mały|La donna è mobile w interpretacji Javiera Camareny w Gran Teatre del Liceu (2017) La donna è mobile (z wł. „Kobieta jest zmienna”) – tenorowa aria Księcia Mantui z III aktu opery Rigoletto Giuseppe Verdiego z librettem Francesca Marii Piavego. Rozpropagowana współcześnie szeroko głównie przez „trzech tenorów”, a wykonywana niezależnie od operowych przedstawień także wcześniej przez innych śpiewaków dysponujących tym typem głosu, jak chociażby przez Enrica Carusa. Pierwszym tenorem śpiewającym podczas światowej prapremiery (11 marca 1851) w Teatro La Fenice w Wenecji rolę Księcia Mantui, a zatem i samą arię, był Raffaelle Mirate.
Aria w zestawieniu ze stylem życia księcia ma wydźwięk libertyński. Książę Mantui wykonuje ją w gospodzie Sparafucila, zalecając się do jego siostry i wspólniczki w ciemnych interesach – Magdaleny. Rozwiązłość księcia obserwuje także Gilda, córka Rigoletta, której garbaty błazen chce pokazać prawdziwą naturę człowieka, w którym była zakochana.
Tekst arii (w języku włoskim)
La donna è mobile, Qual piuma al vento, Muta d'accento – e di pensiero. Sempre un amabile, Leggiadro viso, In pianto o in riso – è menzognero.
Refren La donna è mobile, Qual piuma al vento, Muta d'accento – e di pensiero. E di pensiero, E di pensiero.
È sempre misero, Chi a lei s'affida, Chi le confida mal – cauto il cuore! Pur mai non sentesi, Felice appieno, Chi su quel seno – non liba amore!
Refren La donna è mobile, Qual piuma al vento, Muta d'accento – e di pensiero. E di pensiero, E di pensiero.
Bibliografia
Kategoria:Tenorowe arie operowe Kategoria:Włoskojęzyczne arie operowe Kategoria:Arie i inne fragmenty z oper Giuseppe Verdiego