Stanisław Jakobson, także Szaja Chaskiel Jakobson (ur. 1906 w Łodzi, zm. w sierpniu 1944 w Auschwitz-Birkenau) – żydowski prawnik i działacz sportowy, przewodniczący Sądu w getcie łódzkim.
Życiorys W 1929 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, aplikację adwokacką odbył w kancelarii Arno Aleksandra Daliga w Łodzi. Od 1938 roku prowadził własną kancelarię adwokacką. Przed II wojną światową był działaczem sportowym, m.in. członkiem zarządu klubów Hasmonea Łódź i Makabi Łódź. W 1933 roku był sekretarzem łódzkiego oddziału organizacji Makabi, pełnił również funkcję sekretarza Polskiego Związku Tenisa Stołowego. Mieszkał z żoną Janiną przy ulicy Zachodniej 41.
Od listopada 1939 roku pracował w łódzkim Judenracie, początkowo jako sekretarz Chaima Rumkowskiego. Od stycznia 1940 roku był kierownikiem Sekretariatu Prezydialnego. Od marca 1940 roku pełnił także funkcję kierownika Referatu Ewidencji w Wydziale Mieszkaniowym, odpowiedzialnym za przydział mieszkań w getcie łódzkim. Po utworzeniu getta mieszkał przy ulicy Zgierskiej 40/31, a od kwietnia 1944 roku przy ul Roberta 2.
W sierpniu Rumkowski polecił mu i Henrykowi Neftalinowi utworzenie w getcie sądu, którego we wrześniu 1940 roku został przewodniczącym. Z jego inicjatywy powstała także Komisja Kodyfikacyjna, odpowiedzialna za stworzenie podstaw funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w getcie. W kompetencjach kierowanego przez niego sądu znalazły się sprawy dotyczące pospolitej przestępczości, od stycznia 1941 roku orzekał także w sprawach dotyczących szmuglu. Popierał także pomysł, aby Sąd mógł orzekać karę śmierci, do czego jednak nie doszło na skutek protestów prawników.
Podczas Wielkiej Szpery wszedł w skład Komisji Wysiedleńczej. W 1943 roku wchodził w skład „lotnej komisji” odpowiedzialnej za selekcję i kontrolę dokumentów osób przeznaczonych do deportowania z getta. Na skutek konfliktu Komisji Wysiedleńczej z Rumkowskim w marcu 1943 roku Jakobson został pozbawiony prawa ingerowania w działalność Centralnego Więzienia. Po Wielkiej Szperze został członkiem Komisji do Spraw Opieki nad Biednymi i Osieroconymi Dziećmi. W ramach akcji adopcji osieroconych dzieci adoptował także dziewczynkę, niedługo później zwrócił ją jednak do sierocińca.
Podczas akcji likwidacyjnej getta w 1944 roku ponownie wszedł w skład Komisji Wysiedleńczej, zostając jej przewodniczącym. W sierpniu 1944 roku został deportowany do Auschwitz-Birkenau i tam zamordowany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego Kategoria:Polscy działacze tenisa stołowego Kategoria:Żydowscy działacze społeczni Kategoria:Polscy Żydzi – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1944