Margherita „Rita” Sacchetto (ur. 15 stycznia 1880 w Monachium, zm. 18 stycznia 1959 w Nervi) – niemiecka tancerka, aktorka filmowa i scenarzystka. W latach 1918–1930 żyła i uczyła w Zakopanem. Żona Augusta Zamoyskiego.
Wczesne życie Margherita Sacchetto urodziła się 15 stycznia 1880 roku w Monachium, na terenie ówczesnego Cesarstwa Niemieckiego. Jej ojciec pochodził z Wenecji, a matka była Austriaczką. Tańca uczyła się w Monachium.
Kariera mały|Rita Sacchetto, z publikacji z 1909 roku. Sacchetto zadebiutowała w 1905 roku w monachijskim Künstlerhaus. W 1906 roku scenografię do jej występu zaprojektowali Gustav Klimt i Koloman MoserEdward Ross Dickinson, Dancing in the Blood: Modern Dance and European Culture on the Eve of the First World War (Cambridge University Press 2017): 77. . W latach 1908–1910 odbywała międzynarodowe tournée z tancerką Loie FullerRhonda K. Garelick, Electric Salome: Loie Fuller's Performance of Modernism (Princeton University Press 2009): 126. , występując między innymi w 1910 roku w Nowym Jorku w Metropolitan Opera i w Century Theatre, gdzie wykonała taniec o prawach wyborczych kobiet do muzyki Edvarda Griega. Prowadziła także szkołę tańca w BerlinieKarl Toepfer, Empire of Ecstasy: Nudity and Movement in German Body Culture, 1910–1935 (University of California Press 1997): 235–237. , a wśród jej uczennic znalazły się Rahel Sanzara, Anita Berber, Hansi Burg i Valeska GertValeska Gert, Je suis une sorcière: kaléidoscope d'une vie dansée (Editions Complexe 2004): 259. . Wśród jej berlińskich sąsiadów był naukowiec Max Born, który wspominał ją jako „bardzo piękną kobietę” z „olśniewającymi” uczenicamiMax Born, My Life: Recollections of a Nobel Laureate (Routledge 2014). .
Była znana z rozwinięcia stylu zwanego tanzbilder, który obejmował nowatorskie interpretacje taneczne wielkich dzieł sztuki, z niezwykłymi kostiumami zaprojektowanymi przez samą SacchettoMary Simonson, "Dancing Pictures: Rita Sacchetto’s Tanzbilder" in Body Knowledge: Performance, Intermediality, and American Entertainment at the Turn of the Twentieth Century (Oxford Scholarship Online 2014). . Caroline V. Kerr z magazynu Theatre opisała Sacchetto w 1909 roku jako „całkowicie ludzką, o fascynującej naiwności, urzekającą wylewnością temperamentu, wdziękiem i urokiem”. U szczytu swojej kariery tanecznej była częstym gościem europejskich rodzin królewskich, w tym królowej Małgorzaty Sabaudzkiej, rodziny Mikołaja II z Rosji i Alfonsa XIII z Hiszpanii"Coryphee Given Royalty Praise at Many Courts" Inter Ocean (17 November 1912): 13. via Newspapers.com.
W latach 1913–1917, Sacchetto wystąpiła w kilku duńskich i niemieckich filmach niemych"Rita Sacchetto To Appear in Films" Evening Sun (29 September 1913): 7. via Newspapers.com na podstawie kontraktu z Nordisk FilmIsak Thorsen, Nordisk Films Kompagni 1906–1924, Volume 5: The Rise and Fall of the Polar Bear (Indiana University Press 2017): 123. . W Stanach Zjednoczonych znana była z występu w filmach The Ghost of the White Lady (Duch białej damy) (1914), i In the Line of Duty (idiom: w czasie pełnienia służby (wojskowej)) (1914)"Noted Italian Actress in Military Drama" Dayton Herald (April 25, 1914): 9. via Newspapers.com. Napisała scenariusz do jednego filmu, En Død i Skønhed (Śmierć w pięknie) (1915), w którym również zagrała.
Późniejsze lata W maju 1917 roku, 37-letnia Sacchetto wyszła za mąż w Wiedniu za 24-letniego polskiego rzeźbiarza Augusta Zamoyskiego. W 1918 roku małżeństwo przeprowadziło się do Zakopanego do willi "Forma" (teraz Skibówki 15), gdzie w czerwcu 1920 roku Sacchetto otworzyła szkołę tańca i pantomimy. Tam poznała wielu polskich artystów i intelektualistów i wraz z mężem rozpoczęła współpracę z awangardową grupą „ekspresjonistów polskich”, która przyjęła nazwę Formistów.
W ramach tej współpracy Sacchetto i Zamoyski rozwinęli koncepcje tańca formistycznego, którego teoretyczne założenia Zamoyski przedstawił w manifeście zatytułowanym „Cele artystyczne Rity Sacchetto. Objaśnienia teoretyczne” (1919). Ta oryginalna koncepcja stanowiła syntezę kilku elementów: koloru utożsamianego z kostiumem oraz ruchu ciała i dźwięku, których połączenie miało doprowadzić do „stworzenia dzieła sztuki bez treści przedmiotowej”, zdefiniowanego jako Czysta Forma w tańcu i nawiązującego to teorii Zamoyskiego na temat rzeźby i Stanisława Ignacego Witkiewicza na temat sztuki.
W 1922 roku odbyło się europejskie tournée spektaklu „Kokaina/Cocain”, z programem poematów tanecznych i pantomimicznych wyreżyserowanym przez Sacchetto, prezentowanym przez samą Sacchetto i jej zespół, do których scenogrefie i kostiumy zaprojektował Zamoyski. Spektakl prezentowano w Monachium, Wiedniu, Zagrzebiu, Budapeszcie, Pradze, oraz Warszawie. Sacchetto zyskała międzynarodowe uznanie dzięki „obrazom tanecznym”, które wpisywały się w nurt tzw. „tańca wolnego”.
W 1924 r. Sacchetto została przypadkowo postrzelona w stopę przez jednego z przyjaciół męża, co przerwało jej publiczne występy W 1930 r. para przeniosła się do Włoch, gdzie w latach 30. pracowała okazjonalnie przy włoskich produkcjach filmowych. Sacchetto zmarła w 1959 r. w Nervi we Włoszech, trzy dni po swoich 79. urodzinach.
Galeria
Filmografia
Filmy Rity Sacchetto: Unjustly accused (1913) The Ghost of the White Lady (1913) During the Plague (1913) The Gambler's Penalty (1913) Uden Fædreland (1914) Trold kan tæmmes (1915) Et Haremsæventyr (1915) Das Verlorene Paradies (1915) De wraak van de Bajadere (1915) Et Huskors (1915) Naar Hævngløden slukkes (1915) Det gaadefulde Væsen (1916) Arme vorstin (1916) Roman van een zigeunermeisje (1916) Den Skønne Evelyn (1916) Rovedderkoppen (1916) Hvor Sorgerne glemmes (1917)
Odniesienia
Linki zewnętrzne
Rita Sacchetto's listing on BFI
Kategoria:Niemieckie aktorki filmowe Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Urodzeni w 1880