Jezioro Umultowskie – jezioro morenowe polodowcowe (lub powstałe w wyniku upadku meteorytuTomasz Walesiak, Jeszcze jedna dyskusja na temat daty spadku meteorytu Morasko, w: ACTA SOCIETATIS METHEORITICAE POLONORUM, Rocznik Polskiego Towarzystwa Meteorytowego, Vol. 8, 2017, s. 134), położone w północnej części Poznania, na terenie Umultowa, w rejonie ulic Umultowskiej, Mleczowej, Słonecznikowej i Rumiankowej.
Dane morfometryczne Jest to jeden z najmniejszych zbiorników wodnych miasta. Jezioro leży w północnym, naramowckim klinie zieleni i jest w nim jedynym dużym akwenem. Zasilane przez Potok Umultowski. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 3,1 ha. Powierzchnia zlewni - 0,7 km².
Jedna z teorii zakłada, że jezioro jest tworem poimpaktowym (powstałym w wyniku upadku meteorytu) i w tej sytuacji powstało z tego samego spadku, co pozostałe obiekty utworzone w wyniku deszczu meteorytów na Morasku.
Obiekty nadbrzeżne Nad brzegiem jeziora od strony ulicy Mleczowej zlokalizowany jest kościół pw. Św. Jadwigi Królowej Wawelskiej oraz w pobliżu znajdują się Osiedle Różany Potok i Kampus Morasko. Do jeziora przylegają tereny parkowe dworu umultowskiego.
Przyroda thumb|left|220px|Obecnie Nieistniejąca Kładka wędkarska Jezioro Umultowskie jest objęte ochroną od 1994, jako użytek ekologiczny. Jest zbiornikiem silnie zeutrofizowanym, o kształcie prawie kolistym. Teren wokół jeziora jest silnie podmokły, trudno dostępny, otoczony pasem szuwarów trzcinowych przechodzącym w podmokłe łąki. Od zachodu do szuwarów przylegają łozowiska.
W 2006 w okolicy stwierdzono występowanie bobra. Zgryzy występowały wzdłuż ul. Mleczowej i wokół całego jeziora. Bobry penetrowały tereny nawet do 100m w głąb lądu. Na terenie łozowiska stwierdzono też ślady buchtowania dzików.
W okolicznych lasach żyją sarny, a na jeziorze pływały perkozy dwuczube, krzyżówki i łyski. Obserwowano także parę błotniaków stawowych i bąka.
W akwenie zdarzały się niezbyt intensywne zakwity, spowodowane przez glony sinicowe.
Degradacja Według informacji Towarzystwa Przyrodniczego "Salamandra" część szuwarów została niezgodnie z prawem zasypana gruzem budowlanym. Akwen jest też zaśmiecanyMaria Urbańska, Henryk Gierszal, Wojciech Andrzejewski, Krótka historia turystycznej promocji użytków ekologicznych Poznania, w: Studia i Materiały CEPL w Rogowie, R. 17. Zeszyt 45/4/2015, s. 270. W związku z powyższym jezioro ulega stopniowej degradacji.
Wędkarstwo Mimo degradacji zbiornik był intensywnie wykorzystywany przez wędkarzy, zwłaszcza w weekendy (zarówno z brzegów, jak i z wody). Stanowi o tym bliskość rozległych osiedli piątkowskich i postępująca urbanizacja okolicy.
Dostęp do jeziora Obecnie dostęp do jeziora jest bardzo utrudniony. Jezioro jest własnością prywatną ,a na końcu jedynej drogi prowadzącej do jeziora (ul. Mariampolskiej) znajduje się brama. Dawna plaża istnieje do dziś, ale znajduje się na prywatnej posesji.
Inne akweny w pobliżu W północnym klinie zieleni znajdują się także inne zbiorniki wodne: Staw Młyński i Zimna Woda.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Bereszyński, Ewa Homan, Występowanie bobra europejskiego (Castor fiber Linnaeus, 1758) w Poznaniu, w: Nauka Przyroda Technologie – dział Zootechnika, Tom 1, zeszyt 2, 2007, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Poznaniu, ISSN 1897-7820 – źródło danych przyrodniczych Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, ss.55 i 57, Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004,
Kategoria:Jeziora i rzeki w Poznaniu Kategoria:Jeziora na Pojezierzu Poznańskim Kategoria:Jeziora polodowcowe w powiecie poznańskim Kategoria:Umultowo