Szeliniak korzeniowiec (Hylobius transversovittatus) – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae. Zamieszkuje Europę i zachodnią część Azji; ponadto zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej. Żeruje na krwawnicy pospolitej.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1771 roku przez Johanna A.E. Goezego pod nazwą Curculio transversovittatus.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 7,5 do 11 mm. Ubarwienie ma rdzawoczerwone do czerwonobrunatnego z jaśniejszymi odnóżami.
Ryjek jest lekko zakrzywiony, w przybliżeniu tak długi jak przedplecze. Czułki mają drugi człon biczyka prawie tak długi jak poprzedni, a siódmy jego człon maksymalnie półtorakrotnie szerszy niż dłuższy i znacznie węższy niż buławka.
Przedplecze ma wierzch w miarę równy, bez silnych zagłębień po bokach wyniosłości środkowej. Zarys jest w przedniej połowie mocno zwężony ku przodowi, w tylnej zaś ma boki niemal równoległe. Jego powierzchnia jest gęsto pokryta wyraźnymi, grubymi, miejscami zlewającymi się punktami. Tarczka jest matowa, gęsto porośnięta jasnymi, włosowatymi łuskami, wskutek tego wyraźnie kontrastująca z tłem. Pokrywy są wyraźnie szersze od przedplecza, o dobrze wykształconych barkach, równoległych w przedniej połowie brzegach bocznych i o szeroko zaokrąglonym tyle. Rzędy w przedniej połowie złożone są z punktów dużych, a w tylnej z drobnych. Rzeźba międzyrzędów jest gruba w przedniej połowie, a delikatniejsza w tylnej. Włosowate, jasne, zwykle żółtawe łuski na pokrywach tworzą małe plamki, w tym jedną na barkach, kilka na międzyrzędach drugim i trzecim za tarczką, kilka w pośrodku pokryw tworzących ukośną przepaskę na międzyrzędach od czwartego do dziesiątego oraz kilka tworzących przepaskę w tyle pokryw. Dziewiąty rząd jest zwężony u szczytu pokryw. Odnóża mają na udach duże i ostre zęby.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po góry, częstszy na nizinach i wyżynach niż w górach. Zasiedla wilgotne łąki, bagna, torfowiska, pobrzeża wód, rowy i nieużytki.
Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są monofagicznymi fitofagami krwawnicy pospolitej. Larwy przechodzą trwający od roku do dwóch lat rozwój w zdrewniałych korzeniach tej rośliny. Drążą przy tym wężykowate korytarze. Wyrośnięta larwa trzeciego stadium przechodzi do rozdętej wówczas nawet do 2 cm szyi korzeniowej i tam się przepoczwarcza. Aktywne postacie dorosłe obserwuje się od maja lub czerwca do listopada. Żerują na tkankach miękkich rośliny pokarmowej, acz czasem przysiadają drzewach. Zimują w liściastej ściółce.
Gatunek pierwotnie palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Chorwacji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z zachodniosyberyjskiej części Rosji, Gruzji, Azerbejdżanu, Kazachstanu, Kirgistanu i Iranu. Ponadto zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Iranu Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1771 roku