Dubrowo – dawna kolonia. Tereny na których była położona, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Ryteń.
Historia W czasach zaborów folwark i zaścianek w gminie Aleksandrowo, w powiecie święciańskim Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku folwark liczył 9 mieszkańców, 1 dom, 64 dziesięciny, własność Paszkiewicza; zaścianek liczył 7 mieszkańców, 46 dziesięcinГошкевич И.И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 291.Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84 000..
Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.
Od 11 kwietnia 1922 kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskimPrzynależność wojewódzka zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce do 20 stycznia 1926 w Ziemi Wileńskiej, następnie w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Aleksandrowo/Żukojnie.
W 1931 w 10 domach zamieszkiwało 59 osób.
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Świrankach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Łyntupach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Żukojniach.
W 1938 roku miejscowość należała do gromady Spondy, gminy ŻukojnieRozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr 14, s. 426-427..
Przypisy
Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie ostrowieckim Kategoria:Kolonie w powiecie święciańskim (II Rzeczpospolita)