Kilka praktycznych sposobów na przedłużenie sobie życia – polski krótkometrażowy film kombinowany z 1974 roku, zrealizowany przez Juliana Antonisza w Studiu Filmów Animowanych w Krakowie. Film należy do cyklu animowanych instruktaży, które Antonisz tworzył na początku lat 70. XX wieku jako kolaże animacji i filmów aktorskich.
Fabuła Film przyjmuje formę surrealistycznej przypowiastki o nieuchronności starzenia się. Sędziwy profesor wygłasza wykład, w którym dowodzi, że życie jest filmem – tak jak taśma filmowa odwija się na szpuli z coraz większą prędkością kątową, tak czas subiektywnie płynie coraz szybciej w miarę starzenia się człowieka. Tę tezę ilustrują trzy rodzajowe scenki z udziałem mężczyzn zaskoczonych nagłym poczuciem upływu czasu: Magister Zet jedzący makaron w restauracji „Pod Wesołym Halibutem”, Telesfor – skromny pracownik naukowy, oraz Ewaryst – człowiek stateczny, o miłej aparycji. Każdy z nich, wskutek drobnego wypadku, zaczyna mówić dziecinnym głosem, konstatując ze zdziwieniem, jak szybko minął dzień. Dziennikarka pyta profesora o przyczynę tych zachowań; ten odpowiada, że to symptomy postępującej starości. W finale podaje kilka „naukowych” metod opóźnienia tego procesu: magnesowanie głowy, domową hibernację, drażnienie prądem ośrodków porostu zębów w korze mózgowej oraz chodzenie na czworakach.
Obsada Źródło: Filmpolski.pl Kazimierz Opaliński Grzegorz Kwinta
Analiza Film stanowi charakterystyczny dla twórczości Antonisza konglomerat różnorodnych technik: ujęcia fabularne z aktorami sąsiadują z animacją rysunkową i lalkową, a także z sekwencjami zrealizowanymi metodą non-camerową (rysowanie i malowanie bezpośrednio na taśmie filmowej). Technika ta, którą Antonisz rozwijał od debiutanckiej Fobii (1967), miała w kolejnych filmach coraz większy udział, aż od Słońce – film bez kamery (1977) stała się jego jedynym medium twórczym.
Zdaniem Kilka praktycznych sposobów... plasuje się w cyklu animowanych instruktaży Antonisza obejmującym m.in. Jak to się dzieje, pyta Agnisia, że na ekranie widzimy misia (1970), Jak nauka wyszła z lasu (1970) i Jak działa jamniczek (1971) – filmów pełnych humoru, lecz posiadających również refleksyjne drugie dno.
Centralną metaforą filmu jest „Projektor Życia”: taśma życia odwija się z górnej szpuli z coraz większą prędkością kątową, symbolizując przyspieszanie subiektywnego czasu wraz z wiekiem. Motyw ten łączy film z późniejszą produkcją Antonisza, Światłem w tunelu (1985), uznawaną za non-camerową wizję życia po życiu.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Film w Repozytorium Cyfrowym Filmoteki Narodowej Film w serwisie Ninateka
Kategoria:Polskie animowane filmy krótkometrażowe Kategoria:Polskie filmy satyryczne Kategoria:Polskie filmy z 1974 roku Kategoria:Filmy o starości Kategoria:Filmy o śmierci Kategoria:Filmy w reżyserii Juliana Antonisza