Victor Anthony „Vic” Toweel (ur. 12 stycznia 1929 w Benoni, zm. 15 sierpnia 2008 w Sydney) − południowoafrykański pięściarz, w latach 1950-1952 zawodowy mistrz świata w wadze koguciej, pierwszy i jedyny w historii pięściarstwa niekwestionowany zawodowy mistrz świata z Południowej Afryki.
Kariera amatorska Pochodził z rodziny o bogatych bokserskich tradycjach, znanej w Południowej Afryce jako „The Fighting Toweels”. Był jednym z sześciu synów Michaela Josepha „Pappy” Toweela, cenionego trenera pięściarstwa (wśród jego podopiecznych byli m.in. George Hunter i John Arthur). Bracia Victora również zajmowali się boksem: Willie był medalistą olimpijskim w wadze muszej, Jim zawodowym mistrzem kraju w wadze lekkiej, Fraser czołowym południowoafrykańskim zawodnikiem wagi półśredniej, Alan trenerem, a Maurice promotorem.
Vic Toweel stoczył w sumie 190 amatorskich walk (według niektórych źródeł około 300), z których 188 wygrał, w tym 160 przed czasem. Był dwukrotnym mistrzem kraju w wadze muszej (1946, 1947). W 1948 roku reprezentował Związek Południowej Afryki na igrzyskach olimpijskich w Londynie. Wystąpił w turnieju wagi koguciej, z którego został jednak wyeliminowany już po pierwszej walce, przegrywając przez kontrowersyjną decyzję z Argentyńczykiem Arnoldo Paresem.
Kariera zawodowa Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. 29 stycznia 1949 w Johannesburgu wygrał przez nokaut swoją debiutancką walkę. W tym samym roku zdobył zawodowe mistrzostwo kraju w wadze koguciej oraz piórkowej, a także mistrzostwo Imperium Brytyjskiego w wadze koguciej.
31 maja 1950 roku 21-letni Toweel (ówczesny bilans walk 13-0-0) zmierzył się na Wembley Stadium w Johannesburgu z 33-letnim Manuelem Ortizem (92-21-3), mistrzem świata w wadze koguciej. Toweel kontrolował walkę, wygrywając większość rund, i odebrał tytuł faworyzowanemu Amerykaninowi. Został tym samym pierwszym w historii (i do dziś jedynym) południowoafrykańskim niekwestionowanym zawodowym mistrzem świata.
W grudniu 1950 roku po raz pierwszy bronił mistrzostwa przeciwko czempionowi Wielkiej Brytanii, Danny'emu O’Sullivanowi (30-6-0). Walka miała niezwykle jednostronny przebieg; w jej trakcie Toweel posłał rywala na deski 14 razy (rekordowa liczba nokdaunów w historii walk o mistrzostwo świata), zanim sędzia w 10. rundzie zdecydował się przerwać pojedynek.
W kolejnych dwóch obronach (listopad 1951 i styczeń 1952) pokonał na punkty mistrza Hiszpanii, Luisa Pereza Romero (75-8-3) oraz dotąd niepokonanego mistrza Europy, Szkota Petera Keenana (31-0-1).
Mistrzostwo stracił 15 listopada 1952 roku, gdy w czwartej jego obronie został znokautowany w 1. rundzie przez Australijczyka Jimmy’ego Carruthersa (14-0-0). 21 marca 1953 roku doszło do rewanżu, oglądanego na zapełnionym johannesburskim Rand Stadium przez 35 tysięcy widzów. Carruthers ponownie znokautował Toweela (tym razem w 10. rundzie).
6 listopada 1954 roku stoczył swoją 32. zawodową walkę, po czym w wieku zaledwie 27 lat zakończył karierę. Wpływ na to miały m.in. problemy ze wzrokiem (w 1953 roku przeszedł w Londynie operację oczu) oraz negatywne dla zdrowia skutki wieloletniego zbijania wagi przed walkami (po pojedynkach z Carruthersem musiał definitywnie zrezygnować z walk w wadze koguciej).
W 1992 roku wyemigrował wraz z rodziną do Australii. Zmarł w 2008 roku w Sydney.
Jest uznawany za jednego z najwybitniejszych południowoafrykańskich bokserów. Jego głównymi atutami były kondycja, doskonały balans ciałem oraz umiejętność zadawania seriami kombinacji ciosów. Ze względu na styl walki był zwany „Białym Henrym Armstrongiem”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Statystyki i lista walk zawodowych (boxrec.com) Profil na stronie South African Sports and Arts Hall of Fame
Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 Kategoria:Południowoafrykańscy bokserzy Kategoria:Południowoafrykańscy olimpijczycy (Londyn 1948) Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi koguciej Kategoria:Zmarli w 2008