Władimir Karpowicz Kotlinski (ros. Владимир Карпович Котлинский, ur. we wsi Kiryłowa Myza w guberni pskowskiej, poległ 6 sierpnia 1915 w twierdzy Osowiec) – podporucznik Armii Imperium Rosyjskiego, bohater I wojny światowej. 6 sierpnia 1915 roku poprowadził „atak umarłych”, podczas którego został śmiertelnie ranny.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się we wsi Kiryłowa Myza, w wołoszczyźnie lisińskiej, w rejonie ostrowskim, w guberni pskowskiej. Pochodził z polsko-białoruskiej rodziny drobnoszlacheckiej – Kotlińskich herbu Rawicz, schłopiałej po powstaniu styczniowym. Jego ojciec był chłopem ze wsi Wierkały, obecnie należącej do sielsowietu Szack na Białorusi. Imię jego matki nie jest bezpośrednio podane w dostępnych źródłach. Sugeruje się, że była to Natalija Pietrowna Kotlinska, telegrafistka na stacji Psków-1. Uważa się również, że w rodzinie było co najmniej jeszcze jedno dziecko – młodszy brat Władimira, Jewgienij (1898–1968).
W 1905 roku Władimir Kotlinski wstąpił do Pskowskiej Szkoły Realnej. Jego świadectwo z trzeciej klasy zachowało się w zbiorach archiwalnych.
Kariera wojskowa Po ukończeniu szkoły realnej w 1913 roku zdał egzaminy do Wojskowej Szkoły Topograficznej w Petersburgu. Latem 1914 roku, po ukończeniu pierwszego roku nauki, kadeci odbyli standardową praktykę geodezyjną w pobliżu Reżycy w guberni witebskiej.
Miesiąc po wypowiedzeniu wojny Rosji przez Cesarstwo Niemieckie kadeci ukończyli szkołę przedterminowo i zostali przydzieleni do jednostek wojskowych. Władimir Kotlinski został awansowany na podporucznika w Korpusie Topografów Wojskowych i przydzielony do 226 Ziemlianskiego Pułku Piechoty, który później wszedł w skład garnizonu twierdzy Osowiec.
Niewiele wiadomo o szczegółach służby Kotlinskiego przed jego bohaterskim czynem. Artykuł pt. Podwig pskowita („Wyczyn pskowianina”), opublikowany w 1915 roku już po jego śmierci, stwierdza między innymi:
6 sierpnia 1915 roku ppor. Kotlinski dowodził kontratakiem 13. kompanii 226 Pułku, odpierając niemiecki szturm na twierdzę połączony z atakiem gazowym, odnosząc w tym czasie śmiertelną ranę. 26 września 1916 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy za okazaną wtedy odwagę:
Lista jego odznaczeń za całokształt służby opublikowana w dodatku do czasopisma „Ogoniok” pt. Bohaterowie i ofiary Wojny Ojczyźnianej 1914–1915 i 1916 potwierdza tę pochlebną charakterystykę. Na jednej z list Kotlinski został błędnie wymieniony jako chorąży, ale lista odznaczeń jest wiarygodna i wymienia m.in.: Order Świętej Anny III i IV stopnia Order Świętego Stanisława III stopnia z mieczami
Pamięć W setną rocznicę śmierci Kotlinskiego, 6 sierpnia 2015 roku, w Pskowie odsłonięto „Pomnik Rodaków-Żołnierzy I wojny światowej”. Zbiorowy wizerunek żołnierza „odzwierciedla cechy rodowitego pskowianina, Władimira Kotlinskiego”.
30 marca 2019 roku na sesji Rady Miasta Pskowa podjęto decyzję o nadaniu jednej z ulic imienia Władimira Kotlinskiego.
Przypisy
Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Rosjanie pochodzenia polskiego Kategoria:Rosjanie pochodzenia białoruskiego Kategoria:Ludzie związani z Pskowem Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1915 Kategoria:Ofiary I wojny światowej