thumb|Śmierć Enrico Totiego przedstawiona na okładce tygodnika „Domenica del Corriere” thumb|Pomnik Enrico Totiego w Villa Borghese w Rzymie Enrico Toti (ur. 20 sierpnia 1882 w Rzymie, zm. 6 sierpnia 1916 w Monfalcone) – włoski żołnierz, pracownik kolei, kolarz-amator, bohater I wojny światowej.

Życiorys Urodził się i wychował w San Giovanni, popularnej dzielnicy Rzymu. Jego ojcem był Nicola Toti, kolejarz z Cassino, a matką Semira Calabresi, pochodzącą z Palestriny. W 1897 roku, mając zaledwie 15 lat, Enrico został przyjęty do załogi okrętu szkolnego , następnie przeniósł się na pancernik „”, a ostatecznie na krążownik „”. W 1904 roku brał udział w starciach na Morzu Czerwonym z piratami, którzy grasowali u wybrzeży włoskiej kolonii Erytrei. Po odejściu ze służby w 1905 roku Toti został zatrudniony przez Koleje Państwowe jako palacz.

27 marca 1908 roku, pracując przy smarowaniu lokomotywy, która zatrzymała się na stacji Colleferro, aby podłączyć ją do innej lokomotywy i uzupełnić wodę, Toti poślizgnął się, gdy obie maszyny były w ruchu. Jego lewa noga została unieruchomiona i zmiażdżona przez koła. Toti został natychmiast zabrany do szpitala, gdzie amputowano mu kończynę na wysokości miednicy. Po utracie pracy Toti poświęcił się różnym zajęciom, w tym realizacji kilku drobnych wynalazków, które obecnie znajdują się w Rzymie, w Muzeum Historycznym Bersalierów.

W 1911 roku, jadąc na rowerze na jednej nodze, udał się do Paryża, a następnie przez Belgię, Holandię i Danię dotarł do Finlandii i Laponii. Stamtąd, przez Rosję i Polskę, wrócił do Włoch w czerwcu 1912 roku. W styczniu 1913 roku ponownie udał się na wyprawę rowerową, tym razem w Egipcie; z Aleksandrii dotarł do granicy z Sudanem, gdzie władze brytyjskie, uznając jego plan podróży za zbyt niebezpieczny, nakazały mu przerwać wyprawę i odesłały go do ​​Kairu, skąd wrócił do Włoch.

I wojna światowa Kiedy wybuchła wojna między Włochami a Austro-Węgrami, Toti próbował zgłosić się na ochotnika do armii włoskiej, ale nie został przyjęty z powodu swojego kalectwa. Niezrażony tym, sam dotarł na linię frontu na rowerze i służył jako niepobierający żołdu, niezarejestrowany „ochotnik cywilny” przydzielony do kilku jednostek. Zmuszony do opuszczenia strefy walk i powrotu do domu przez Karabinierów, Toti uparcie powracał na front, aż w końcu udało mu się dołączyć (wciąż nieoficjalnie) do 3. batalionu rowerowego bersalierów. Zginął w szóstej bitwie nad Isonzo. Śmiertelnie ranny w starciu, rzucił w przeciwnika swoją kulą. Zanim upadł na ziemię, krzyknął: „Nun moro io!” (co w dialekcie romanesco oznacza „Nie umieram!”).

Pamięć Został pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem Waleczności Wojskowej (najwyższe włoskie odznaczenie za męstwo) przez króla Wiktora Emanuela III, z uzasadnieniem:

Dwa okręty podwodne włoskiej marynarki wojennej otrzymały imię Enrico Totiego: „Enrico Toti”, okręt podwodny typu Balilla, zbudowany dla Regia Marina w 1925 roku. Zatopił HMS „Triad” w 1940 roku , okręt podwodny typu , zbudowany w 1968 roku dla Marina Militare, zachowany jako okręt-muzeum w Mediolanie.

W mieście San Cesareo pod Rzymem znajduje się ulica nazwana na jego cześć „Via Enrico Toti”.

Przypisy

Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Włoch) Kategoria:Ofiary I wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Medalem za Męstwo Wojskowe Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1916