thumb|250px|Rycerz przed zaklętym źródłem – miniatura z Livre du Coeur d’amour épris, Nationalbibliothek w Wiedniu thumb|250px|Bożek miłości w komnacie króla Rene – miniatura z Livre du Coeur d’amour épris, Nationalbibliothek w Wiedniu Livre du Coeur d’amour épris – romans alegoryczny autorstwa króla René I Andegaweńskiego, napisany w 1457 roku.
Romans Król Rene swój romans napisał w 1457 roku, w okresie szczególnej popularności tego gatunku, zapoczątkowanej przez Opowieść o Róży. Livre du Coeur d’amour épris opisuje losy Serca (Coeur), porwanego przez bożka miłości i powierzonego Pożądaniu (Désir). Coeur jako błędny rycerz wyrusza na poszukiwania ukochanej Doulce Mercy, którą uwięziły Odmowa, Wstyd i Obawa. Coeur i Désir przeżywają wiele przygód i choć ostatecznie odnajdują Doulce Mercy, historia kończy się rozstaniem zakochanych.
Manuskrypt Jeden z iluminowanych rękopisów z tekstem romansu przechowywany jest obecnie w Nationalbibliothek w Wiedniu (MS 2597). Jego karty mają 29×20 cm, a miniatury zazwyczaj ok. 17×12 cm. Rękopis ozdobiony 16 miniaturami (na 25 kolejnych zostały przygotowane puste pola) był prawdopodobnie własnością samego króla Rene. Powstał ok. 1460 na jego dworze, raczej w Andegawenii niż w Prowansji. Iluminacje wykonał nieznany dziś autor, nazywany umownie Mistrzem Coeur d’amour épris, ale istnieją także próby zidentyfikowania go. Jedna z hipotez mówi, że autorem iluminacji był król Rene, o którym wiadomo, że zajmował się malarstwem. Inna zakłada, że iluminatorem był Barthélemy d’Eyck (P.Durrieu 1911). Antoni Ziemba autorstwo szesnastu miniatur z dwudziestu sześciu, przypisuje Mistrzowi Króla Rene
Miniatury charakteryzują się zindywidualizowanymi postaciami oraz wrażliwością na światło i barwę. Na przykładzie miniatury z rycerzem przy zaklętym źródle widać właśnie to wyczulenie autora na sprawy kolorytu i światłocienia. Oto przy źródle stoi Coeur; Désir leży uśpiony. Nad polaną o soczyście zielonej trawie wstaje słońce, rzucając na ziemię długie cienie. Z kolei scena z bożkiem miłości u króla Rene rozgrywa się w nocy przy sztucznym świetle. Jak pisze Krystyna Secomska, jest to zadziwiająco trafne i konsekwentne studium luministyczne – niemal bez precedensu w sztuce Quattrocenta. We Włoszech jedynie Piero della Francesca wykorzystał podobny efekt w słynnym „Śnie Konstantyna” w ArezzoK. Secomska, Mistrzowie i książęta, Warszawa 1972, s. 60.. Brak jest jednak dowodów, by Mistrz Coeur d’amour épris znał to dzieło, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby uznać jego „nokturn” za samodzielny eksperyment artystycznyK. Secomska, Mistrzowie i książęta, Warszawa 1972, s. 61..
Przypisy
Bibliografia Krystyna Secomska, Mistrzowie i książęta, Warszawa 1972.
Kategoria:Średniowieczne utwory w języku francuskim Kategoria:Manuskrypty z XV wieku