15 pułk piechoty () – pułk piechoty armii Stanów Zjednoczonych. Jego rodowód sięga amerykańskiej wojny secesyjnej, w której brał udział w wielu bitwach. Obecnie z jednym aktywnym batalionem (3-15 IN) w ramach systemu pułków armii amerykańskiej bez dowództwa pułku.

Początki Choć współczesny 15. pułk piechoty kontynuuje tradycje armii amerykańskiej, oficjalna linia rodowodowa nie przypisuje mu zasług ani dziedzictwa jednostek o tym samym numerze, które funkcjonowały w kluczowych momentach przełomu XVIII i XIX wieku np.: Armii Konfederacji – aktywny 3 lipca 1861 – 9 kwietnia 1865 Armii Konfederacji – aktywny od 1861 do 26 kwietnia 1865 15th North Carolina Infantry Regiment – Armia Konfederacji – aktywny 11 czerwca 1861 – 9 kwietnia 1865. Pułk oficjalnie złożył broń przed wojskami Unii w trakcie kapitulacji pod Appomattox Court House w Wirginii. Armia Potomaku – 12 czerwca 1861 – 26 lipca 1864 Armia Unii – 26 sierpnia – 20 września 1861 (póżniej – 25 października 1861 – 2 lipca 1865) Armia Unii – 27 kwietnia 1861 – 31 sierpnia 1861, wrzesień 1861 – 27 grudnia 1865 15th Pennsylvania Infantry Regiment Armia – 26 kwietnia 1861 – 8 sierpnia 1861

Quasiwojna (1798–1800) Pierwszy 15. pułk piechoty powołano do życia 16 lipca 1798 roku w związku z napięciami dyplomatycznymi z Francją, znanymi jako Quasiwojna. Jednostka ta nie wzięła jednak udziału w bezpośrednich walkach i została rozwiązana już w 1800 roku, po ustaniu zagrożenia.

Wojna brytyjsko-amerykańska (1812–1815) mały|Zdobycie Fortu George Drugie wcielenie pułku sformowano w 1812 roku w New Jersey. Jednostka została skierowana na front północny do działań w Kanadzie: zwycięstwa: wiosną 1813 roku żołnierze pułku wyróżnili się podczas zdobywania Toronto oraz Fortu George w Ontario. działania osłonowe: w grudniu 1813 roku pułk osłaniał wycofujące się oddziały milicji z Fortu George. Podczas kampanii nad Rzeką św. Wawrzyńca oddziały 15. pułku jako ostatnie opuściły Cornwall. Mimo dotkliwych strat, dzięki dyscyplinie żaden żołnierz nie dostał się do niewoli. schyłek wojny: w 1814 roku formacja uczestniczyła w walkach w dolinie Champlain (bitwa pod Plattsburghiem) oraz wcześniejszych operacjach ofensywnych generała Henry’ego Dearborna. Pułk został rozwiązany w 1815 roku w ramach powojennej reorganizacji armii.

Wojna amerykańsko-meksykańska (1847–1848) Trzecia aktywacja pułku nastąpiła 11 lutego 1847 roku na potrzeby konfliktu z Meksykiem. Po wylądowaniu w Veracruz, jednostka dołączyła do armii generała Winfielda Scotta w marszu na stolicę kraju.

Szlak bojowy pułku w Meksyku obejmował: kluczowe bitwy pod Contreras i Churubusco. szturm na mury w mieście Meksyk. służbę garnizonową w stolicy oraz w Cuernavaca.

Po zakończeniu działań wojennych pułk powrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie w sierpniu 1848 roku został ostatecznie dezaktywowany.

Wojna secesyjna (1861–1865) Współczesny 15. pułk piechoty został powołany do życia podczas wojny secesyjnej, 3 maja 1861, na mocy Rozkazu Ogólnego nr 33. Był jednym z dziewięciu nowych pułków Armii Regularnej (o numerach od 11 do 19), zorganizowanych w trzy bataliony po osiem kompanii każdy. Bataliony te często operowały niezależnie od siebie. Była to elitarna jednostka regularna wchodząca w skład , walcząca głównie na zachodnim teatrze działań wojennych. Pułk stanowił kluczowy element jedynej brygady regularnej w armii generała Shermana.

Armia Regularna vs. Ochotnicy (Volunteers) +CechaArmia Regularna (USA)Ochotnicy (US Volunteers)StatusZawodowe wojsko istniejące przed i po wojnie.Formacje powoływane przez stany tylko na czas wojny.SzkolenieBardzo rygorystyczne, oparte na tradycji West Point.Często improwizowane; żołnierze uczyli się w boju.KadraOficerowie zawodowi, mianowani przez prezydenta.Oficerowie często wybierani w głosowaniu przez żołnierzy.PostrzeganieUważani za elitę i „szkielet” armii.Stanowili masę ludzką (ponad 90% sił Unii).

