Kościół w Stenåsie – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w południowo-wschodniej części Olandii. Architektura Podczas renowacji obecnego kościoła w Stenåsie w 1956 roku, pod posadzką znaleziono pozostałości kilku wcześniejszych budowli. Pierwszy kościół, wzniesiony prawdopodobnie w XI wieku, był budowlą drewnianą. Został on zastąpiony w XII wieku kamiennym kościołem, który budowano etapami, zaczynając od prezbiterium i apsydy na wschodzie, przylegających do wschodniego szczytu drewnianego kościoła. Później dobudowano nową, kamienną nawę. Pośrodku niej umieszczono filar, na którym oparto wschodnią ścianę zachodniej wieży. W połowie XIII wieku kościół rozbudowano powiększając go dwukrotnie. Prezbiterium zyskało wówczas prostą ścianę od wschodu i dwa sklepienia krzyżowe. Znajdowało się w nim trójdzielne okno z witrażem.
Pod koniec XVIII wieku pojawił się dylemat, czy zniszczony zębem czasu kościół odbudować, czy wznieść zupełnie nową świątynię. Duże znaczenie w podjęciu właściwej decyzji miały koszty obu inwestycji. Dopiero w 1829 roku plany nowego kościoła nabrały kształtów. Architekt Samuel Enander sporządził projekt kościoła inspirowanego stylem empire. Fundamenty położono w 1830 roku na miejscu średniowiecznej świątyni. Budowę kościoła ukończyli w 1831 roku Petter Ekholm i Peter Isberg. Poświęcenie miało miejsce w 1838 roku.
Kościół zbudowany został z wapienia. Składa się z nawy z prosto zakończonym prezbiterium od wschodu, zakrystii od północy i wieży od zachodu. Wieżę wieńczy ośmiokątna latarnia z trzema dzwonami, odlanymi w latach 1780 (duży dzwon), 1757 (średni) i 1845 (mały). Portale znajdują się od strony zachodniej i pośrodku muru południowego. Drzwi zostały w 1956 roku pokryte miedzią. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Wnętrze nosi cechy kościoła halowego, charakteryzuje się bogatą dekoracją malarską drewnianego sklepienia kolebkowego, wykonanego w 1902 roku.
Z elementów wyposażenia wnętrza na uwagę zasługują:
ołtarz ze średniowiecznego kościoła, średniowieczna chrzcielnica w kształcie muszli, zwana czasem chrzcielnicą rajską, ołtarz wykonany przez Jonasa Berggrena w 1766 roku i dopracowany przez Andersa Georga Wadstena w 1793 roku, z obrazem Jezusa w Ogrójcu wykonanym przez Carla Oscara Christiernina około 1892 roku (będącym kopią obrazu Getsemani autorstwa niemieckiego artysty Heinricha Hofmanna); dwa górne obrazy (przedstawiające dwóch aniołów niosących krzyż oraz aniołów grających) autorstwa prawdopodobnie również Christiernina, ambona z zadaszeniem z 1667 roku, rozbudowana przez Jonasa Berggrena w 1766 roku, z pozłacanymi rzeźbami czterech ewangelistów oraz inną ornamentyką, – trójmasztowa pinasa, prawdopodobnie z XVII wieku, empora organowa z czasów budowy kościoła.
W 1878 roku firma Åkerman & Lund zbudowała pierwsze dla kościoła organy. Fasadę do instrumentu zaprojektował Emil Viktor Langlet. W 1949 roku Nils Hammarberg z Göteborga zbudował za poprzednią fasadą nowe organy pneumatyczne.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii