Szkoła Rudolfa Steinera, także: szkoła waldorfska (, ), szkoła steinerowska – w głównych założeniach rozwija umiejętności dzieci, stawiając na ich rozwój indywidualny w zgodzie z naturą.
Szkoły są częścią pełnego cyklu nauczania od przedszkola po szkołę średnią. W uczniach wspierają indywidualne osiągnięcia, zrównoważony rozwój umiejętności intelektualnych, artystycznych, praktycznych i społecznych. Uczy się zdobywania indywidualnego sądu i umiejętności rozróżniania. Szkoły waldorfskie mają własny program nauczania niezależny od programów państwowych. Nie wyróżniają żadnego ze światopoglądów.
Klasy i system nauczania Klasa jest prowadzona przez tego samego nauczyciela-wychowawcę przez 6 lat (w Europie – 6 lat). W czasie lekcji głównej nauczyciel uczy dzieci w formie 4-tygodniowych cykli tematycznych, rozwijając zdolności odczuwania, wyostrzając zmysły poprzez uwrażliwienie na barwy, zapachy, nastroje i dźwięki w przyrodzie, unikając abstrakcji. Na jednej lekcji dzieci uczą się pisania i czytania, liczenia, wiedzy o najbliższym otoczeniu, o języku ojczystym, matematyki i geometrii, geografii, historii, biologii, fizyki i chemii. Ma to odpowiednik w obecnie obowiązującym w Polsce państwowym systemie nauczania zintegrowanego. Nauczyciele-specjaliści uczą tylko języków obcych, zajęć praktycznych, muzyki i eurytmii, gimnastyki i religii. W szkole nie stosuje się w ogóle ocen cyfrowych. Od klasy 1 do 6 (8) obowiązuje ocena opisowa. Rodzice decydują o wyborze rodzaju lekcji religii dla dziecka. Na koniec szkoły uczeń pisze pracę dyplomową na wybrany temat.
Zajęcia artystyczne Zajęcia artystyczne są traktowane na równi z zajęciami z matematyki czy języka ojczystego. Odbywają się w 2-godzinnych blokach. Od 1 klasy dzieci uczą się grać na flecie lub lirze, grają w orkiestrach klasowych i szkolnych. Na zajęciach praktycznych robią na drutach, szydełku, haftują i szyją. Na plastyce poznają różne techniki tworzenia: malowanie, rysowanie, grafika, pracę w glinie i drewnie, ucząc się tworzenia obrazowego. Zamiast gotowych już przygotowanych szablonów do wypełniania tworzą własne prace z różnych materiałów wynikające z ich własnego indywidualnego przeżycia. Nie podlegają one ocenie jakościowej.
Historia Pierwsza szkoła tego typu powstała w Stuttgarcie (Niemcy) w 1919 roku. Założył ją Emil Molt, dyrektor fabryki papierosów Waldorf-Astoria, dla dzieci swoich pracowników. Poprowadzenie jej, przede wszystkim pod względem pedagogiczno-dydaktycznym, powierzył Rudolfowi Steinerowi.
Szkoły takie istnieją w większości krajów europejskich, a także w wielu krajach na świecie. Obecnie jest ich około tysiąca. Naucza się w nich zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z antropozofii. Absolwentem takiej szkoły jest premier Norwegii Jens Stoltenberg, minister rządu Finlandii Peka Haavisto, aktorki i aktorzy Jennifer Aniston, Sandra Bullock, Rutger Hauer.
thumb|450px|Szkoła waldorfska w Loheland
Przypisy
Literatura Johannes Kiersch, Pedagogika waldorfska. Wprowadzenie do pedagogiki Rudolfa Steinera. Erans Carlger, Arne Klingborg, Wychowanie do wolności. Rudolf Steiner, Duchowe podstawy sztuki wychowania. Edmunds Francis, Pedagogika Rudolfa Steinera. Szkoły waldorfskie na świecie i w Polsce, „Spektrum”, 1996.
Kategoria:Antropozofia Kategoria:Edukacja alternatywna