USS Meredith (DD-434)

USS Meredith (DD-434) – amerykański niszczyciel typu Gleaves o wyporności standardowej 2030 ton, zwodowany 24 kwietnia 1940 w stoczni . Do służby w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych wprowadzony został 1 marca 1941 roku. Zatopiony 15 października 1942 roku przez atak 35 samolotów z japońskiego lotniskowca „Zuikaku”, podczas eskorty statków z zaopatrzeniem na Guadalcanal.

Służba Po wejściu okrętu do służby 1 marca 1941 roku pod dowództwem kmdr ppor. Williama Mendenhalla, USS „Meredith” (DD-434) odbył rejs dziewiczy na wody kubańskie, po czym powrócił do Bostonu 8 czerwca tego samego roku, gdzie został przydzielony do 22. dywizjonu niszczycieliNHHC: Meredith II (DD-434), [on line]. We wrześniu okręt został skierowany do służby eskortowej na północnym Atlantyku, przybywając do Hvalfjörður na Islandii, gdzie bazował do 31 stycznia 1942 rokuRobert Parkin: Blood On The Sea, s. 88. Patrolował wówczas wody między Islandią i Ciesniną Duńską. 17 października 1941 roku podjął z wody rozbitków ze storpedowanego brytyjskiego parowca „Empire Wave”.

Po japońskim ataku na Pearl Harbor „Meredith” pozostał na wodach północnych do 31 stycznia następnego roku, kiedy udał się Norfolk Navy Yard w Portsmouth w Wirginii.

Flota Pacyfiku Po ukończeniu remontu, jednostka została włączona w skład Floty Pacyfiku i w eskorcie USS „Hornet” (CV-8) przeszła przez Kanał Panamski.

2 kwietnia „Meredith” w towarzystwie krążowników USS „Nashville” (CL-43) i „Vincennes” (CA-44), zbiornikowca „Cimarron” (AO-22) oraz niszczycieli USS „Gwin” (DD-433), „Grayson” (DD‑435), „Monssen” (DD‑436) opuścił San Francisco, wraz z „Hornetem” udając się w kierunku TokioMark Stille: Pacific Carrier War, s. 71–73.James Scott: Target Tokyo, s. 125–128.. Zadaniem zespołu było zbombardowanie japońskich miast Tokio, Jokohama, Osaka, Kobe i Nagoja. 6 kwietnia „Meredith” podniósł z wody członka załogi krążownika „Vincennes”, który wypadł za burtę podczas sztormu o sile 9° BeaufortaJames Scott: Target Tokyo, s. 162. 13 kwietnia TF18 z „Meredith” połączył się z płynącym z Hawajów zespołem TF16 lotniskowca USS „Enterprise” (CV-6) admirała Williama Halseya, który objął dowództwo całej operacji. W połączonym ugrupowaniu uderzeniowym oznaczonym jako Task Force 16, „Meredith” należał do grupy Task Group 16.2 lotniskowca „Hornet”James Scott: Target Tokyo, s. 115–116.

Na pokładzie startowym „Horneta” znajdowało się 16 średnich bombowców North American B-25 Mitchell, całą wiec swoją grupę lotniczą „Hornet” miał zamkniętą na pokładzie hangarowym, „Enterprise” zaś zapewniał osłonę lotniczą całemu połączonemu zespołowi TF16. Należące do armii bombowce średnie wykonały swój atak 18 kwietnia, po czym cały zespół obrał kurs na Hawaje, gdzie „Meredith” dotarł 25 kwietnia.

Południowy Pacyfik Między 13 maja a 21 czerwca „Meredith” eskortował zbiornikowce zaopatrzeniowe płynące do Nowej Kaledonii, patrolował w pobliżu Przejścia Bulari (przerwy w rafach na podejściu do Numei w Nowej Kaledonii) oraz eskortował tender USS „Tangier” (AV-8) podczas jego powrotu do Pearl Harbor.