Dowództwo pułku mieściło się początkowo w Wheeling (Wirginia Zachodnia), następnie w Cleveland (Ohio) i Newport Barracks (Kentucky), by we wrześniu 1862 roku ostatecznie trafić do w Rhode Island. Fort Adams służył jako ośrodek szkoleniowy pułku, gdzie nowi rekruci byli szkoleni i formowani w kompanie przed wysłaniem na linię frontu.

Podczas bitwy pod Shiloh (7 kwietnia 1862 r.) 15. pułk piechoty był pierwszym z nowych pułków piechoty, który wziął udział w walce podczas wojny secesyjnej. Na przełomie kwietnia i maja 1862 roku pułk maszerował i walczył w pierwszej bitwie pod Corinth w stanie Mississippi. Do końca wojny jednostka brała udział w 22 głównych starciach, w tym pod Murfreesborough, Chickamaugą, Chattanoogą i Atlantą, operując w składzie brygady generała Johna H. Kinga (dywizja gen. Richarda Johnsona, XIV Korpus ).

W czasie wojny secesyjnej pułkiem dowodził pułkownik (od maja 1861 do stycznia 1863). Porter rzadko dowodził pułkiem bezpośrednio w polu, ponieważ niedługo po sformowaniu jednostki, w sierpniu 1861 roku otrzymał awans na generała brygady ochotników. W armii Unii istniał system podwójnych stopni. Fitz John Porter mógł być jednocześnie pułkownikiem w Armii Regularnej i generałem brygady w ochotniczych strukturach (Volunteers). Służył jako dowódca dywizji i korpusu w Armii Potomaku, aż do postawienia go przed sądem wojennym i wydalenia z armii w styczniu 1863 roku.

Głównym powodem usunięcia Portera ze służby był jego udział w II bitwie nad Bull Run (1862). Został on oskarżony o niesubordynację i tchórzostwo przez swojego przełożonego, generała Johna Pope’a. Konkretne zarzuty obejmowały: Niewykonanie rozkazu ataku: Pope wydał Porterowi rozkaz uderzenia na flankę konfederatów pod dowództwem „Stonewalla” Jacksona. Porter jednak nie zaatakował, argumentując, że przed nim znajduje się potężny korpus generała Longstreeta (o czym Pope nie wiedział). Niechęć do dowództwa: Porter był bliskim przyjacielem generała George’a McClellana, którego Pope nienawidził. W prywatnych listach Porter wyrażał pogardę dla umiejętności Pope’a, co później wykorzystano przeciwko niemu jako dowód na celowe sabotowanie działań wojennych.

W 1863 roku sąd wojskowy uznał go za winnego i wydalił z armii „na zawsze”, zakazując mu sprawowania jakichkolwiek funkcji publicznych.

Po wojnie wyszły na jaw raporty generałów konfederackich (w tym Jamesa Longstreeta). Potwierdziły one, że Porter miał rację – gdyby zaatakował tak, jak chciał Pope, jego oddziały zostałyby zmasakrowane przez znacznie liczniejszego przeciwnika.

Komisja Schofielda – specjalna komisja powołana w 1878 przez prezydenta Hayesa – zbadała sprawę i całkowicie oczyściła Portera z zarzutów. Raport stwierdzał, że jego decyzja o wstrzymaniu ataku prawdopodobnie uratowała armię Unii przed całkowitą klęską.

Po długich bataliach politycznych w Kongresie, prezydent Grover Cleveland podpisał w 1886 r. ustawę przywracającą Porterowi rangę pułkownika (z datą wsteczną), tym samym Porter został zrehabilitowany. Dwa dni później przeszedł na emeryturę wojskową, odzyskując honor i uznanie w oczach opinii publicznej. Zmarł w 1901 roku jako postać w pełni oczyszczona z zarzutów zdrady.

Podczas nieobecności Portera pułkiem dowodził podpułkownik James Patton Sanderson. Następcą Portera na stanowisku dowódcy pułku został pułkownik Oliver L. Shepherd, który pełnił tę funkcję od stycznia 1863 do grudnia 1870 roku.

Szlak bojowy Pułk zapisał się w historii jako pierwsza z nowo utworzonych jednostek regularnych, która weszła do walki. Jednostka przeszła jeden z najtrudniejszych szlaków bojowych tamtego okresu. Poniższa tabela przedstawia najważniejsze bitwy:

+BitwaDataZnaczenieShilohKwiecień 1862Chrzest bojowy nowych pułków regularnych.ChickamaugaWrzesień 1863Defensywna postawa, która dała początek przydomkowi „Skała Chickamauga”.Atlanta1864Kluczowa kampania gen. Shermana prowadząca do przełamania Konfederacji.

