynczy komin znajdował się na końcu nadbudówki. Na pokładzie dziobowym oraz na końcu śródokręcia – na skraju wydłużonego pokładu dziobowego, znajdują się umieszczone na podwyższonych barbetach wieżyczki działek AK-230. Pokład rufowy przeznaczony był na wyposażenie trałowe.

Wyporność standardowa okrętów wynosiła 660 ton, a pełna 790 ton traktuje wyporność pełną 790 ton jako podaną w tonach angielskich, a przelicza ją na 803 tony metryczne.. Długość wynosi 60,8 m, szerokość 9,54 m, a zanurzenie 2,8 m. Załogę stanowiło 79 ludzi, w tym 7 oficerów. Spotykana jest w publikacjach także załoga 60 osób.

Siłownię stanowiły dwa silniki wysokoprężne V12 produkcji ALCO o mocy łącznej 4800 KM. Napędzały one dwie śruby o stałym skoku. Prędkość maksymalna wynosiła 17 węzłów. Zasięg przy prędkości ekonomicznej 10 w wynosił 1500 mil morskich. Energię elektryczną wytwarzały trzy generatory prądu przemiennego z silnikami wysokoprężnymi MB 836.

Uzbrojenie obronne stanowiły cztery radzieckie automatyczne armaty przeciwlotnicze kalibru 30 mm systemu AK-230 w dwóch dwulufowych zamkniętych wieżach na dziobie i rufie, kierowanych radarem Rys’. Uzupełniało je 16 karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm w czterech poczwórnie sprężonych stanowiskach MR4N. Podstawy karabinów maszynowych rozmieszczone były na dachu nadbudówki po obu stronach masztu oraz na pokładzie nadbudówki w tylnej jej części po obu stronach komina. Obronę przeciwlotniczą dopełniały dwie czteroprowadnicowe wyrzutnie Fasta-4M samonaprowadzających się na podczerwień pocisków przeciwlotniczych bliskiego zasięgu 9M-32M Strieła-2M, z zapasem 16 pocisków. Umieszczone były w osi podłużnej okrętów, na podeście za dziobową wieżą AK-230 oraz między kominem a rufową wieżą.

Broń przeciw okrętom podwodnym stanowiły dwie pięcioprowadnicowe wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych z zapasem 40 bomb RGB-12 podaje mylnie kaliber wyrzutni RBU-1200: 123 mm (radzieckie wyrzutnie RBU-1200 były kalibru 250 mm). Jednakże strona marynarki rumuńskiej określa wyrzutnie jako RL-1000.. Wystrzeliwują one bomby o masie 34 kg na odległość 1200 m. W źródłach zachodnich donoszono o możliwości przenoszenia przez okręty min morskich, ale nie była ona potwierdzona.

Okręty posiadały komplet trałów pochodzenia radzieckiego do niszczenia różnych rodzajów min: trał kontaktowy BKT, trał elektromagnetyczny TEM-3 i trał akustyczny AT-3. Były wyposażone w radziecką stację hydrolokacyjną Tamir-11. Oprócz radaru artyleryjskiego MR-104 Rys’ (w kodzie NATO: Drum Tilt) na szczycie masztu, okręty miały radar nawigacyjny Kiwacz-2Według radar Kiwacz (ros. Кивач, błędnie podany jako Krivach) jest radarem dozoru nawodnego, a okręty ponadto mają radar nawigacyjny Najada..

Służba thumb|„Locotenent Remus Lepri” w Konstancy, 2022 Prototypowy trałowiec DM24 wszedł do służby w 1986 roku (według innych źródeł w 1987 roku), jeszcze w marynarce Socjalistycznej Republiki Rumunii. Pozostałe trzy dołączyły w 1989 roku, krótko przed obaleniem komunistycznego dyktatora Nicolae Ceaușescu i przemianami politycznymi w Rumunii, prowadzącymi do wprowadzenia demokracji i integracji kraju z Zachodem. W sierpniu 1991 roku okręty otrzymały nazwy na cześć oficerów marynarki Rumunii. Początkowo bazowały w porcie , wchodząc w skład 176. dywizjonu trałowców morskich (Divizionul 176 Dragoare Maritime).

Począwszy od 1996 roku trałowce rumuńskie uczestniczyły w międzynarodowych ćwiczeniach na Morzu Czarnym z państwami regionu oraz sojuszu NATO w ramach programu Partnerstwo dla Pokoju, począwszy od ćwiczeń serii Cooperative Partner. 1 maja 2001 roku rozwiązano 176. dywizjon, a trałowce weszły w skład nowo sformowanego 146. dywizjonu okrętów minowo-rozminowujących (Divizionul 146 Nave Minare-Deminare) i latem 2002 roku przeszły do nowej bazy w Konstancy. W 2002 roku zadeklarowano osiągnięcie w ciągu najbliższych dwóch lat przez „Locotenent Dimitrie Nicolescu” i „Sublocotenent Alexandru Axente” zdolności interoperacyjności ze standardami NATO . Były pod tym względem oceniane i certyfikowany przez zespoły ewaluacyjny NATO podczas ćwiczeń Cooperative Partner w 2003 i 2004 roku.

Trałowce tego typu brały udział w różnych edycjach ćwiczeń międzynarodowych z serii Cooperative Partner, Rescue Eagle, Blacksea Partnership, Cooperative Engagement, Cooperative Mako, Cooperative Lion, MCM Livex Poseidon, Turkish Minex, Sea Shield, głównie na Morzu Czarnym, ale także na Morzu Śródziemnym. Brały także udział w działaniach ze stałym zespołem przeciwminowym NATO SNMCM-2.

8 września 2022 roku podczas inwazji Rosji na Ukrainę „Dimitrie Nicolescu” został lekko uszkodzony wybuchem dryfującej miny koło Konstancy, bez ofiar. 1 czerwca 2023 roku „Locotenent Remus Lepri” został wycofany ze służby w 146. dywizjonie i przekazany do szkolenia.

Zobacz też Porównywalne okręty z tego samego okresu: Trałowce projektu 266M (ZSRR) Niszczyciele min typu Hunt (Wielka Brytania)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia