Oskar Anweiler (ur. 29 września 1925 w Rawiczu, zm. 31 października 2020 w Bochum) – niemiecki pedagog i historyk oświaty, profesor dr hab., doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiegouroczystość wręczenia doktoratu., znawca polskiego szkolnictwa i polskiej myśli pedagogicznej.
Życiorys Oskar Anweiler urodził się w niemieckiej rodzinie osiadłej w Rawiczu. Jest absolwentem gimnazjum w Lesznie oraz absolwentem liceum w Hamburgu i tamtejszego uniwersytetu (kierunków: historii, germanistyki, filozofii, pedagogiki). Doktorat uzyskał na Uniwersytecie w Hamburgu (1954), gdzie habilitował się w 1963. Od 1963 jest profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Lüneburgu, a od 1964 profesorem na Ruhr-Universität Bochum. Na tym uniwersytecie stworzył ośrodek porównawczych badań oświatowych (Katedra Pedagogiki Porównawczej) oraz Zakład Badań Porównawczych w Dziedzinie Kształcenia (kierował nim w latach 1972–1992). Pełnił także przez dwie kadencje (1966–1967, 1975–1976) funkcję dziekana Wydziału Filozofii, Pedagogiki i Psychologii. W latach 1973–1977 był wiceprzewodniczącym Comparative Education Society in Europe. Od 1980 przewodniczył International Committee for Soviet and East European Studies. Jest wykładowcą m.in. uniwersytetów w Nowej Zelandii, Kanadzie i Szanghaju, współorganizator polsko-niemieckich seminariów na temat społecznych podstaw edukacji. W 1997 r. został powołany na członka zagranicznego Polskiej Akademii Nauk. Od 1964 do 1995 był współredaktorem serii wydawniczej Erziehungswissenschaftliche Veröffentlichungen des Osteuropa-Instituts an der Freien Universität Berlin, a od 1965 jest jednym z redaktorów niemieckiego czasopisma pedagogicznego Bildung und Erziehung.
W roku 2000 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Lipsku, następnie Uniwersytetu w Wiedniu, a 27 czerwca 2007 tytuł doktora honoris causa przyznał mu Uniwersytet Warszawski.
Działalność naukowa Zainteresowania naukowo-badawcze Oskara Anweilera koncentrują się na zagadnieniach pedagogiki i rozwoju systemów oświatowych w Europie. Szczególnym polem tych badań są kraje Europy Środkowej i Wschodniej, a w tym przede wszystkim polski system oświatowy. Ponadto zajmuje się teorią badań porównawczych, a także metodologicznymi podstawami komparatystyki pedagogicznej.
Jego działalność w dziedzinie rozwoju niemieckiej nauki o wychowaniu polegała na współpracy z Niemieckim Instytutem Międzynarodowych Badań Pedagogicznych we Frankfurcie nad Menem (1982–1998), z Instytutem Spraw Społecznych i Naukowych w Erlangen (1982–1992), z Niemieckim Towarzystwem Naukowym w Zakresie Pedagogiki i Badań Oświatowych (1988–1992), w członkostwie zarządu Niemieckiego Towarzystwa Pedagogicznego (1968–1972), w członkostwie Dyrekcji Naukowej Niemieckiego Instytutu Wschodnich i Międzynarodowych Studiów w Kolonii (1982–1988). W Jego dorobku znajduje się ponad 200 publikacji, wypromował 17 doktorów.
Najważniejsze prace Die Arbeiterselbstverwaltung in Polen, 1958 Geschichte der Schule und Pädagogik in Russland vom Ende des Zarenreiches bis zum Beginn der Stalin-Ära, 1964, 2 wyd. 1978 Totalitare Erziehung, 1964 Die Sowietipadagogik in der Welt von heute, 1968 Bildungsreformen in Osteuropa, 1969 Bildungssysteme in Europa, 1971, 4 wyd. 1996 Bildung und Erziehung in Osteuropa im 20. Jahrhundert, 1982 Das Schulsystem der DDR, 1987 Wissenschaftliches Interesse und politische Verantwortung, 1990 Polnische und deutsche Pädagogen in Deutschland. Vom Neubeginn 1945 bis zu den europäischen Beziehungen der Gegenwart, 1997 Bilanz und Perspektiven der deutsch-polnischen Kooperation in Erziehungswissenschaft und Bildungsforschung, 1999
Źródło.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieccy pedagodzy Kategoria:Członkowie zagraniczni PAN Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Ludzie urodzeni w Rawiczu