Reorganizacja We wrześniu 1866 roku pułk został poddany reorganizacji. Pierwszy batalion kontynuował służbę jako 15. pułk piechoty i został powiększony z 8 do 10 kompanii. Drugi batalion stał się 24. pułkiem piechoty (który w 1869 roku został połączony z 29. pułkiem, tworząc 11. pułk piechoty), a trzeci batalion przekształcono w 33. pułk piechoty (połączony w 1869 roku z 8. pułkiem).

W 1869 roku 35. pułk piechoty został włączony do 15. pułku piechoty. (Należy zauważyć, że wspomnianego powyżej 24. pułku piechoty nie należy mylić z afroamerykańskim 24. pułkiem piechoty, który powstał w 1869 roku w wyniku połączenia 38. i 41. pułku piechoty).

Poniższe zestawienie obrazuje, jak z jednej wielkiej jednostki powstały mniejsze pułki i jak ostatecznie uformował się skład 15. pułku, który przetrwał do czasów późniejszych.

+RokJednostka macierzystaWynik reorganizacjiLosy po 1869 roku186115 pułk piechoty (bataliony 1, 2, 3)Formowanie i walka w wojnie secesyjnejDotychczasowe bataliony 15. pułku stały się fundamentem dla zupełnie nowych, samodzielnych jednostek1866Batalion 1Pozostał jako właściwy 15. pułk piechotyWchłonął 35. pułk piechoty1866Batalion 2Został przekształcony w 24. pułk piechoty (I formacja) (później, po kolejnej reorganizacji w 1869, stał się częścią słynnych Buffalo Soldiers)Połączony z 29. pułkiem piechoty w 11 pułk piechoty1866Batalion 3Został przekształcony w 33. pułk piechotyPołączony z 8 pułkiem piechoty

Powojenna transformacja Armii USA Okres tzw. Redukcji i Konsolidacji, po gigantycznej mobilizacji z czasów wojny secesyjnej, Armia Regularna musiała dostosować się do warunków pokojowych oraz zadań na "Dzikim Zachodzie". Po 1865 roku Kongres USA drastycznie ciął budżet na obronność. Zamiast utrzymywać wiele niedofinansowanych jednostek, łączono je (np. 35. pułk z 15. pułkiem), aby stworzyć pełne, zdolne do walki formacje, które mogły być rozlokowane w fortach na zachodniej granicy państwa.

Nazewnictwo dotyczące 24. pułku piechoty. W historii USA istniały dwie różne jednostki o tym numerze:

„Biały” 24. pułk (1866–1869): Krótkotrwała jednostka wywodząca się z 15. pułku, składająca się z białych żołnierzy. „Czarny” 24. pułk (od 1869): Jeden ze słynnych pułków Buffalo Soldiers (składający się z czarnoskórych żołnierzy i białych oficerów). To ta formacja zapisała się na trwałe w historii wojen z Indianami oraz wojny na Filipinach. Jednostka została utworzona z połączenia 38. i 41. pułku piechoty. Nie ma ona żadnego związku rodowodowego z 15. pułkiem piechoty, poza zbieżnością numeracji w innym przedziale czasowym.

Po wojnie secesyjnej 15. pułk piechoty pełnił służbę okupacyjną w Alabamie do 1869 roku. Pułk ponownie wyruszył na zachód, służąc w Missouri, Nowym Meksyku, w obu Dakotach i Kolorado. W Nowym Meksyku pozostał przez nieco ponad 12 lat. Pod koniec tego okresu dowództwo i sześć kompanii zostało wysłanych do Fort Lewis w Kolorado; trzy kompanie do w Kolorado; a jedna kompania pozostała w Santa Fe w Nowym Meksyku. W 1879 i 1880 roku pułk był głęboko zaangażowany w operacje przeciwko Apaczom Mimbres pod dowództwem wojownika Victorio w Nowym Meksyku i otrzymał za te operacje streamer na sztandar.

W październiku i listopadzie 1882 roku pułk został przeniesiony do Departamentu Dakoty (pododdział Departamentu Missouri, który został utworzony przez armię Stanów Zjednoczonych 11 sierpnia 1866 r. i obejmował wszystkie działania wojskowe i forty w Minnesocie, Terytorium Dakoty i ): dowództwo, kompanie A, C, D i H stacjonowały w w Dakocie Południowej; kompanie B i I w Pembina w Dakocie Północnej; kompanie G i K w w Dakocie Północnej; kompanie E i F w w Dakocie Północnej.

Wojny z Indianami