Dialekt centralno-kataloński (, ), dialekt wschodnio-centralno-kataloński (, ) — jeden z pięciu głównych , który odpowiada części Katalonii i jest przypisywany do językowego. Składa się z poddialektów: , a także tych używanych w i . Graniczy z na zachodzie i na północy, ma także bezpośredni kontakt z dialektami i .
Dialekt centralno-kataloński jest jednym z najczęściej używanych w , zwłaszcza w , oraz stał się podstawą języka literackiego i standardu współczesnego języka katalońskiego. Ma on pewien wpływ, ponieważ jest to dialekt używany w Barcelonie, stolicy Katalonii. Terytorium, na którym mówi się tym językiem, należało do .
Odmiany Poddialekty: (ma pewne cechy fonetyczne i leksykalne wspólne z )
(ma pewne cechy wspólne z , wyraźnie widoczne w ) , w rejonie Barcelony.
Z cechami dialektalnymi:
z Costa Brava
Socjolekty barcelońskie:
Najważniejsze cechy Niektóre izoglosy, które pomagają rozgraniczyć dialekt centralno-kataloński w bloku wschodnim, to końcówka pierwszej osoby liczby pojedynczej na -o (w przeciwieństwie do północnego -i i balearskiego -Ø), według kryteriów etymologicznych (np. w palla 'słoma' ) i wymawianie (z łaciny ludowej) jako (np. cippu > cep 'winorośl'). Ponadto, jako wspólną cechę języka wschodnio-katalońskiego, występuje nieakcentowany wokalizm, który powoduje, że w sylabach nieakcentowanych zamienia się na (np. sospir 'westchnienie' ), oraz powoduje mylenie z (np. i alumne 'uczeń, student' i alumna 'uczennica, studentka' wymawia się jak ).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Język kataloński