Ludwik Ryszard Bandura (ur. 3 kwietnia 1904 w Berlinie, zm. 20 sierpnia 1984 w Gdańsku) – polski pedagog. mały|Grób profesora Ludwika Bandury na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Życiorys Urodził się w rodzinie stolarza Piotra i Gertrudy Katarzyny z domu Chrzanowskiej. Miał młodszą siostrę Gertrudę po mężu Bartkowiak. W Berlinie w 1917 ukończył szkołę powszechną oraz do 1919 uczył się w szkole średniej (Mittelschule). W tym roku powrócił z rodzicami do Polski. Do 1922 uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Koźminie Wielkopolskim. Pracował jako nauczyciel we wsi Orla w powiecie wyrzyskim (1922) i w pobliskiej wsi Wiele (1923). W 1924 zdał nauczycielski egzamin II stopnia i rozpoczął pracę w szkole powszechnej w Bydgoszczy. W 1926 był jednym z założycieli Ogniska Związku Nauczycielstwa Polskiego w Bydgoszczy. W roku szkolnym 1926/1927 ukończył w Toruniu Wyższy Kurs Nauczycielski w zakresie humanistyki. Od 1928 był nauczycielem w szkołach Związku Polaków w Niemczech w Ludwigshafen i Mannheim, równocześnie studiował na wydziale psychologii uniwersytetu w Heidelbergu. W latach 1930–1932 pracował w polskim szkolnictwie w Hamburgu. W 1932 podjął studia w Państwowym Instytucie Nauczycielskim w Warszawie. Po ukończeniu studiów w 1934 został kierownikiem szkoły powszechnej w Bydgoszczy. Od 1934 był mężem Marii Cecylii z domu Ociepki (1910–1972), nauczycielki. W 1938 rozpoczął studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim.
Walczył w kampanii wrześniowej 1939, podczas bitwy nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli. Po ucieczce z obozu jenieckiego pracował jako robotnik w fabryce pudełek w Warszawie, brał udział w tajnym nauczaniu. Po upadku powstania warszawskiego przebywał z żoną w obozie w Pruszkowie, skąd trafili do pracy przymusowej w Berlinie. Tam Ludwik Bandura pracował jako robotnik w zakładach Dürener-Moetall-Werke.
Po wojnie, od maja 1945 był nauczycielem, a w latach 1948–1954 dyrektorem, Państwowego Liceum Pedagogicznego w Bydgoszczy, w latach 1946–1948 studiował też na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (UMK) w Toruniu. W 1950 na UMK uzyskał stopień naukowy doktora filozofii na podstawie rozprawy Wpływ wojny na psychikę dzieci i młodzieży. Od 1954 do 1962 pełnił funkcję zastępcy profesora i prorektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, w latach 1962–1968 był rektorem tej uczelni. W 1957 otrzymał tytuł docenta, 19 maja 1965 Rada Państwa nadała Ludwikowi Bandurze tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a 23 września 1971 - tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. W latach 1958–1968 pracował równocześnie na Wydziale Humanistycznym UMK, gdzie utworzył kierunek pedagogika i był kierownikiem Katedry Pedagogiki. Od 1968 do przejścia w 1974 na emeryturę był dyrektorem Instytutu Pedagogiki i Psychologii WSP. W latach 1970–1974 pełnił funkcję prorektora Uniwersytetu Gdańskiego.
Od 1947 był członkiem PPS, od 1948 w PZPR, w latach 1950–1954 radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy.
Zainteresowania naukowo-badawcze Ludwika Bandury koncentrowały się wokół procesu dydaktycznego i jego uwarunkowań oraz zagadnień związku teorii z praktyką w nauczaniu. Ponadto prowadził badania nad problemem trudności dydaktycznych oraz zagadnieniami studiów wyższych.
Zmarł w Gdańsku, pochowany na cmentarzu Srebrzysko (rejon II, kwatera TAR II-1-21).
Publikacje (wybór) Szkoła uspołeczniona, 1947 Poglądy pedagogiczne Stanisława Staszica, 1956 Zagadnienie błędów uczniowskich, 1963 Trudności w procesie uczenia się, 1968, 2 wyd. 1970 O procesie uczenia się, 1971 Wybrane problemy studiów dla pracujących, 1974 Uczniowie zdolni i kierowanie ich kształceniem, 1974
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (27 listopada 1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za pracę społeczną i zawodową”. Złoty Krzyż Zasługi (20 sierpnia 1951) „za zasługi w pracy zawodowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (7 marca 1948) „za gorliwą i ofiarną pracę zawodową”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (22 lipca 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1399 - na wniosek Ministra Oświaty. Medal Komisji Edukacji Narodowej (1973) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1966) Odznaka honorowa „Za zasługi dla Gdańska” (1974)
Źródło:.
Upamiętnienie Imię prof. Ludwika Bandury posiada Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Gdańsku.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne publikacje w katalogu BJ publikacje w katalogu bibliotek UW
Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Polscy teoretycy pedagogiki Kategoria:Prorektorzy Uniwersytetu Gdańskiego Kategoria:Prorektorzy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku Kategoria:Radni Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy Kategoria:Rektorzy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939) Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1984