Mirotoczenie (cs. мѵрото́чецъ) – zjawisko polegające na wydzielaniu się z relikwii świętych lub ikon wonnego oleju, uznawane przez prawosławnych i katolików (w przypadku katolicyzmu przede wszystkim pod postacią tzw. wonii świętości) za nadprzyrodzone.
Mirotoczenie bywa postrzegane zarówno jako znak boskiej łaski, jak i również jako zwiastun nieszczęść (np. wojny). W prawosławiu, w przypadku, gdy mirotoczenie ikon zostanie zaobserwowane, wówczas powoływana jest komisja, która przeprowadza wywiady ze świadkami i bada ikonę. Jeśli zgłoszony fakt zostanie potwierdzony, przesyłana jest nowa komisja składająca się z teologów i specjalistów, a ikona umieszczana jest w specjalnym kiwocie. Jeśli mirotoczenie nie ustanie, wtedy ikona uznawana jest za cudownie mirotoczącą. Wydzielająca się substancja przybiera różne konsystencje - od gęstej, przez ciągnącą jak żywica, do wodnistej, przypominającej rosę.
Do świętych, których relikwie uznawane są za mirotoczące, należą m.in. święty Dymitr z Salonik czy święty Mikołaj z Miry Licyjskiej. Źródła wczesnochrześcijańskie wspominają również o wydzielaniu się wonnych olejków z relikwii Jana Apostoła, Filipa Apostoła czy Teodota z Ancyry. W Polsce ikona „Życiodajne Źródło” z monasteru w Supraślu oraz ikona Zmartwychwstania Pańskiego z cerkwi w Stanisławowie zostały uznane za cudownie mirotoczące.
Przypisy
Kategoria:Prawosławie Kategoria:Hagiografia