Bob Backlund, właśc. Robert Louis Backlund (ur. 14 sierpnia 1949 w Princeton) – amerykański wrestler. Był drugim najdłużej panującym głównym mistrzem WWWF i WWF. W 2013 został wprowadzony do galerii sławy WWE Hall of Fame.
Młodość Urodził się 14 sierpnia 1949 jako Robert Lee Backlund w mieście Princeton w stanie Minnesota. W młodości trenował zapasy i futbol. Studiował na North Dakota State University. Na uniwersytecie wygrał zawody zapaśnicze.
Kariera wrestlerska mały|Bob Backlund prezentujący chwyt Cross Face Chicken Wing w 1998 Debiutował jako wrestler w 1973 w organizacji American Wrestling Association w Minneapolis. Jako swój finisher zaadaptował chwyt Cross Face Chicken Wing.
20 lutego 1978 w organizacji World Wide Wrestling Federation (WWWF), późniejszej World Wrestling Federation (WWF), pokonał Superstara Billy’ego Grahama w walce o główne mistrzostwo organizacji. W czasie swojego prawie sześcioletniego panowania mistrzowskiego bronił tytułu w walkach między innymi przeciwko Sgt. Slaughterowi, Gregowi Valentine, Antonio Inoki, Donowi Muraco i Jimmy’emu Snuce. Obronił też tytuł w walkach przeciwko zawodnikom innych organizacji, takim jak Harley Race i Ric Flair z National Wrestling Alliance oraz Nick Bockwinkel z American Wrestling Association.
30 listopada 1979 został pokonany przez Antonio Inokiego w walce o mistrzostwo WWWF Heavyweight. 1 grudnia, w walce rewanżowej, Backlund wygrał i odzyskał tytuł. Ponieważ w walce rewanżowej interweniował Tiger Jeet Singh, prezes WWWF w kayfabe, Hisashi Shinma, chciał zwrócić mistrzostwo Inokiemu, ale przegrany odmówił przyjęcia tytułu. Panowanie mistrzowskie Inokiego nie jest uznawane przez WWE (dawniej WWWF).
Jego panowanie zakończyło się w 1983 wraz z przegraną walką przeciwko The Iron Sheikowi, który więził mistrza w chwycie Camel Clutch, aż jego manager, Arnold Skaaland, rzucił ręcznik na ring, co oznaczało poddanie.
Niespodziewanie powrócił do WWF w 1992. Publiczność była mu jednak wówczas mniej przychylna. Po przegranej walce o główne mistrzostwo przeciwko Bretowi Hartowi Backlund zmienił styl. Przyjął pseudonim Mister Backlund, zaczął nosić muszkę oraz celowo drażnił widownię. 24 stycznia 1993 wziął udział w walce Royal Rumble. Wszedł jako drugi i wyeliminował Fatu oraz Ricka Martela, a sam został wyeliminowany jako dwudziesty ósmy przez Yokozunę.
22 stycznia 1994 ponownie wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako ósmy i został wyeliminowany jako siódmy przez Diesela. W tym samym roku wprowadził do WWE Hall of Fame swojego byłego managera, Arnolda Skaalanda, ale innego dnia zaatakował go oskarżając o przyczynienie się do utraty przez niego tytułu 10 lat wcześniej. Na gali Survivor Series odzyskał główne mistrzostwo w podobny sposób, w jaki stracił je 11 lat wcześniej. Uwięził ówczesnego mistrza, Breta Harta, na ponad osiem minut w chwycie Cross Face Chicken Wing i zmusił go do poddania się. Ręcznik sygnalizujący poddanie rzuciła na ring matka Breta Harta. Drugie panowanie Backlunda było krótkie – trwało trzy dni. Potem Backlund został pokonany w walce o mistrzostwo przez Disela.
W późniejszych latach w WWF brał udział w wątku fabularnym, zgodnie z którym miał kandydować na prezydenta w 1995, a następnie był managerem Kurta Angle.
22 stycznia 1995 ponownie wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako dwudziesty piąty i został wyeliminowany jako siedemnasty przez Lexa Lugera. Kolejny raz 21 stycznia 1996 wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako trzeci i został wyeliminowany jako trzeci przez Yokozunę. Ostatni raz wziął udział w głównej walce na Royal Rumble 23 stycznia 2000. Wszedł jako czternasty, pomógł wyeliminować Rikishiego i został wyeliminowany jako dziewiąty przez Chrisa Jericho.
Na emeryturę oficjalnie przeszedł w 2007.
W 2013 został wprowadzony przez Marię Menunos do galerii sławy WWE Hall of Fame.
Wytrenował wrestlera Paula Orndorffa.
Inne media W 2007 wystąpił w komedii In the Land of Merry Misfits w roli Brudera Chucka.
Gry komputerowe Przedstawiająca go grywalna postać pojawiła się w trzech grach o wrestlingu: Fire Pro Wrestling (GB, GBA, 2001), Legends Of Wrestling II (GC, Xbox, PS2, 2002), Showdown: Legends Of Wrestling (Xbox, PS2, 2004). W Fire Pro Wrestling odpowiadająca mu postać nazywała się Shamrock Moss McLand.
Mistrzostwa i osiągnięcia mały|Bob Backlund w latach 70. XX wieku, trzymający WWWF Heavyweight Championship Championship Wrestling From Florida NWA Florida Tag Team Championship (1 raz) – ze Steve’em Keirnem Georgia Championship Wrestling NWA Georgia Tag Team Championship (1 raz) – z Jerrym Brisco St. Louis Wrestling Club NWA Missouri Heavyweight Championship (1 raz) Western States Sports NWA Western States Heavyweight Championship (1 raz) World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation WWWF Heavyweight / WWF Heavyweight Championship (2 razy) WWF Tag Team Championship (1 raz) – z Pedro Moralesem WWE Hall of Fame (2013) Wrestle Association R WAR World Six Man Tag Team Championship (1 raz) – ze Scottem Putskim i The Warlordem Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Wprowadzony w 2008 Pro Wrestling Illustrated Debiutant roku (1976) Najbardziej inspirujący zawodnik roku (1977, 1981) Najbardziej znienawidzony zawodnik roku, najlepszy heel (1994) Zawodnik roku (1980, 1982) Wrestling Observer Newsletter Najlepsza walka w wrestlingu (w 1980 – z Kenem Paterą) Najbardziej przeceniany wrestler (1983) Najlepszy technicznie wrestler (1980) Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (2004)
Bibliografia
Przypisy
Linki zewnętrzne Profil Boba Backlunda na WWE.com
Bob Backlund na FIlmwebie Profile Boba Backlunda na Cagematch.net, Wrestlingdata.com, Online World of Wrestling i Internet Wrestling Database
Kategoria:Amerykańscy wrestlerzy Kategoria:Wrestlerzy i wrestlerki z Minnesoty Kategoria:Personel WWE Kategoria:Posiadacze WWE Championship Kategoria:Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:WWE Hall of Fame