Toczeń rumieniowaty polekowy, toczeń polekowy (łac. lupus postmedicamentosus), zespół toczniopodobny, toczeń rumieniowaty indukowany lekami, DIL (od ang. drug-induced lupus) – zespół objawów klinicznych podobnych do objawów występujących w przebiegu tocznia układowego trzewnego, których wystąpienie zostało uwarunkowane przez stosowanie niektórych leków.
Cechą charakterystyczną tocznia polekowego jest pojawienie się przeciwciał przeciwko histonom (ponad 95% przypadków) i rzadziej przeciw ssDNA, brak zaburzeń hematologicznych, nerkowych oraz stopniowa poprawa po odstawieniu leku wywołującego objawy.
Leki wywołujące objawy tocznia polekowego Lekiem, który najczęściej wywołuje zespół toczniopodobny, jest prokainamid – objawy występują u jednej trzeciej osób stosujących lek ponad rok. Inne leki wywołujące objawy tocznia to: hydralazyna i dihydralazyna penicylamina izoniazyd metyldopa minocyklina diltiazem infliksymab, etanercept chloropromazyna interferon α
Leki prawdopodobnie wywołujące objawy tocznia polekowego amiodaron betablokery chinidyna hydrochlorotiazyd kaptopryl fenytoina tyreostatyki karbamazepina nitrofurantoina sulfasalazyna sulfonamidy terbinafina tiklopidyna
Objawy chorobowe Kryteria do postawienia diagnozy zespołu toczniopodobnego nie zostały dokładnie opracowane. Do objawów DIL należą: gorączka, podniesione ciśnienie tętnicze, zmiany skórne oraz zapalenie stawów.
Leczenie Leczenie polega na odstawieniu leku, który wywołał objawy. Ustąpienie objawów następuje zwykle w ciągu kilku lub kilkunastu dni. Niekiedy chorzy wymagają zastosowania glikokortykosteroidów, natomiast w przypadku tocznia wywołanego przez hydralazynę konieczne może być leczenie immunosupresyjne.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby autoimmunologiczne Kategoria:Choroby skóry Kategoria:Choroby układowe tkanki łącznej