Piotr Paweł Korzon

Piotr Paweł Korzon (ur. 28 lutego 1895 w Lejpunach) – kapitan piechoty Wojska Polskiego II RP, uczestnik I wojny światowej, walk o niepodległość Polski, wojny polsko-bolszewickiej oraz obrońca Grodna we wrześniu 1939.

Życiorys Piotr Korzon urodził się 28 lutego 1895 w Lejpunach, w powiecie sejneńskim. Był synem Marcina i Marianny z domu Puzynowskich. Od 1908 do 1913 uczył się w Szkole Miejskiej w Sejnach. Po wybuchu I wojny światowej przebywał w Rosji, gdzie w 1915 ukończył gimnazjum w Nowoczerkasku.

Służba w latach 1915-1918 1 listopada 1915 wstąpił jako ochotnik do I Batalionu Brygady Strzelców Polskich wchodzącego w skład Legionu Puławskiego, który brał udział w walkach na froncie wschodnim z Niemcami, został przydzielony do jego 1 kompanii. W marcu 1916 został wysłany do szkoły chorążych w Tyflisie, ukończył ją we wrześniu tego samego roku. Jako chorąży przydzielony do 272 Zapasowego Pułku Piechoty jako młodszy oficer 8 kompanii. 12 lutego 1917 przeniesiono go do 43 Pułku Piechoty, a 1 marca do 19 Zaamurskiego Pułku PPS. W celu przeszkolenia od 27 marca do 8 kwietnia przebywał w 3 Dywizjonie Artylerii. Od 31 maja służył w oddziale dział okopowych 3 Zaamurskiej Dywizji PPS jako młodszy oficer, od 15 czerwca jako dowódca, a od 9 listopada jako zastępca dowódcy. W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, 18 grudnia przydzielony do 1 Pułku Strzelców Polskich i wyznaczony na funkcję młodszego oficera oddziału dział okopowych. 20 stycznia 1918 został odkomenderowany do dyspozycji dowódcy 1 Legii Oficerskiej. W lutym 1918 brał udział w walkach z bolszewikami pod Taszczycą. 9 marca 1918 został przeniesiony do oddziału konnych wywiadowców. Od 26 kwietnia służył w Legii Rycerskiej utworzonej z połączenia 1 i 2 Legii Oficerskiej. Po rozwiązaniu Korpusu został zdemobilizowany w czerwcu 1918. Wyjechał wówczas do Gib, gdzie rozpoczął prace w nadleśnictwie.

Konspiracja Od lipca 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej na Suwalszczyźnie. Organizował oddziały, straż leśną oraz werbunek do wojska. Na początku stycznia 1919 pomógł oddziałowi POW z Okręgu Olickiego, który kierował się do Zambrowa by dołączyć do oddziałów Wojska Polskiego. W sierpniu 1919 brał udział w powstaniu sejneńskim uczestnicząc m.in. w akcji w Rutce-Tartak, w wyniku której litewski pluton został całkowicie rozproszony, a jego dowódca odniósł ciężkie rany. Został wówczas aresztowany przez Litwinów, więziony w Kalwarii, z której po 6 tygodniach uciekł.

Wojna polsko-bolszewicka Jako były oficer, od stycznia 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego. Z dniem 3 lutego 1920 został mianowany podporucznikiem. Ukończył kurs ckm w Stanisławowie, a następnie przydzielony jako dowódca plutonu kompanii km do II batalionu 143 Pułku Strzelców Kresowych i wraz z nim brał udział w walkach na froncie polsko-bolszewickim. W lipcu wyróżnił się podczas walk o Dąbrowicę. W latach 1921-1922 uczestniczył w kursach przeszkolenia oficerów w Krakowie, broni specjalnej i km w Chełmnie. Od 8 czerwca mianowany porucznikiem.

Służba w latach 1922-1939 30 września 1922 został przeniesiony do 41 Suwalskiego Pułku Piechoty w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Funkcję tę z przerwami pełnił do 1926. W 1924 podczas polowania doznał ciężkiego wypadku, który skutkował amputacją dolnej części przedramienia lewej ręki. Mimo kalectwa kontynuował służbę wojskową z protezą. Z dniem 15 września 1925 został przeniesiony na strzelecki km w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. 18 stycznia 1926 został wyznaczony dowódcą 2 kompanii ckm. 27 kwietnia 1927 awansował do stopnia kapitana, a od 11 sierpnia na stanowisku dowódcy 2 kompanii ckm. Funkcję tę pełnił do 31 marca 1932, jednocześnie dowodząc kompanią szkolną ckm. 1 kwietnia został przesunięty na stanowisko dowódcy 4 kompanii. 16 września 1933 został ponownie przesunięty na funkcję dowódcy 3 kompanii ckm. Od 3 sierpnia 1934 przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Negatywny wynik uzyskany podczas kursu w Rembertowie, spowodował odsunięcie go z linii i powierzenie mu 22 października 1934 funkcji komendanta Obwodu Przysposobienia Wojskowego 41 Pułku Piechoty. 23 kwietnia 1937 został mianowany na funkcję komendanta Kadry Baonu Zapasowego 41 Pułku Piechoty. Od marca 1939 był zastępcą komendanta Kadry Zapasowej Piechoty w Grodnie.

II wojna światowa We wrześniu 1939 objął dowództwo nad sformowanym w Grodnie batalionem marszowym przewidzianym na uzupełnienie 29 Dywizji Piechoty. Podczas obrony miasta przed Sowietami, na jego czele wraz z batalionem wartowniczym mjr. Benedykta Serafina brał udział walkach w rejonie koszar 81 Pułku Piechoty i mostu drogowego. Po decyzji o zakończeniu obrony wydostał się z miasta, a następnie przekroczył granicę z Litwą, gdzie został internowany, a 23 grudnia został zwolniony. Jego dalsze losy są nie znane.

Był żonaty z Marią Heleną z Salcewiczów.

Odznaczenia

Krzyż Walecznych z 1921, Medal Niepodległości z 1932, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 z 1928, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości z 1928, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę z 1938.

Przypisy

Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Żołnierze Brygady Strzelców Polskich Kategoria:Żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918 Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Obrońcy Grodna (1939) Kategoria:Internowani na Litwie w czasie II wojny światowej Kategoria:Polacy na Litwie Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)