Po ćwiczeniach artyleryjskich i taktycznych, „Meredith” opuścił Pearl Harbor 15 sierpnia 1942 roku i udał się do Samoa, gdzie dotarł do Pago Pago 30 sierpnia. Następnie „Meredith” eskortował Transport Force 2 na Wyspy Salomona, gdy zaś posiłki wylądowały 20 września na Guadalcanalu, odpłynął na patrol na Nowych Hebrydach. 12 października „Meredith” wypłynął z Espiritu Santo w kierunku Guadalcanalu, wraz z niszczycielem USS „Nicholas” (DD-449), kanonierką „Jamestown” (PG-55) i trałowcem „Vireo” (AM-52), eskortując prowizoryczny konwój dwóch statków holujących barki paliwowe z paliwem dla „Cactus Air Force”Robert Parkin: Blood On The Sea, s. 89Richard Frank: Guadalcanal: The Definitive Account, s. 324.

Zatopienie okrętu 15 października rano, konwój znajdował się u wybrzeży wyspy San Cristobal gdy został wykryty przez samolot z lotniskowca „Shōkaku”. W związku z wykryciem zespołu, transportowce wraz z „Jamestownem” zostały odesłane do Espiritu Santo. 250px|left|thumb|USS „Alchiba” (AKA-6), jeden z dwóch transportowców eskortowanych z Espiritu Santo na Guadalcanal O godzinie 10:50 nad okrętami pojawiły się dwa japońskie samoloty, które zostały odpędzone przez artylerzystów „Meredith”. Krótko potem dowodzący niszczycielem kmdr ppor. Harry Hubbard otrzymał wiadomość o dwóch nieprzyjacielskich okrętach w okolicy. Uznał więc, że w związku z niewielką prędkością rozwijaną przez trałowiec, istnieją niewielkie szanse na ocalenie tej jednostki. Przejął wiec na swój pokład załogę „Vireo”Richard Frank: Guadalcanal: The Definitive Account, s. 325. O 11:37 z poszukującego w tym czasie lotniskowca USS „Hornet” (CV-8) japońskiego 1. dywizjonu lotniskowców wystartowało 28 samolotów, które o 12:25 uderzyły na „Meredith”

Amerykański niszczyciel zdołał zestrzelić bombowiec nurkujący Aichi D3A „Val” oraz dwa bombowce torpedowe Nakajima B5N „Kate”, w ciągu 10 minut jednak japońskie samoloty zdołały umieścić bomby wzdłuż całej długości „Meredith” i trzykrotnie trafić go torpedami. Pierwsza z bomb trafiła niedaleko wieży nr 2 dział 127 mm L/38 i eksplodowała pod pokładem, podczas gdy kolejna upadła przed pierwszym kominem, trzecia zaś w pobliżu rufy. Czwarta bomba trafiła w okrętową stolarnię, całkowicie ją niszcząc. Jeden z członków załogi, za pomocą 20-milimetrowego działka Oerlikon na sterburcie zdołał zestrzelić dwa atakujące torpedowe bombowce „Kate”. Jedna z torped która trafiła w rufę, doprowadziła do eksplozji zgromadzonych tam bomb głębinowychRobert Parkin: Blood On The Sea, s. 90. W wyniku wielokrotnych trafień bombami i torpedami okręt został całkowicie zniszczony, toteż dowódca jednostki rozkazał opuszczenie okrętu. Przed opuszczeniem jednak rejonu walki, japońskie samoloty ostrzeliwały z broni pokładowej rozbitków w wodzie.

Pięć „Vali” innej grupy japońskich samolotów odnalazło amerykańskie transportowce i niszczyciel „Nicholas”, jednak nie zdołały uzyskać ani jednego bezpośredniego trafienia. Tymczasem opuszczony trałowiec „Vireo” uniknął japońskiego ataku, i niektórym rozbitkom z niszczyciela udało się powrócić na tratwie oraz dostać na jego pokład. Osoby te 21 zostały podjęte przez niszczyciel USS „Grayson” (DD-435).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

online

Kategoria:Niszczyciele typu Gleaves Kategoria:Amerykańskie niszczyciele z okresu II wojny światowej Kategoria:Amerykańskie niszczyciele zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Statki i okręty zatopione za pomocą torped przez okręty nawodne Kategoria:Okręty zatopione podczas kampanii na Wyspach Salomona