Ludwik Skowronek

thumb|Tablica pamiątkowa w bazylice św. Szczepana w Katowicach − Bogucicach (zawiera błędną datę śmierci, zamontowana po II WŚ) Ludwik Skowronek (właśc. Ludwig Skowronek; ur. 6 kwietnia 1859 w Czuchowie, zm. 10 maja 1934 w Głuchołazach) – ksiądz katolicki, działacz społeczny, polityk niemieckiej, katolickiej partii Centrum.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Ludwig Skowronek urodził się 6 kwietnia 1859 w Czuchowie (obecnie dzielnica Miasta Czerwionka-Leszczyny) w rodzinie o tradycjach nauczycielskich. Jego ojciec Marceli był dyrektorem Szkoły Elementarnej w Czuchowie oraz członkiem Zarządu Kościelnego parafii pw. św. Jerzego w Dębieńsku Wielkim.

Do Szkoły Elementarnej uczęszczał w rodzinnej miejscowości, natomiast po jej ukończeniu udał się do gimnazjum w Gliwicach, gdzie dał się poznać jako bardzo zdolny uczeń. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim, które przerwał przenosząc się na wydział teologiczny tego samego uniwersytetu. W latach 1883–1884 kontynuował studia teologiczne w Ratyzbonie. Ostatnie tygodnie alumnatu spędził w seminarium wrocławskim. Święcenia kapłańskie przyjął 5 lipca 1884 z rąk wikariusza apostolskiego Franza Bernerta.

Posługa kapłańska Po święceniach pracował w latach 1884–1887 jako wikariusz w Bieruniu Starym. Kolejną placówką ks. Skowronka były Bogucice, gdzie po śmierci proboszcza w 1888 został mianowany administratorem, a od lipca 1889 proboszczem. Ksiądz L. Skowronek wielce przyczynił się do wybudowania nowego kościoła pw. św. Szczepana w Bogucicach, którego konsekracji dokonał 25 października 1894 biskup wrocławski kardynał Georg Kopp.

W 1892 jego staraniem ukazała się broszurka szerząca kult Matki Boskiej Boguckiej. Broszurka ta stała się własnością każdej rodziny i małym kompendium wiedzy o parafii oraz łaskami słynącymi obrazie. Jednak za największą zasługę przypisuje mu się wydanie modlitewnika „Droga do nieba”, „Weg zum Himmel” w języku polskim i niemieckim. Książeczka ta zawierała modlitwy, pieśni i pouczenia. Na jej tytułowej stronie, a także "Skarbca modlitw i pieśni" widnieje obraz Matki Boskiej Boguckiej. Modlitewnik, jak również inne broszurki wydawane w języku polskim i niemieckim krążyły po całym Śląsku.

Ksiądz Skowronek czuł wielką potrzebę szerzenia oświaty wśród Górnoślązaków. Pomagał młodzieży udającej się do gimnazjum w Katowicach, założył bibliotekę parafialną, w której można było wypożyczyć książki zarówno polskie, jak i niemieckie. Zachęcał do kolportowania pisma „Posłaniec Niedzielny” poświęconego rodzinom katolickim. W tym celu polecał tworzenie punktów sprzedaży nie tylko na probostwie, lecz także u osób prywatnych w Bogucicach, na Zawodziu, w Dąbrówce, na Pniakach, na Burowcu, w Załężu, na Załęskiej Hałdzie. Oprócz "Posłańca" proboszcz polecał „Kuriera Górnośląskiego”, „Głos Ludu Górnośląskiego”, „Gazetę Katolicką”, „Kalendarz Katolicki”. Wszystkie te czasopisma można było nabyć w agenturach, na farze oraz u kościelnego. Źródło szerzenia oświaty wśród dzieci i młodzieży na Górnym Śląsku widział w „Drodze do nieba" oraz „Skarbcu modlitw i pieśni". Za znajomość modlitw, pieśni, aktów strzelistych oraz rad dydaktycznych rozdawał dzieciom różańce oraz inne rzeczy pomocne w nauce.

Po erekcji parafii w Załężu w marcu 1896 został mianowany jej administratorem z misją budowy kościoła, równocześnie pełnił nadal funkcję proboszcza w Bogucicach. Patronat nad budującym się kościołem oraz klasztorem sióstr Jadwiżanek objął biskup wrocławski. Klasztor sióstr Jadwiżanek poświęcono w październiku 1899, a ks. Skowronek zamieszkał na terenie nowej parafii w listopadzie 1900.

W czasie swojej kadencji proboszczowskiej w Bogucicach wybudował także kaplicę „na Górce”, kościół w Dąbrówce Małej (1907–1912) oraz pomógł znacznie w budowie kościoła i klasztoru Franciszkanów w Panewnikach (1905–1907).

W 1907 jako kandydat niemieckiej, katolickiej partii Centrum z okręgu Katowice/Zabrze w wyborach do Reichstagu przegrał z Wojciechem Korfantym. W 1912 został mianowany radcą duchownym, a w 1923 r. otrzymał godność prałata papieskiego.

5 grudnia 1918 na posiedzeniu wyborczym partii Centrum wysunął postulat utworzenia Republiki Górnośląskiej, jako autonomicznego kraju związkowego Rzeszy NiemieckiejGuido Hitze, Carl Ulitzka (1873–1953) oder Oberschlesien zwischen den Weltkriegen, Düsseldorf 2002..

Okres choroby – lata spędzone w Głuchołazach Po przejściu na emeryturę w 1923 ze względu na gruźlicę został skierowany przez ordynariusza do sanatorium Marienfried w Głuchołazach, gdzie zamieszkał w zakupionym wcześniej budynku, który przekazał siostrom urszulankom (do tego zgromadzenia należały trzy jego siostry). Zmarł w Głuchołazach 10 maja 1934 i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku, red. M. Pater, Katowice 1996 Józef Krętosz, Stulecie Parafii św. Józefa w Katowicach-Załężu, Katowice 1996.

Zobacz też Norbert Niestolik Ksiądz Ludwik Skowronek

Kategoria:Ludzie urodzeni w Czuchowie Kategoria:Politycy Niemieckiej Partii Centrum Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Duchowni związani z Katowicami