Mikołaj Beljung, właśc. Miklós Beljung (ur. 5 marca 1914 w Lugoj, zm. 16 maja 1974 w Katowicach) – polski szpieg Armii Krajowej pochodzenia francusko-węgierskiego, piłkarz, instruktor, pierwszy dyrektor Stadionu Śląskiego.
Jego ojciec był z pochodzenia Francuzem, natomiast matka – siedmiogrodzką Niemką. On sam formalnie był siedmiogrodzkim Węgrem, posiadającym obywatelstwo węgierskie i uważającym się za Węgra. W młodości był piłkarzem rumuńskich klubów, później wyjechał do Francji, gdzie wdał się w bójkę, za co groziła mu kara więzienia. By go uniknąć, wstąpił do Legii Cudzoziemskiej, skąd wkrótce zdezerterował. Ujęty, siedział w zakładach karnych we Francji i Hiszpanii. Po ucieczce ukrywał się w Niemczech, gdzie związał się z ruchem antyfaszystowskim. Aresztowany przez Niemców, siedział w więzieniach w Saarbrücken, a następnie w Pradze na Pankracu. Jako, że znał biegle kilka języków, po wybuchu II wojny światowej dostał nakaz pracy w biurze przesiedleńczym dla Niemców z Bałkanów w Katowicach i w 1940 r. znalazł się w okupowanej przez Niemców Polsce.
Do Armii Krajowej wstąpił w 1941 r. na Górnym Śląsku za sprawą Elżbiety Orlińskiej ps. „Kinga” oraz „Ela”, wówczas łączniczki polskiego ruchu oporu i kurierki Związku Walki Zbrojnej, którą poznał w Katowicach. Otrzymał pseudonim „Miki”, zostając adiutantem Wacława Stacherskiego ps. „Nowina”, szefa katowickiego inspektoratu Armii Krajowej. Cechowała go nieprzeciętna inteligencja, „zimna krew” oraz talent aktorski. W konspiracji odgrywał role dwóch niemieckich osobistości: SS-Obersturmführera Karla Heimbacha i Petera Androna, wiedeńskiego przemysłowca. Czasem Andron zlecał operacje dewizowe Heimbachowi lub odwrotnie. Zdobyte pieniądze trafiały do kasy śląskiego ruchu oporu. Z Heimbachem spotykali się esesmani, z Andronem różni wysoko postawieni Niemcy. Ginęły im dokumenty, pisma i broń, nigdy jednak nie podejrzewali o to Heimbacha ani Androna.
Niemcy nigdy nie powiązali osoby Beljunga z obydwoma postaciami. Podejrzewany jednak coraz bardziej o powiązania z polskim ruchem oporu musiał w końcu uciekać z Katowic. Ukrywał się w Wiedniu, gdzie o mało co nie został zdekonspirowany przez słynną agentkę gestapo Helenę Matejankę ps. „Krwawa Julka”. Powrócił na Górny Śląsk, do końca II wojny ukrywając się w Rudzie Śląskiej.
Po wojnie, jak wielu członków AK, przesiedział kilka lat w więzieniu. Po wyjściu ożenił się z Elżbietą Orlińską. Został trenerem sportowym, a następnie pierwszym dyrektorem Stadionu Śląskiego. Był założycielem, znanej później przez kilka dziesięcioleci, katowickiej restauracji „Hungaria”.
Bibliografia Grażyna Kuźnik, Śląski kapitan Kloss, „Dziennik Zachodni” nr 204, 1 września 2006, s. 21. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
Linki zewnętrzne Hans Kloss istniał naprawdę. To Mikołaj Beljung James Bond i Hans Kloss w jednym Hans Kloss istniał naprawdę. Fascynująca historia śląskiego superszpiega
Kategoria:Polscy działacze piłkarscy Kategoria:Polscy szpiedzy Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze Legii Cudzoziemskiej Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Ruchu Chorzów Kategoria:Trenerzy piłkarzy Piasta Gliwice Kategoria:Trenerzy piłkarzy Zagłębia Sosnowiec Kategoria:Ludzie urodzeni w Lugoju