Waldo Lonsbury Semon (ur. 10 września 1898 w Demopolis, zm. 26 maja 1999 w Hudson) – amerykański chemik i wynalazca. Zasłynął opracowaniem metod plastyfikacji poli(chlorku winylu) (PCV/PCW), co pozwoliło na szerokie zastosowanie tego materiału w przemyśle. Był wieloletnim pracownikiem firmy B.F. Goodrich, dla której stworzył również syntetyczny kauczuk Ameripol.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się 10 września 1898 roku. Studiował na Uniwersytecie Waszyngtońskim, gdzie w 1920 roku uzyskał tytuł licencjata, a w 1924 roku doktora. Jego doktorat był jednym z pierwszych w Stanach Zjednoczonych przyznanych w dziedzinie inżynierii chemicznej. Po studiach podjął pracę jako wykładowca, jednak z braku perspektyw na stałe zatrudnienie na uczelni, zdecydował się na karierę w przemyśle.
Kariera zawodowa Semon związał swoją karierę z firmą B.F. Goodrich. Jego najważniejszym osiągnięciem stało się opracowanie metody plastyfikacji winylu (PCW), który stał się trzecim najczęściej używanym tworzywem sztucznym na świecie. Jako pierwszy skomercjalizował plastyfikatory do winylu, wykorzystując początkowo ftalan dibutylu. Opracował nową formułę, mieszając polimery syntetyczne, co pozwoliło uzyskać substancję elastyczną i pozbawioną kleistości.
Pracując nad metodami ulepszania gumy i poszukiwaniem jej syntetycznego zamiennika, 11 grudnia 1935 roku stworzył materiał o nazwie Koroseal. Polimer ten, wytwarzany z soli, koksu i wapienia, mógł przyjmować dowolną konsystencjęCurrent Biography 1940, H.W. Wilson, strony 723-24. W trakcie badań stworzył ponad 5000 mieszanek kauczuku syntetycznego. Sukces osiągnął w 1940 roku, wprowadzając na rynek produkt Ameripol (skrót od AMERican POLymer)Current Biography 1940, H.W. Wilson, strona 724.
Podczas pracy w B.F. Goodrich współpracował z Harrym Linn Fisherem oraz Benjaminem S. Garveyem (obaj, podobnie jak Semon, zostali później uhonorowani Medalem Charlesa Goodyeara). Zatrudnił także Charlesa Sundy Schollenbergera. Łącznie Waldo Semon uzyskał 116 patentów.
W literaturze pojawia się informacja przypisująca Semonowi wynalezienie gumy do żucia. W rzeczywistości opracował on syntetyczną, niestrawną substancję kauczukową, która mogła pełnić taką funkcję i pozwalała na tworzenie dużych baniek. Produkt ten nie trafił jednak do sprzedaży i pozostał jedynie ciekawostką laboratoryjną.
Po przejściu na emeryturę pracował jako profesor badawczy na Kent State University w Kent w stanie Ohio. Zmarł 26 maja 1999 roku w wieku 100 lat.
Nagrody i wyróżnienia Za swoje osiągnięcia w dziedzinie chemii przemysłowej został wielokrotnie nagrodzony: 1944 – Charles Goodyear Medal, 1964 – Elliott Cresson Medal, 1965 – Golden Plate Award (przyznana przez American Academy of Achievement), 1995 – włączenie do Invention Hall of Fame (Galerii Sław Wynalazców).
Upamiętnienie Imieniem wynalazcy nazwano obszar chroniony Waldo Semon Woods Conservation Area, należący do Summit Metro Parks w hrabstwie Summit (Ohio). Teren ten, zajmujący ponad 100 akrów (ok. 40 hektarów), został przekazany parkowi jako darowizna przez samego Semona. Obejmuje on staw będący siedliskiem czapli, żółwi i płazów.
Zobacz też Poli(chlorek winylu)
Przypisy
Bibliografia Current Biography, H.W. Wilson Company, 1940.
Linki zewnętrzne Wywiad audio z Waldo Semonem (ang.) Mapa lasów Waldo Semon Woods Biografia na Bouncing-Balls.com (ang.)
Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1999 Kategoria:Amerykańscy chemicy Kategoria:Amerykańscy inżynierowie Kategoria:Amerykańscy wynalazcy Kategoria:Stulatkowie