right|thumb|300px|Mapa powiatu głubczyckiego, pszczyńskiego i raciborskiego z 1790 roku z zacieniowanym na żółto powiatem głubczyckim Powiat głubczycki w latach 1743–1817 (niem. Kreis Leobschütz) – dawna pruska jednostka terytorialna średniego szczebla z siedzibą w Głubczycach. Powstała w 1743 roku, wraz z 11 innymi powiatami na Górnym Śląsku po zakończeniu działań wojennych w ramach I wojny śląskiej i przejęciu obszaru niemal całego Śląska przez Prusy. Powiat obejmował północną część dawnego księstwa opawskiego, kraik hulczyński, a na wschodzie spory odcinek granicy z powiatem raciborskim wyznaczała rzeka PsinaKarte von Schlesien, 1:580 000, Kupferstich, 1804 . 1 stycznia 1818 roku wprowadzono reformę administracyjną, dzieląc Śląsk na nowe powiatyWedług publikacji Marek Czapliński: Historia Śląska, Wrocław 2002, s. 254 ponownego podziału Śląska na powiaty dokonano w roku 1816.. W ten sposób powstał także nowy powiat głubczycki, którego granice uległy jednak znacznemu okrojeniu – na rzecz nowego powiatu raciborskiego utracony został kraik hulczyński oraz część terenów położonych na zachód od PsinyNorbert Mika: Pruskie powiaty na Górnym Śląsku w latach 1741–1871 [w:] . Równocześnie do powiatu głubczyckiego przyłączono wsie Kazimierz, Klisino, Szonów, Biernatów, Tomice i Ściborzyce Małe, które dotychczas znajdowały się w powiecie prudnickim.
Zobacz też Dystrykt kietrzański Morawcy
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Powiat głubczycki głubczycki Kategoria:Historia Głubczyc